Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Niet, nee, niks, nada, noppes.

Donderdag zat ik op werk toen Manlief mij belde: ze moesten stand-by staan voor Indonesië. Er was wat e-mail verkeer geweest en men hield rekening met de mogelijkheid dat USAR.nl zou kunnen worden ingezet. Elke vezel van Repel stond dus ook stand-by. Ik stond er niet bij te juichen; het vooruitzicht dat hij voor 9 of 10 dagen weg zou zijn in een gebied met naschokken midden tussen de half neergestorte gebouwen. Op mijn werk zou het ook bagger uitkomen. Maar die duizenden mensen onder het puin juichen ook niet. En Manlief, die opgeleid is, en klaar staat voor een moment als dit, staat er ook niet bij te juichen als hij niet mag.

Dus toen USAR.nl uiteindelijk niet bleek te gaan was ik gek genoeg niet zuiver opgelucht. Ergens baalde ik voor Manlief. En ik baal voor die duizenden mensen in nood. Maar ik snap het wel: Australië heeft ook hele goede USAR teams en laten we eerlijk wezen; die zitten iets dichter in de buurt.

Ik fietste donderdag dus naar huis in de illusie dat we samen zouden zijn. Maar halverwege de rit kreeg ik een telefoontje dat Manlief was opgepiept voor werk. Grote brand in Repelbuurdorp, of ik even wilde doortrappen. De Repel zat die avond dus enigszins teleurgesteld alleen House te kijken. Repelbuurdorp is dan wel dichterbij dan Indonesië, maar toch.

Vrijdagavond was Manlief stappen. Omdat hij het hele weekend ook weg zou zijn (zie hieronder) had ik er een mening over. Maar hoewel De Repel voor een heleboel dingen kan gaan liggen is 2 oktober niet een van die dingen. Manlief was dus weg. Ik had blijer voor hem kunnen zijn, maar dat was ik niet.

Vandaag was Oudste Pupil van de Week: hij mocht bij heren 1 de bal aftrappen en dribbelen naar doel. Uit honderden pupillen die de vereniging rijk is, was zijn naam uit de Hoge Hoed gekomen. Hij mocht meedoen met de warming-up en hij zou een heuse beker krijgen. En hij mocht de hele wedstrijd volgen vanuit de dugout. Helemaal top dus. Maar het weer was dusdanig dat niemand het zag ziten de twee jongste Daltons te laten verpieteren in dat gure weer….dus ik bleef thuis met die andere twee. We hadden kunnen wisselen, Manlief en ik, ‘tuurlijk, maar voetbal is nu eenmaal toch een beetje een mannending. Toen we nog geen kinderen hadden mijmerde Manlief al dat áls hij ooit een jongen kreeg, dán zou hij…Nou ja, dit was dus zo’n moment. Maar ik heb Oudste niet gezien in zijn moment of glory. En nu zijn ze naar Feyenoord en ik niet. Ik voel me een beetje de oppas, terwijl ik weer alleen achter de compu zit.

Morgen gaan Manlief en de oudste twee naar een pretpark. Er waren 6 vrijkaartjes. En er zijn 2 dochters met elk 3 kinderen waarvan de jongsten van beide kanten te jong zijn voor het pretpark. En omdat Zus en ik op dit moment niet helemaal lekker liggen had Sister Dearest er een mening over dat ik een kaartje voor mezelf bij zou kopen en ook zou gaan. Nou joh, weet je wat, dan ga ik niet. Dan gaat Manlief. Ik ga niet over de ruggen van mijn kinderen mijn gelijk halen. ‘Tuurlijk hadden Manlief en ik kunnen wisselen, maar als ik zou gaan en haar zou zien, zouden de kinderen, noch mijn vader, noch ikzelf een fijne dag hebben. Laat hen in ieder geval lekker lol hebben. Ik ga wel met Jongste naar het bos. Repelbos moet me gemist hebben.

Zennnnnnnn…..en de eer aan mezelf.

Maar het weekend is verdomd stil en alleen. En dit heb ik allemaal moeten missen.

oktober 3, 2009 Posted by | Beslommeringen, Party of Five | , , | 13 reacties

De ooievaar is nog niet tevreden

Alle gekheid en Louboutins op een stokje. Een ander geluid.

Wij hadden eerder deze week een afspraak bij de kinderdokter met de mooiste naam van Nederland. Zo ongerust en radeloos als ik er met Middelste naartoe ging in juli, zo opgetogen en blij ging ik er nu naartoe. Ik was helemaal in de kijk eens hoe goed het gaat stemming: hij poept op de wc! En belangrijker: hij is niet meer bang, het doet geen pijn meer en hij zit niet meer verstopt! Ja okay, het ‘foute gedrag’ zit er wel erg diep in. Als hij achter de wii zit te Mario karten, zie ik hem soms springen en huppelen en als ik dan vraag of hij moet poepen roept hij ja. Maar dan moet ik hem echt even aansporen om ook daadwerkelijk te gaan. En op school heeft hij nog nooit gepoept, maar dat kan toeval zijn. Toch?

De pen van dokter Ooievaar stopte met schrijven en hij keek me over zijn bril aan met een opgetrokken wenkbrauw. Wat is het eigenlijk een lekker ding, dacht ik toen, in mijn lyrische stemming. Maar dokter Ooievaar was nog niet tevreden. Semi-streng sprak hij Middelste aan. De wii moest op pauze, bla-bla-bla, hij mag het niet ophouden yah-di-yah-di-yah-di. Tegen mij zei hij dat we in december terug moeten komen en als er dan nog steeds van die tekenen waren….en toen vielen de woorden psycholoog en zindelijkheidstraining. En toen vond ik hem ook subiet geen lekker ding meer.

Een beetje beduusd liep ik met Middelste èn prinsessenballon het ziekenhuis uit. Ja maar, het gaat toch goed?  Hij zit koud twee weken op school en het is in al die tijd nul keer misgegaan! En de poep is dankzij de medicijnen zo dun dat hij het niet een hele ochtend kàn ophouden, dat was nou juist the point, om het maar eens in goed Nederlands te zeggen. Hooguit vijf minuten bij het wii‘en, meer niet. En dat is niet goed, okay, maar we zijn zeggen en schrijven pas zes weken bezig om gedrag dat zich in twee jaar heeft ontwikkeld terug te draaien. En ik vind dat hij het verschrikkelijk goed doet.

Pokke-ooievaar. Hij is vast een hele goeie dokter die het goed in de gaten wil houden en die veel ervaring heeft met dit probleem (wat wij, eerlijk is eerlijk, al die jaren niet onderkend hebben) en hij kent vast alle gevaren en symptomen en hij heeft ongetwijfeld in ieder geval een beetje gelijk. Maar ik was lyrisch en blij toen ik het ziekenhuis inliep, en toen ik het ziekenhuis uitliep vond ik hem een pokke-ooievaar.

Toen ik Middelste naar school bracht moest ik nog even zwaaien bij het raam. Maar toen ik bij dat raam stond zag hij mij niet meer. Hij zat in zijn boekje. Kijk hem zitten (een foto nemen door glas wordt technisch gezien nooit mooi, maar sfeer-technisch gezien wel). En weet je wat? Ik ben nog steeds trots en superblij met mijn nieuwe mannetje. Het nieuwe mannetje dat ik ergens deze zomer heb gekregen. En ik vind nog steeds dat hij het verschrikkelijk goed doet!

september 17, 2009 Posted by | Beslommeringen, De Daltons | , | 17 reacties

Franse beslommeringen op een dimanche

’s Ochtends loop ik naar het winkeltje op het park en haal ik de dagelijkse bestelling brood. Vier croissantjes en een heerlijk soort bruin brood waar ik de naam niet van ken. Het brood is iets dikker dan een baquette en heeft een heerlijke knapperige korst. Als ik het brood haal is het nog warm, zo vers is het.

Het winkeltje wordt gerund door twee oudere Nederlandse heren die zo sjachereinig zijn als ik weet niet wat. Er kan geen goedemorgen vamaf en geglimlacht hebben ze denk ik voor het laatst in de jaren zestig.  Onderling hebben we wel een grappige band. Het is net een stel dat al veertig jaar getrouwd is. Ik noem ze dus Statler en Waldorf, deze mopperkonten.

Vandaag wilden we eens niet starten met het zwembad en we reden naar dorpje in de buurt. Winkeltje in, winkeltje uit, beetje kijken hier en daar en vlak voor de lunch weer terug. Ongeveer tien minuten voordat we arriveren begint Oudste te klagen over zijn keel en buik en hij denkt dat hij moet overgeven. Thuis zakt hij als een dood vogeltje in elkaar. Wij denken dat hij verschrikkelijk wagenziek is en stront- en strontmisselijk is en de gedachte dat hij echt ziek kan worden drukken we heel hard weg. Het enige waar hij zich zorgen om maakt is of hij wel beter genoeg is om voetbal te kijken in de bar vanmiddag.

Langzaam, maar heel gestaag knapt hij op en we gaan zo lekker lunchen…Oudste zal vast opgeknapt zijn tegen de tijd dat voetbal begint.

augustus 16, 2009 Posted by | Beslommeringen, De Daltons | 18 reacties

Een vrolijk logje

Ik heb een mooi leven. Ik heb een goed leven.

Nu had de eerste helft van 2009 best wat nare verrassingen voor me in petto. Mijn soulmate-huisdier is overleden, dat is niet fijn nee. Ik ben een vriend kwijtgeraakt, dat is niet fijn nee. Ik heb mot met een familielid waarbij ik twijfel of, en zo ja op welke termijn dit ooit nog goed komt. Dat is ook niet fijn, nee. En we hebben zorgen gehad en nog steeds hebben we zorgen rond Middelste. Dat is niet fijn nee.

Maar aan de andere kant….als dit alles is kan ik het makkelijk handelen en heb ik nog steeds mazzel in het leven. Want ik heb de beste Manlief van de wereld (en dat is zuiver objectief mensen), ik heb drie hele lieve, grappige en mooie slimme kinderen waarvan de middelste al drie keer op het potje is geweest vandaag uit zichzelf, en ik heb de beste baan ter wereld met topcollega’s en ik heb hele lieve vrienden die ik al decennia heb zonder er ooit mot mee te hebben gehad en ik heb een boel familieleden waarmee ik prima door een deur kan. Ik heb 4 schitterende poezels waar we allemaal gek mee zijn. Ik heb een camera met een nieuwe lens (had ik al gezegd dat ik een nieuwe lens had?) Ik heb gelijnd en ik ben mijn babyvet kwijt. Ik ben weer wat ik was in mijn pré-zwangerschappentijd. Joehoe, wie had gedacht dat dat ooit nog mogelijk was. Ik ben geen zwangere moeke meer, ik ben de stoere moeder van drie Daltons.

Manlief en ik hebben dromen voor de toekomst. We hebben mooie plannen voor de komende 5 jaar. Dat logje komt later wel. Wij hebben een mooie toekomst samen.

En ik heb vakantie. Ik heb vrij en ik heb drie hele weken vakantie. Even een paar daagjes om thuis bij te komen (lees: wassen, strijken, koffers pakken) en dan gaan we richting la douce France.

Het glas is halfvol, maar als je onder een bepaalde hoek kijkt is mijn glas driekwart vol. Dat gezegd hebbende ga ik nu een groot glas rode wijn inschenken. Proost.

augustus 4, 2009 Posted by | Beslommeringen, Repel | , | 13 reacties

Moed houden

Ik moet moed houden, maar het is lastig. Het gaat nog steeds niet lekker. Na twee dagen “zakjes”  (de laxeermiddelen) had Middelste nog steeds niet gepoept. Dus toen moesten we naar het ziekenhuis voor een klysma want die darmen moesten leeg. Ik kon geen vrij nemen van werk en zat me op afstand zorgen te maken. Wat doen we hem aan? Een kind van 4 een klysma geven…wat een marteling. Later kwam de poep op gang en bleef het met regelmaat komen. Precies zoals de dokter voorschreef zachte poep die hij niet tegen kan houden. Maar als hij in zijn blootje loopt laat hij het gewoon lopen en als hij een onderbroek aanheeft poept hij in zijn broek zonder iets te zeggen. Hij schreeuwt nog steeds moord en brand als wij hem op de wc zetten. Ik weet dat je na 2 dagen het oude gedrag er nog niet uit kan hebben, maar ik ben zo moedeloos inmiddels. Mijn leven wordt nog steeds gegijzeld door poep. Met vlagen voel ik een verslagenheid opkomen: dit komt nooit goed! Hoe moet dat nou met school?

Dus dan maar focussen op leuke dingen, anders word ik echt gek. Toen zijn we maar cakejes gaan bakken en Middelste koos zelf de versiering uit. Princessenversiering.

augustus 2, 2009 Posted by | Beslommeringen, De Daltons | , | 18 reacties

Vergeet ik toch nog helemaal je te vertellen….

De dag dat we de 4e verjaardag van Middelste 4den op de 4e , hadden we nog ‘gedoe’. En het ‘gedoe’ was gisteren pas opgelost.

Ongeveer een uur voordat de visite kwam en ik voor een half maandsalaris aan proviand had ingeslagen (sfeerbeeld voor mijn stressniveau) belde Opgeschoten Overbuurjongen aan: we hebben je auto aangereden.

Er zijn mensen die stressbestendiger zijn dan ik. Wellicht is iedereen stressbestendiger dan ik, dus je kan gevoegelijk stellen dat deze zin voldoende was op dat tijdstip op die dag om mij te doen flippen. Manlief is mijn tegenpool in een aantal -voor ons gezinsleven gunstige- karaktertrekken, en stress komt in zijn vocabulaire niet voor. “Rustig, Repel…”, gebiedde hij mij met strenge blik en hij ging kijken.

Wat hij aantrof was een andere vrouw die nog meer uit haar plaat aan het gaan was dan ik (jawel, het is mogelijk). De jongedame in kwestie was de vriendin van Opgeschoten Overbuurjongen die nèt haar rijbewijs had gehaald. En ze reed in een proefrit met een auto van de garage en is daarmee tegen onze geparkeerde auto aangeknald.

Ze stond volledig overstuur te roepen dat ze nóóit meer in een auto zou stappen en dat ze nóóit meer…..nou ja, you get the picture. Manlief, och wat is hij lief, keek naar de deuk in zijn zo geliefde Smart en stelde haar gerust. Joh, dit gebeurt iedereen, gewoon direct weer in de auto stappen, dit gebeurt iedereen, meissie maak je niet druk, de garage is verzekerd….Kortom: hij zei alles wat je als oversture vrouw graag wilt horen.

Met de visite die elk moment kon komen moesten er schadeformulieren worden ingevuld, ritjes naar de garage worden gemaakt en telefoontjes worden gepleegd. En Manlief zorgde ervoor dat de Repel niet in de stress schoot.

Een dag later stond Opgeschoten Overbuurjongen op de stoep met een grote bos bloemen. Lief toch?

En toen ik deze maandagmorgen extra vroeg op werk moest zijn vroeg ik Manlief of hij eerder weg kon uit de dienst. Hij moest er al om half 8 zijn zodat ik naar werk kon. Hij kwam aan om half 8, stipt. Hij had de Smart al bij de garage gezet want de bestelde bumper was binnen. Hij was naar huis komen lopen. Had ik al gezegd dat Manlief geen stress kent en lief is?

En sinds gisteren staat hij weer voor de deur, de Smart. Met een nieuwe bumper met een heel klein kleurverschil. Ik heb er een mening over maar Manlief haalt zijn schouders op.

Wij matchen goed, Manlied en de Repel. En van Corine heb ik geleerd utkomtgoedutkomtgoedutkomtgoed.

juli 22, 2009 Posted by | Beslommeringen, Manlief, Repel | , , | 13 reacties

Ook klein kinderleed dit weekend

Ik was niet de enige. Ook Oudste had een zwaar weekend: buurjongen vertrok voor een vakantie van twee weken. De heren zijn twee weken gescheiden van elkaar en dat is bijna onverteerbaar. Ik zeg het het wel vaker: joined at the hip, die twee.

Nog even lol voor vertrek, maar even later wordt er toch echt met heel veel tranen afscheid genomen. Oudste leek bijna ontroostbaar.

juli 19, 2009 Posted by | Beslommeringen, De Daltons | , | 7 reacties

Kwetsen voor gevorderden

Manlief zegt dat het niet zo is. En rationeel zie ik wel dat hij en punt heeft, maar ik voel het niet zo. Ik heb het niet over ons hoor, geen paniek. Het gaat om iets anders. Ik ben gekwetst, ik voel me gekwetst. En dan doe ik waar ik heel goed in ben. Dan haal ik uit. En hard. Ik hou namelijk niet van me gekwetst voelen, ik weet niet goed hoe ik daarmee moet omgaan. Het is dan een veel beter idee om dan maar uit te halen. Toch? Tsja. En dan maak ik veel kapot. Daar ben ik wel goed in.

En nu, een dag later heb ik bereikt wat ik wilde door uit te halen. Namelijk proberen terug te kwetsen. Het is vast gelukt. And guess what. Ik voel me er niet beter door. Ik voel me nog steeds gekwetst. En dat de ander (waarschijnlijk) niet de intentie had om me te kwetsen maakt niet uit. Mijn intentie was het wel. En het heeft geen sikkepit geholpen. Ik voel me nog steeds gekwetst en heb daarbij verdriet door wat ik heb weggejaagd.

Ondanks alles houdt Manlief van me. Daar begrijp ik niet zoveel van. Maar hij doet het wel. En dat maakt dat ik vandaag niet alleen maar onder de dekens wilde blijven liggen. Hij en de jongens waren een lichtpuntje in deze zwarte dag.

Dat, en het kopen van heel veel kleren. Ik kan namelijk niet zo goed omgaan met me gekwetst voelen. Dan haal ik uit en dan ga ik ook heel veel geld uitgeven. Daar werd ik dan wel weer een klein beetje blij van. Van mijn nieuwe broek en mijn nieuwe jurkje.

Ondanks alles wel genoten van het bowlen vanmiddag. Let even op de schitterende goot-bal mensen. Het is een kunst.

juli 18, 2009 Posted by | Beslommeringen, Repel | | 13 reacties

Een shitlogje

Excuses alvast, dit logje gaat alleen maar over poep. Over stront. Over diarree en obstipatie. Degene die dus nu iets zit te eten kan nog wegklikken.

Middelste wil maar niet zindelijk worden. Het poepen wilde niet lukken. En als hij dan toch een luier aanhad, kon hij ook die plasjes net zo goed laten lopen in die luier. Lekker warm, niewaar? Wij kwamen er helaas voor hem te laat achter dat al die bruine inimini beetjes elke keer lekdiarree was. Hij zat vreselijk verstopt en de diarree lekte langs die prop en zonder er zelf iets aan te kunnen doen lekte dat zijn onderbroekje in. En die prop deed pijn en poepen werd eng.

En wij zagen school aankomen. Met een juf die naar huis belt dat we ‘m moeten komen halen omdat hij weer in zijn broek heeft gepoept. En kinderen die hem gaan uitlachen. En we raakten gefrustreerd en reageerden verkeerd. Natuurlijk is het luiigheid van hem als hij geen zin heeft om de tijd te nemen te plassen en zijn plas laat lopen over de stoel als hij achter de iMac zit. En natuurlijk moet hij het vertellen als hij in zijn broek heeft gepoept voordat het zo hard is aangekoekt dat het eraf boenen pijn doet. Maar wij hebben gefoeterd op hem. Wij zijn heel boos op hem geweest. Uit frustratie. En natuurlijk weten we dat dat fout is. Sterker nog, dat het alleen maar contraproductief werkt. Dat het het probleem groter maakt. Maar het kind is vier, riepen we dan radeloos. En hij zit al meer dan een week aan de medicijnen, het moet nu toch eens goed gaan?

Gisteravond hadden we voor de derde keer in zijn leven een toevalstreffer. Er lag een vreselijk grote drol in het potje. Een drol van 5 dagen ophouden. En wéér hebben we hem de hemel in geprezen. Maar ’s avonds ben ik ook wéér achter het internet gekropen om wéér alles te lezen. Maar gisteravond stuitte ik op een aantal documenten die ik nog niet  had gezien en ik heb weer nieuwe dingen geleerd. En ik heb nu de motivatie om niet boos op hem te worden. Ik geloof dat ik hem snap. Ik geloof dat ik het snap.

Eerst de psycholoog, nu dit. Eindelijk begin ik mijn Middelste aardig in de smiezen te krijgen. En dat is een fijn gevoel. En vandaag verwacht ik heus nog wel 5 onderbroekjes met stukjes drol te moeten uitwassen, maar aan het eind van de vakantie geef ik hem en mezelf  een redelijke kans.

juli 10, 2009 Posted by | Beslommeringen, De Daltons | , | 15 reacties

Ik HAAT de brandweer

Update: HIEPERDEPIEP HOERA!!!

Middelste is 4!!!!

…en het is half 10 en Manlief is nog thuis…
…wijze lessen uit het verleden hebben mij geleerd…
…dat ik hem zo snel mogelijk vol bier moet gooien!

Morgen wordt Middelste op de 4de 4 jaar oud en dat gaan we 4en.

Waren het niet dat…

…de roostermaker van de brandweer was vergeten Manlief vrij te roosteren op zijn dienstdag morgen

…Manlief dat op het laatste nippertje alsnog wist te regelen; hij zou tweede reserve zijn

…zonder zieken zou hij zeker vrij zijn

…er zijn inderdaad geen zieken

…maar er was gisteren wel een über-belachelijk-over-the-top-actief-macho-wij-kunnen-alles-teamuitje

…er zijn dus vandaag een heleboel geblesseerden

…kortom:

De kans is groot dan Manlief morgen moet werken.

Ik mag wellicht morgen in mijn eentje het grote feestje gaan doen. Inclusief alle boodschappen die nog gehaald moeten worden.

Op zaterdag in de supermarkt alleen met drie kinderen.

En ’s middags mag ik blij kijken als de visite er is. 

Joe-hoe.

Als dit waarheid wordt morgen: hoe groot achten jullie de kans dat ik ooit nog gezellig langsga bij de brandweer?

juli 3, 2009 Posted by | Beslommeringen, Repel | , , | 10 reacties

Waiting

 
I’m waiting here for something good, to come my way
and I’ve been waiting patiently, all day.
The sunshine begins to stretch across the sky,
I’m just waiting, oh I am waiting.

People that are restless, are moving here and there,
somehow they seem to go, nowhere.
So I remain, and watch the world go by,
And I’m just waiting, oh I am waiting.

I don’t know what I’m waiting for, but that’s all right.
Every thing I need is in my sight.
I’m free as every kingfisher should be,
and I’m just waiting, oh I am waiting.

Morgenmiddag mogen Manlief en ik komen voor Het Adviesgesprek bij de kinderpsycholoog van Middelste.

Ze schijnt haar mening klaar te hebben. Of niet. Maar ook dan zullen we dat horen.

En ondertussen kan ik niks doen dan….wachten. Afwachten.

juni 29, 2009 Posted by | Beslommeringen, De Daltons | | 10 reacties

kinderpsieg

Het is begonnen. Het proces van de kinderpsycholoog. Middelste is geobserveerd, is de eerste keer langs geweest en wij zijn al een keer langs geweest. Het valt me zwaar. Ze heeft een aantal hypotheses maar ik heb niet gevraagd welke en hoeveel. Mijn oren galmden namelijk nog na van de boodschap dat een van de hypotheses ‘achterstand in ontwikkeling’ is. Toen ze de term noemde gierde direct eigen schuld, mijn schuld, onze schuld door mijn hoofd. Omdat ik een slechte moeder ben, heeft mijn kind misschien een achterstand in zijn ontwikkeling opgelopen. Vreselijk gevoel. Het is natuurlijk niet zo, dat weet ik ook wel en misschien ben ik wel een hele goede moeder omdat ik mijn kind goed genoeg ken om een probleem vroegtijdig te signaleren. En ik ben een goede moeder omdat ik er actie op onderneem. Maar met het aantal beren dat ik op dat moment op de weg zag kan je het IJsselmeer dempen.

We krijgen een lijst thuis. Een checklist om het complete autistische spectrum af te kunnen vinken. Da’s ook een fijne hypothese.

Toen ik hem vanmorgen naar de crèche bracht, kreeg ik zijn sticker-A4’tje met als titel “Gepoept op de wc” om mee naar huis te nemen. Boven de wc’tjes kon je de lege plek zien waar hij vanaf was gehaald. Hij taalt er toch niet naar, zei de leidster.

Ik heb een hoofd vol zorgen. Mijn lieve jongen, wat is er toch met je? Over een paar weekjes weten we meer, maar ik begin op een punt te komen dat ik niet zo goed weet of ik het nog wel wil weten. Die struisvogels hebben volgens mij nog best wel een punt hoor, met hun kop in het zand. Ga ik ook doen.

juni 10, 2009 Posted by | Beslommeringen, De Daltons, Repel | , | 9 reacties

Daar is ze weer, en Repel is persoonlijk

Het is lastig uitrusten als je te ver bent gegaan. Tot het moment dat ik in de gaten had dat ik te ver was gegaan (tot mijn mini-meltdown) had ik namelijk niet echt het idee dat ik dat überhaupt aan het doen was. En je weet ook niet hoe ver de weg terug is. Net alsof je verdwaald bent en achterom kijkt en je het laatste punt van herkenning niet eens kan zien en je ook niet precies weet hoe ver je nou bent gelopen en hoe je hier nou in hemelsnaam terecht was gekomen.

Het is lastig uitrusten als je geen vrij kan nemen. Omdat je die ingeplande opleiding van een maand al een keer had weten te verplaatsen vanwege te drukke omstandigheden aan het thuisfront. En een tweede keer verplaatsen omdat je er een beetje doorheen zit, lijkt dan niet zo’n slimme carrière-move.

Het is lastig uitrusten als je niet 4 nachtjes in een hotel kan gaan slapen. Als je uit je werk gewoon naar je tweede baan gaat, naar je tweede werkdag thuis als moeder de vrouw en echtgenote.

Wat je wèl kan doen is nee zeggen. Even de boel laten aan Manlief en gewoon de Beaumonde lezen. Wat je ook kan doen is een keer om half negen naar bed gaan in plaats van elf uur. Dat compenseert dan weer een beetje voor de uren die je wakker ligt, voor de slaap die je mist omdat de kinderen je uit je slaap houden. Wat je ook kan doen is oorproppen in beide oren stoppen zodat je echt niks meer hoort. Wat je ook kan doen is denken “geen zin” en het aanrecht niet gaan boenen tot het steen glimt en ook niet gaan dweilen en de limovlekken laten voor wat ze zijn.

Je kan ook genieten van je cursus en daar energie uit putten op een andere manier. Je kan ook even toegeven en huilend tegen Manlief zeggen dat je het even niet ziet zitten in plaats van hem al doordraaiend de huid vol te schelden. Dat kan ook. En je kan kiezen voor de klusjes die je wèl aankan of wèl ziet zitten op dat moment.

Als ik in retraite zou gaan in een klooster midden in de Ardennen zou ik sneller weer aan mijn top staan, maar zo kom ik er ook.

juni 5, 2009 Posted by | Beslommeringen, Repel | , , | 8 reacties

Huishoudelijke mededeling

De Repel is moe. Nee, dat is niet correct. Repel is oververmoeid, uitgeput, héél erg moe. De Repel gaat zorgen dat, hoe zeggen ze dat ook alweer zo mooi, de batterij weer wordt opgeladen. Want die is h.e.l.e.m.a.a.l. leeg. Ik werk op noodstroom. De Repel gaat even niet reageren op leuke logjes, ik ga dank je wel zeggen tegen niemand, ik ga niemand helpen en ik ga met niemand rekening houden. De Repel gaat minstens een week aan helemaal niemand anders denken dan aan Repel zelf.

De groeten.

mei 31, 2009 Posted by | Beslommeringen, Repel | 11 reacties

Als ik denk dat ik het zwaar heb…

Manlief belt me elke dag. Eergisteren was een lastig telefoontje. Het was 48 graden in de schaduw en zij moeten werken in de zon. Er waren al twee collega’s onwel geworden en één hond hebben ze uit de oefening gehaald omdat het beest niet tegen de hitte kon. Manlief had niet geslapen van de hitte en hij voelde zich rot. Midden in de woestijn, een kilometer of twintig van Dubai vandaan. Alleen maar zand en hitte. Een dag later was het 51 graden in de schaduw en mocht je er in de zon een graad of 20 bij optellen.

Het enige wat ik kon doen was opgewekt klinken en hem verzekeren dat hier alles goed is. Alles is onder controle en alles gaat goed en ik vertel in het kort een leuke anekdote (deze, bijvoorbeeld). En dan lieg ik niet, ik vertel alleen niet dat mijn lontje soms gevaarlijk kort is…ik gedraag me soms als illegaal vuurwerk dat ontploft in je hand bij de geringste stimulans. En ik vertel niet dat de nachten hier ook zo slecht zijn dat ik op mijn tandvlees loop.

Oudste ontpopt zich als de man des huizes. Hij helpt me met klusjes en ik betrap hem erop dat hij zijn broertjes aan het opvoeden is. Dat had hij al in zich, maar nu is het anders dan anders, ik kan het niet goed uitleggen, maar hij doet het om mij te ontlasten. En verdomd, hij doet het nog hartstikke goed ook. En ik prijs hem en zeg dat ik er zo blij mee ben, maar zonder dat hij het al te veel merkt, probeer ik het te ontmoedigen want hij neemt een verantwoordelijkheid op zich die hij, op de schouders van een zeven jarige, nog lang niet hoeft te dragen.

Middelste zat vandaag in een dipje en wilde naar papa. Met zo’n trillipje. Ook dat ga ik Manlief niet vertellen als hij belt. Als hij belt…volgens de nieuwsbrief was het vandaag te warm om overdag te werken en beginnen ze pas (mijn tijd) om acht uur en hij heeft nog niet gebeld.

Nou ja, het einde is in zicht. Woensdag komt in zicht nu moet alleen dat vliegtuig nog in de lucht blijven en dan is hij weer thuis. En dan kan ik oprecht tegen hem zeggen dat het niet eenvoudig is, maar dat ik het wel kan, in mijn eentje, sole mio, een groot gezin met nog heel kleine kindjes en dito huishouden draaiende houden en zorgen dat er nog plezier is ook. Ik wist het van te voren niet zeker.

mei 24, 2009 Posted by | Beslommeringen, De Daltons, Manlief, Repel | , | 12 reacties

Dag drie…hierna nog zes te gaan

Er wordt veel televisie gekeken in huize Repel. Ik red me prima, maar druk is het wel. Ik wil nog wel eens roepen tegen Manlief dat ik altijd al het denk- en planwerk moet doen, maar dat is natuurlijk eigenlijk helemaal niet waar. En dat blijkt nu maar weer eens nu ik negen dagen lang alleen ben.

Boodschappen, vuilcontainer een dag eerder aan de weg zetten vanwege hemelvaart, administratie, brengen naar sport hier, halen van sport daar, schoolreisje betalen, inschrijfformulier avondvierdaagse invullen en inleveren, kattenbakken scheppen, APK afspraak maken, kattenvoer kopen, telefoontje zus, niet vergeten zo, stofzuigen, wassen draaien, ik schijn ook nog te werken, opvang regelen tijdens werk, niet vergeten vaatwasser aan te zetten, ….

En vanmorgen was het zo goed als letterlijk dauwtrappen op Hemelvaartsdag. We zaten om kwart over zes beneden. Jongste had genoeg geslapen. Het is dat we geen echt gras hebben met dauw erop, maar van de limo-spetters op het laminaat werden mijn voeten net zo nat. De nachten zijn draconisch en ik kan niet even zeggen: “schat, neem jij ‘m even.”

Kortom: er wordt meer televisie gekeken in huize Repel dan normaal. (En daar zijn we normaal al niet zuinig mee.) En Middelste zit veel achter Youtube filmpjes van Thomas de Trein te kijken. Wel heb ik de jongens beloofd dat we elke dag dat papa er niet is iets leuks gaan doen. Wat dat “iets” is kan variëren van MacDonalds eten tot bioscoop. Van laat naar bed en bij elkaar logeren tot het bos en bowlen.

Manlief werkt ondertussen ook heel hard, maar dan aan de andere kant van de wereld in de verzengende hitte. We missen elkaar en de Daltons missen hun papa en hij de Daltons. Het lukt ons nog altijd wel elkaar elke dag te bellen, zoals we al bijna tien jaar doen. Gaat het daar goed, ja? Ja, hier ook hoor schat. Doe voorzichtig he.

Ik ga de juf van Oudste zeggen dat Oudste een ochtendje gaat spijbelen, dan kunnen we de avond van te voren samen papa ophalen van het vliegveld aan de andere kant van het land.  Maar dat weet Oudste nog niet. En het is pas volgende week. Na vandaag nog zes dagen te gaan.

mei 21, 2009 Posted by | Beslommeringen, Party of Five | , | 6 reacties

Woest ben ik. Ziedend.

Ruim een etmaal later ben ik nog steeds net zo woest als gistermiddag, zo niet nóg woester. In plaats van te slapen vannacht heb ik tot een uurtje of half drie plannen gesmeed, beren op de weg gezien en mensen imaginair volledig in elkaar geslagen.

Woest ben ik. Ziedend. En dat zonder slaap.

Gistermiddag stond ik bij het schooltje te wachten op Oudste. Ik stond te kletsen met de moeder van een klasgenootje toen K*tvader van K*tkindje aankwam. Ik ben groter dan hij (jaja, ik heb geleerd van het verleden, zie hier, dus na een sneer over mijn uiterlijk reageerde ik gewoon met: hoe is het met die kleine? (“Die kleine” is de derde baby die hij niet wilde.) Hij:

“(Ja goed,) maar even over dat voetbaltoernooi. Hoe reageerde Oudste dat hij was ingeloot?”

“Wat? Is hij ingeloot?” Ik reageerde laaiend enthousiast! De dag daarvoor hadden we namelijk gehoord dat er een voetbaltoernooi was van school van groep 4 en dat ze kinderen tekort kwamen. Dus er zou geloot worden in groep 3 om de plekken op te vullen. Er staat me bij dat er 7 kinderen waren voor 3 plekken. En blijkbaar was Oudste ingeloot. Mijn hart maakte een sprongetje voor hem: hij had er zo op gehoopt! Het kind is verkleefd met zijn voetbal!

K*tvader onderbreekt mijn enthousiasme om met vernietigende toon te zeggen: “Wist je dat dan niet? Nee, zeg ik onschuldig, hij bleef over, ik heb hem de hele dag nog niet gesproken.

En door het volgende gesprek is K*tvader gepromoveerd en wordt hij vanaf nu zonder sterretjes aangeduid als Über-klootzak:

“Nou, het is maar dat je het even weet, je weet natuurlijk dat er veel fanatieke voetballertjes zijn in de klas waaronder A en B en C en D en ja, er vielen dus tranen dat zij niet waren ingeloot. Het is maar dat je het even weet: Oudste zit niet eens op voetbal en zij wel en ze zijn fanatiek. En het is maar dat je het even weet, men is er niet blij mee. Ze vinden het heel oneerlijk. Het is natuurlijk dat Oudste niet lid is van vereniging X en zij wel. Er waren tranen, dat je het even weet. Ze zijn heel fanatiek in de klas.”

Mijn verbouwereerde reactie was geloof ik de enige goeie: “Dus?”

Hij herhaalde zijn relaas en ik kan alleen maar uitbrengen (echt, ik heb het echt gezegd): “Dus? Dan moeten ze maar leren met teleurstellingen om te gaan, er is eerlijk geloot, iedereen krijgt een kans! Het is een evenement van de school!”

Het gesprek ging door met “heeft hij uberhaupt wel voetbalschoenen” en “ik ga zorgen dat er een reserve komt want dat heb je bij normale wedstrijden ook, ìk ga wel even met de juf praten”.

Het gesprek stopte toen ik op uiterst arrogante toon en met een knik de andere kant op tegen hem zei: “Je dochter staat al een paar minuten naar je te zoeken.”  Haar klas was al een paar minuten buiten en zij stond er, zoals altijd, verloren bij terwijl haar vader, zoals gewoonlijk, aan alles denkt behalve aan zijn dochter…

De klas van Oudste was laat en Über-klootzak staat inmiddels (zijn dochter zal hem worst wezen) te kletsen met de Arrogante moeder van Het Fanatieke Klasgenootje Dat Is Uitgeloot. En ik kan alles horen. Het is jammer dat ik geen deelgenoot was van het gesprek, en me van 10 meter afstand mengen in een gesprek ga ik niet doen, maar dit is wat ze zei:

“En de volgende keer moet het maar eerlijk gaan en mogen alleen maar kinderen mee loten die wèl op voetbal zitten! Ik ga wel even met de juf praten!”

Stom dat sommige dingen me pas achteraf duidelijk werden, ik ben soms niet zo snel in die dingen:

– Über-klootzak leeft alleen voor zijn zoon…en zijn zoon was wel ingeloot! Wat maakt hij zich nou druk dat een ander kindje niet is ingeloot en Oudste wel? Wat zal het hem worst wezen? Zijn oogappeltje mag toch meedoen?
(zou zijn k*tkindje weleens slechter kunnen ballen dan hij wil dan wij denken?)

– Je bent niet eens een Über-klootzak, je bent een lul, want waarom wil je een reserve? En wie mag dan wel op dat reservebankje zitten de hele dag? Wat heb je tegen mijn kind?

Ik ben heel blij dat Manlief bij dat toernooi is: Manlief kan hem aan, maar belangrijker: Manlief is fair. Komt goed.

Vannacht om half drie had ik allerlei woeste plannen, als stukjes in de schoolkrant en zo. Maar dat ga ik niet doen. Ik ga maandag praten met de juf. Maar niet zoals dat hierboven. Ik ga naar de juf om mijn zorgen te uiten. Over gerommel van ouders op het schoolplein. Dat ik word aangesproken over lootmethodes van de school. (Manipulatief ga ik verwoorden: door ouders die niet tegen hun verkies kunnen.)

mei 9, 2009 Posted by | Beslommeringen, De Daltons, Repel | | 15 reacties

Baas boven Baas

Ik heb niet veel verschillende banen gehad. Als je de vakantiebaantjes uit de school- en studietijd niet meerekent, maar het alleen hebt over het echte werk, ben ik bezig aan mijn tweede baan in mijn werkende leven. Ik ben geen baan-hopper, ik hou van vastigheid.

Ik heb wel veel bazen gehad. De doorstroomsnelheid een niveautje boven mij is blijkbaar een tikkeltje hoger. Ik heb menig baas versleten terwijl ik niet van afdeling wisselde. Ik heb dus ook menig karakter en kwaliteit als baas voorbij zien komen.

Mijn huidige baas is een hele goeie, vind ik. Hij is hyper-slim en heeft alle zaken feilloos door. Hij heeft ook haviksogen en hij ziet alles. Bijpraten is niet moeilijk bij hem, hij snapt toch alles wel. Correct en strikt als het moet,  bikkelhard en vechtend voor zijn mensen, en gevoel voor humor en een amicaal mens aan de andere kant. Hij zegt soms met een klein knikje “goeiemorgen freule” tegen me als ik binnenkom, om een paar uur later mijn teksten rücksichtlos te redigeren.

Vandaag klopte ik op zijn deur: “Heb je even tijd?”

Ik wilde de boodschap overbrengen dat Manlief en ik volgende week een intake bij de kinderpsycholoog hebben en dat Middelste dat daarna heeft. En dan volgen er een onbekend aantal sessies met Middelste. Hoe dan ook: dat gaat een x aantal van mijn verlofuren kosten de komende tijd en dat zal een wissel trekken op de capaciteit van de afdeling. En ik kan nu niet inschatten hoeveel uren dat gaat kosten: minimaal acht, maximaal Joost-Mag-Het-Weten.

We hebben vervolgens drie kwartier gesproken over Middelste, over onze beslissing hulp te zoeken, over kinderen opvoeden, over familie, over zijn privé situatie, …. Er was ALLE begrip.

Ik stond op het punt om opgelucht zijn kamer uit te gaan toen hij zei: “Maar dit ga jij natuurlijk niet boeken als verlof: een kind van 3 kan niet alleen naar de dokter dus dit is gewoon doktersbezoek voor jou.”

mei 7, 2009 Posted by | Beslommeringen, De Daltons, Repel | , | 9 reacties

Iets te melden? Nee?

Nee, ik heb op zich niks te melden. Als je aan me vraagt hoe het gaat, dan zeg ik “goed” en dan meen ik dat. Ik heb op dit moment geen dingen die ik wil spuien, of juist niet maar toch doe.

Er is uiteraard in de Casa wel van alles en nog wat gebeurd, allemaal dingetjes en dingen die horen bij een groot gezin met veel huisdieren. Niets bijzonders. Niets nieuws en niets noemenswaardig. We hebben treinbanen gebouwd en we hebben boekjes voorgelezen. De Daltons hebben gevoetbald, veel gevoetbald. We hebben eten gekookt en we hebben boodschappen gehaald. We hebben afspraken gehad en bezoeken. We hebben financiële perikelen en we hebben mot. We hebben elkaar lief en we hebben lol. We hebben vrienden in de problemen en we hebben vrienden met lol. Ik voel een liedje van de Beatles opkomen: oh-bla-di-oh-bla-da live goes on. Maar zo is het wel. Een hele meivakantie lang.

Gelukkig hebben we de foto’s nog. En een bijschriftje her en der moet altijd wel lukken.

Vandaag kocht ik zomerschoenen voor Oudste. Mijn hemel, de discussie met hem in de winkel: “hier kan ik ècht niet mee voetballen!” Mijn zorg lag echter niet bij de atletische mogelijkheden van de schoen, maar meer bij de maat.
Dames en heren: MAATJE 36 heeft mijn zeven jarige.

36               ZESENDERTIG            ZESENDERTIG Oh mijn hemel….het is pas zeven…

Onze kinderen en de kinderen van de buren zijn joined at the hip. Schoolvakanties worden dan ook samen beleefd, door alle drie de generaties.

Buurvrouw en ik gingen op een mooie dag naar het strand. Twee vrouwen, zes kinderen. Het was de stranddoop voor mijn Jongste. Eentje moest achterblijven toen ze naar de vloedlijn wilden: er moest gelet worden op allerlei tassen en op Jongste, die in deze constellatie niet mee mocht. Hij kan lopen en haar jongste niet/nauwelijks.

Excuses voor de scheve horizon.

Ik zie ik zie wat jij niet ziet: drie kinderen van mij en twee van mijn buuv en een mooie vlieger van iemand die ik niet ken.

Poes is groot. Watson is nog geen vier maanden oud, maar al helemaal “kat” en al bijna net zo groot als zijn moeder. Hij en zijn broer zijn nog steeds alleen maar te onderscheiden door het al dan niet aanwezig zijn van een wit puntje aan de staart.

Jongste is hotel-de-botel van de Zwitsal zonnebrand-for-boys. Als hij de zon ziet, roept hij in een Pavlof-reactie “psht-psht” en wenst vervolgens van boven tot onder te worden onder gesprietst met zonnebrand. En dan nog een keer en dan nog een keer en dan nog een keer….

Er wordt deze vakantie ook heel veel gespeeld met de autootjes van Cars. En niet alleen door de kinderen…

Nee, ik heb niet zoveel te melden. Eigenlijk. Oh-bla-di-oh-bla-da, eigenlijk.

mei 5, 2009 Posted by | Beslommeringen, De Daltons, Levende Have, Manlief, Party of Five, Repel | , , | 9 reacties

In geen achtduizendvierhonderdtwee-enzeventig jaar

Ik kreeg ze pas laat, mijn allergieën. (Of moet ik volgens de huidige nieuwe spelling ‘allegie-en’ typen?) Hoe dan ook, ze zijn erg. Heel erg. Ik ben getest op poezen, honden en huisstofmijt en allen zijn off the scale zo erg. Konijnen en vogels en al dat soort grut zijn niet getest, maar ik heb zo mijn vermoedens.

Maar in tegenstelling tot vele lotgenoten, testte ik negatief op allerlei pollen en zaden. Mijn lijf en mijn geest zijn blijkbaar volkomen elkaars inversen want ik heb NIKS met groen spul, ik heb niet eens planten. Ik heb meer met snorharen. Life’s a bitch….ik zou volkomen gelukkig honderd kunnen worden zonder bloemen of planten in huis, maar zonder snorharen is de lol er wel een beetje vanaf, laten we eerlijk wezen!

Ik had al snel in de gaten dat ik ondanks mijn allergie de poezen wel aan kan. Ik stierf duizend astmatische doden in stoffige omgevingen zonder poezenbeesten en ik knuffel poezels bij laminaat zonder een enkele nies of astmatische puf. De huisstofmonsters doen me blijkbaar veel meer kwaad. Dus inmiddels heb ik vier poezenbeesten, ha!

Maar die twee trappen in ons huis, die stofnesten met vloerbedekking, die verzamelplek van poezenroos, huisstofmijt en stof, ik herlaal STOF, die moeten hoognodig in de revisie.

Dus de trappenboer stond aan de deur vanavond. En we moeten iets, maar in geen achtduizendvierhonderdtwee-enzeventigjaar doen we dit….we doen het zelf wel…

mei 4, 2009 Posted by | Beslommeringen, Manlief, Repel | , | 11 reacties

Familieperikelen door de kredietcrisis

Ja sorry hoor, maar “Oma Fiat” klinkt toch gewoon niet?

mei 3, 2009 Posted by | Beslommeringen | | 6 reacties

Moeders kunnen ***bijna*** alles goed maken dat fout zit

Om kwart over drie sta ik op het schoolplein te wachten op de bel. Jongste heeft de hele weg gekrijsd in de wagen: UIT UIT UIT!!! Nu op het schoolplein is hij UIT de wagen en speelt hij met Middelste op het plein en ik sta een beetje te chillen (ja ja, Repel gaat met haar tijd mee) met mijn hoofd in de zon.

De klas van Oudste komt naar buiten en ik zie meteen aan het hoofd van Oudste dat er Grote Problemen zijn. Als hij me ziet wil hij niet naar me toe komen en hij huilt boos en kwetsbaar. Hij heeft een broek aan die ik niet ken en hij heeft een vuilniszak in zijn handen. Repel kan hieruit een deel van het verhaal afleiden, maar wat er precies gebeurd is wil ze graag weten. Als hij bij me is vraag ga ik op mijn hurken zitten en vraag ik wat er is. Hij stort zich in mijn armen waardoor ik bijna omval en hij wil niks zeggen. Hij wil ook niet afspreken, hij wil van het schoolplein af en rap wat. Hij is doodongelukkig. Het is klein leed dat voor een zevenjarige heel erg groot is.

We zijn nu een uur verder en het hoge woord is eruit. Nou ja, het waren een paar hoge woorden. Het hele verhaal is eruit en ik heb hem kunnen overtuigen dat het allemaal over is en niet erg en ik bijt ook niet. Hij weet ook dat ik wel boos ben op de overblijfoma van Klasgenootje. (Daar ga ik nog een hartig woordje mee wisselen, maar dat weet Oudste dan weer niet.) Nu heeft Oudste weer een onbezorgde blik in zijn ogen. Alles is opgelost. Mama kan alles!

Het maakt niet uit hoe loodzwaar de problemen zijn, mama weet altijd raad.  Nou ja, nu nog wel…de Repel houdt haar hart vast voor de problemen die komen gaan als ze groter worden die ze niet à la seconde kan laten verdampen met een geruststellend woord. Maar voor nu kan ik alles nog oplossen. Daar ben je mama voor.

De kleine lettertjes bij deze log:

Dit is mijn log en mijn uitlaadklep en soms staat er iets persoonlijks op over mijn kinderen: het moge duidelijk zijn dat geen van jullie ooit aan Oudste laten merken dat jullie een beetje op de hoogte zijn van het leed van vandaag, toch? Anders zou Repel zo maar weer eens recalcitrant moeten worden, zo niet verschrikkelijk boos op jullie.

april 23, 2009 Posted by | Beslommeringen, De Daltons | , | 7 reacties

Hoeistnu?

Laten we beginnen met het lichaamlijke, dan kom ik daarna op dat andere onderwerp.

Lichaamlijk:
Het gaat goed met Middelste. De Bult is geslonken tot bijna nul, en in plaats daarvan heeft zich aan de bovenzijde van De Bult een prachtige, donkere schaafwond-korst gevormd. (Terugkijkend naar de foto’s van De Bult schrik ik weer van de grootte.) Hij is nog wel aldoor moe waardoor ik nog steeds denk dat hij toch een lichte hersenschudding heeft. Maar, het is allemaal minimaal. We hebben erg veel geluk gehad!

Laat die bewuste avond ontdekte ik deze krassen op zijn ruggetje. Ik heb Manlief gebeld of hij iets kon vinden op die boot dat een dergelijke wond heeft kunnen veroorzaken en dat vond hij. Toen wisten we exact hoe hij was gevallen. En dat was precies hoe hij het had gezegd (en ik geloofde hem op dat moment niet want ik dacht nog als je er zo uitvalt dan moet je toch dat tandwiel raken en er veel gehavender uitzien als je al niet dood bent?) Mental note to self: (a) hij is bewezen niet bewustekoos geweestwant hij weet het nog exact en (b) ik moet zijn verhaal nooit meer in twijfel trekken.

Vandaag belde de kinderpsycholoog. Wij zijn in de eerste helft van volgende maand aan de beurt. Ze wil eerst ons spreken voor een intake en daarna volgt het intakegesprek met Middelste. Ze belt altijd rond spitsuur ( = als ik sta te koken notabene als Manlief niet thuis is) en toch krijgt ze het voor elkaar dat ik volkomen op mijn gemak met haar praat. Ik heb alle vertrouwen in haar.

Alles komt goed met Middelste. Voor de vakantie, voor de grote school.

april 14, 2009 Posted by | Beslommeringen, De Daltons | | 8 reacties

En wederom eindigt een dag op de spoedeisende hulp

Laat ik maar met de punchline beginnen voordat ik iedereen een hartverzakking bezorg: Middelste is okay.

Hij is uit deze boot gevallen. Op zijn hoofd. Mijn man is 1.90 meter, dus dan kan je je iets voorstellen bij de hoogte. Hij is van anderhalf à twee meter hoogte met zijn hoofd op een tegelvloer gevallen en dus zat ik aan het eind van de middag weer eens op de eerste hulp.  Vanwege het enorme paasei op zijn hoofd en de gigantische bloedneus. Dat en het feit dat niemand het heeft zien gebeuren en we voor de wat is er gebeurd af moesten gaan op de verklaring van twee jochies van nog geen 4. We denken zeker te weten dat hij niet het bewustzijn heeft verloren maar à la seconde heel hard is gaan huilen en ook lijkt Middelste alles nog te weten. ’s Avonds aten we van schrik MacDonalds (de puf om de gehaktballen te rollen voor de andijviestamp was nul) en omdat hij de frietjes met zoveel smaak at, maken we ons ook geen zorgen over het symptoom misselijkheid.

De dag begon heel leuk, en hij eindigt niet helemaal slecht (ik heb er een glaadje rood bij genomen) maar ik ben in één dag wel 20 jaar ouder geworden, da’s nog ouder dan mijn Wii-fit leeftijd, kan je nagaan.

Wat was het geval: Manlief had vandaag dienst en ik zou met de ex van zijn neef en haar oudste (je-weet-wel, de uitgerekende datumgenoot van Middelste) naar de brandweer gaan en dan mochten ze in de autospuit zitten met de sirene aan en dan mochten ze ook nog spuiten en zo. De autoladder werd ook naar buiten gereden en iedereen mocht naar 30 meter. Er was toevallig nog een moeder met haar kindje langsgekomen dus het werd een heel kinderfestijn. En juist op het moment dat er heel veel ogen zijn om op iedereen te letten gaat het mis. Middelste valt uit de boot. En even later zit ik alleen met drie kinderen op de eerste hulp.  Jongste heeft totaal geen omgevingsensitiviteit (uiteraard, hij is anderhalf) en ik heb mijn handen bijna nog voller aan hem dan aan mijn huilende Middelste die af en toe wil gaan slapen, hetgeen mij gezien zijn ongelukje niet zo’n denderend idee lijkt.
De dokter is leuk en lief. Hij bekijkt nauwkeurig de zwarte handen van alle drie mijn kinderen en zegt: “die hebben lol gehad vandaag!” Hij lijkt alleen maar een lol-opa, maar bij alles wat hij zegt en doet kijken zijn haviksogen heel nauwlettend naar Middelste. Naar zijn ogen en naar zijn reacties op alles. De conclusie is dat Middelste okay is. Ik hoef hem niet eens te wekken vannacht. Wat ik uiteraard toch een keer ga doen, je bent Repel of je bent het niet!

Ik probeer (inmiddels aan mijn tweede glas) de leuke momenten weer terug te laten komen en mijn organen te vertellen dat ze hun eigen plek in mijn torso weer mogen opzoeken.  Ik ben zelden zo geschrokken. Maar goed, de leuke dingen van vandaag. Het weer, de kinderen, hun plezier…

Papa spuit met de hoge druk de auto nat en mijn Daltons spelen graag een spelletje met de waterstraal!

Mijn lekkere ding! Wat issie stoer he!

Op weg naar 30 meter!

Doe je wel voorzichtig met mijn bril van 7,95? (Let op de weerspiegeling in de deuren, dat vind ik nou mooi!)

Zelfs gezien vanaf 30 meter hoogte is Oudste een mooi kind.

Maar vanaf de grond blijft hij de mooiste!

’s Avonds heeft Middelste alweer praatjes voor 10. Het komt goed met hem. Hij is okay. Mijn gevoel is alleen nog niet zover. Mijn gevoel doet iets langer over het stadium ongerustheid loslaten

’s Avonds in bed zeg ik hem: sorry dat je bent gevallen.
Zijn letterlijke reactie: je was te laat bij mij te halen.

Fijn. Heel fijn. De avond eindigt een ietsje slechter dan ik dacht.

april 11, 2009 Posted by | Beslommeringen, De Daltons, Repel | , | 12 reacties

Nee hè, wij weer!

Vanmiddag kreeg ik een telefoontje van Manlief: zijn bank had gebeld met de mededeling dat ze zijn pas hebben geblokkeerd. Hij heeft gepind bij een automaat waarmee gefraudeerd is; kopieerfraude. En dus hadden ze zijn pas geblokkeerd. Over vijftien dagen (!) is de nieuwe klaar. Hopelijk heeft hij het verkeerd verstaan en is het 5 dagen. Dan nog is dat na het paasweekend.

Vanavond was ik met Sherlock en Watson bij de dierenarts toen mijn pas ineens weigerde bij het afrekenen. “Bel de organisatie” was de boodschap. Zo gezegd, zo gedaan en jawel, mijn pas is geblokkeerd omdat ik heb betaald bij een automaat waarmee…bla-bla-bla, ja-di-ja-di-ja-di…

Saillant detail: Manlief en ik hebben niet met onze respectievelijke passen in dezelfde winkels betaald, noch bij dezelfde pinautomaten gepind.

Mijn nieuwe pas komt hopelijk vrijdag, anders wordt het na de Pasen. Maar ondertussen: Geen pas, geen geld, geen boodschappen.

Gelukkig woont mijn vader in de buurt en heb ik een puist geld van hem kunnen lenen om tot en met de pasen te kunnen overleven. Dat bedrag heb ik vanavond direct naar hem over gemaakt. Dat moest ik van Oudste, want je mag van hem geen geld lenen dat je niet hebt. Ik legde hem uit wat ik wel en niet kan zonder pas en wat ik nog steeds heb op de bank met of zonder pas. Oh, dan was het goed, dan was het geen lenen, maar ruilen en dat mag wel. Slimme vogel, die zoon van mij van 7. Ondanks mijn slechte humeur over deze toestand (en een bericht van de dierenarts waar ik later over log) kon ik hierom trots glimlachen.

april 7, 2009 Posted by | Beslommeringen, Manlief, Repel | , | 10 reacties