Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Een enorm a-relaxed middagje op de eerste hulp

Picture it: kantoor, woensdag pal na de lunch.
Picture mijn kamer: ruim, vol zonlicht, maar te bereiken via een soort nisje om een hoekje. Het is net een doodlopende straat: iedereen die in het nisje komt, komt voor mij of mijn roomy.
Picture de Repel: afgrijselijk druk, wil alles af hebben om 4 uur om de stad in te gaan om eindelijk “die ene” bikini te kunnen kopen voordat haar maat in de aanbieding is uitverkocht. Prio’s mensen, prio’s.

Ik ben net terug van serieus in de apparaten hangen in de fitness tijdens mijn lunchpauze. Ik heb mijn moeder aan de lijn die op de jongste twee Daltons aan het passen is omdat de Brandmeester zijn eerstgeborene moet coachen bij het voetbaltournooi van school. Dan zie ik vanuit mijn ooghoek een lieve collega. Ze ziet dat ik aan het bellen ben en ze glimlacht verontschuldigend. Ze staat vertwijfeld in het nisje en iets zegt me dat ik moet ophangen. Ik loop met haar mee.

Picture it: ze is jong (32), bloedmooi, rete-slank, altijd analytisch absurd scherp, grappig, ambitieus en verbaal heul scherp. Buitenlandse werkervaring, high potential, hoogvlieger. Maar ze is zo volwassen, voorbij rare puberale neigingen als afgunst, onzekerheid of opscheppen dat niemand jaloers op haar is. Je kan van haar leren. Zij heeft me advies gegeven over zaken waar niemand anders wat over weet. Want als er zoiets aan de knikker is, kom ik bij haar.

We gaan in haar kamer zitten. Ze voelt zich niet goed. Duizelig, misselijk, haar hart hapert, zo lijkt het te voelen. Alsof het een slag overslaat. Ze ziet er niet uit, ze ziet grauw. Ze weet ook niet goed wat ze wil, wat ze moet, wat er moet gebeuren. Ze is het pad kwijt en zo ken ik haar niet. Ik bel de bedrijfsarts, maar die is niet in da house. Zij woont in een andere stad dus naar haar huisarts gaan in deze toestand is geen optie. Ik bel het ziekenhuis dat dicht bij kantoor is: collega voelt zich enorm beroerd, kunnen we langskomen?

Ik rij haar in haar auto naar het ziekenhuis. In de auto vertelt ze me dat ze haar moeder om 4 uur ’s nachts binnen een uur heeft zien overlijden toen ze 18 was. Acute hartritmestoornissen, was de diagnose achteraf. Ik geef wat gas bij.

Ze mag meteen mee en ik dank God (waar ik niet in geloof, ik hoop niet dat ik iemand kwets) op mijn blote knietjes voor mijn iPhone en Twitter. Uiteindelijk zit ik 2 uur te wachten in de wachtkamer. Ik Twitter me gek en (ik hoop dat ik niemand vergeet) Door, Wieke en Lisanoortje slepen me door die lange wachttijd heen. En half Twitterend Nederland stuurt lieve berichtjes zodra hun werktijd het toelaat. Heeft ooit iemand al eens geroepen dat loggen je leven verrijkt? Ik geloof het niet hè, ik ben vast de eerste die deze constatering doet.

Wat nou als ze terugkomen met “we nemen haar op?”, wat nou als ik hier om 6 uur nog zit?, wat moet ik met haar auto, haar autosleutel? Mijn brein ratelt…”wat nou als het echt niet goed met haar gaat?”

Na ruim 2 uur komt een verpleegkundige me halen: “uw collega wil graag dat u komt…”

Ze zit daar met allerlei plakkers. Ze heeft aan EEG’s en aan Joost mag weten wat voor apparaten gelegen. Ze zegt tegen me dat ze daar moest liggen en dat ze haar tas op een meter afstand zag staan met daarin haar iPhone. Maar ze mocht niet bewegen. Ze dacht alleen maar: “I can haz iPhone?” We gieren het uit (vanwege onze favoriete site! en vanwege de zenuwen) Ze had verwacht dat ik al weg was, terug naar kantoor en dat ze een taxi had moeten nemen. De dokter komt na 10 minuten en zegt dat ze geen serieuze ritmestoornissen heeft. Wel maakt haar hart af en toe een extra slag en haar gevoel van haperen komt door de pauze die haar hart maakt na zo’n extra slag. Het is waarschijnijk een virale infectie. “Dat zie je wel vaker.” Ze hadden overlegd met de cardioloog. Nu mag ze weg, er is “niks” aan de hand, maar ze mag/moet over een poosje terug voor nog een harfilmpje. Ze/ik/we zijn initieel gerustgesteld maar nog niet helemaal.

Ik rij haar terug naar werk. Ze is denk ik ook overwerkt en oververmoeid. En dat weet ze zelf ook. Ik sluit mijn kamer af en ga naar het centrum. Ik ben emotioneel behoorlijk aangeslagen. Niemand mag zijn moeder op zijn/haar 18e voor zijn/haar ogen zien sterven en vervolgens volkomen logisch en onafwendbaar bang moeten zijn voor zijn/haar eigen leven bij de eerste de beste hartklopping. En het staat niet in verhouding, maar mijn middag was ook niet relaxed.

Mijn pincode moet hiervoor boeten! Ik zweer je!

Ik had de laatste in mijn maat!

Image Hosted by ImageShack.us

En ik ben meteen maar doorgelopen….

Nu zijn we compleet….tot de iPad komt, that is. ik zweer je: ik ben geen emotionele eter, ik ben een emotionel koper.

Nee hoor, semi-geintje: de Repel heeft gisteren de administratie tot op twee cijfers na de komma gedaan en het kon. HET KON!!

Image Hosted by ImageShack.us

Advertenties

mei 26, 2010 Posted by | Beslommeringen, Repel | , , | 35 reacties

Ga terug naar start! U ontvangt gezien de omstandigheden, onder voorbehoud, wellicht toch tweehonderd gulden

Exact een jaar geleden zag niemand van ons het meer zitten: het poepen van De Wijze. Maar toen kwam Onze Verlossing. Een kinderarts met de mooiste naam van Nederland kwam in ons leven: Dokter Ooievaar. Dankzij dokter Ooievaar snapten wij dat De Wijze door zijn obstipatie nooit zindelijk had kunnen worden zonder ingrijpen. Dankzij dokter Ooievaar werd De Wijze zindelijk binnen “een poep en een zucht”. Met vallen en opstaan kwam alles goed. Een poep en een zucht heeft wel driekwart jaar geduurd, het was namelijk geen eitje. Stomme metaforen met eten en stoelgang ook!

Maar nooit kon ik het loslaten, ik bleef altijd op mijn hoede met 15 reserve onderbroeken standaard in mijn tas. (I kid you not.) En toen de Brandmeester naar Haïti werd uitgezonden en De Wijze weer in zijn broek ging poepen, was ik er soort van op voorbereid. Het is namelijk niet zuiver lichamelijk, het zit voornamelijk tussen de oren. Zoveel moeder ben ik dan ook wel weer om dat in te zien.

Nu het op rolletjes loopt, en wij slechts luttele dagen geleden tegen tegen elkaar zeiden “hij poept zo goed!”, was ik nergens op voorbereid. Maar toen kwam eergisteren. Toen ging ik plat op mijn bek over een stuk onzichtbare ijzel terwijl ik dacht dat het 15 graden boven nul was. Hij “lekte” weer poep in zijn onderbroek. Niet een keer, maar tot twee keer toe. En ik was zo uit het lood geslagen dat ik vreselijk tekeer ben gegaan. Ik ben ontzettend boos geworden. Weet je wat het is, als je ergens middenin zit, buffel je door. Maar als iets over is slaak je een zucht van verlichting en laat je het acher je. Als het dan weer opnieuw lijkt te beginnen, is het alsof je een klap in je gezicht krijgt en sta je met de moed der wanhoop te kijken: “niet weer!”

Enfin, gisteren gingen we naar het spoorwegmuseum. Ondanks dat ik boos had geroepen dat we niet meer zouden gaan. De Wijze en ik, wij saampjes. En we gingen er een spetterende dag van maken. En dat deden we ook. We genoten ons te pletter. Maar toen we uiteindelijk na een lange dag weer bijna bij huis waren, bleek dat hij alweer een uur met poep in zijn onderbroek rondliep. Ik zakte toen echt even door mijn bodem. Na zo’n dag vol 1-op1 tijd, quality time met hem. De tranen stonden verschrikkelijk hoog. Ik ben niet geflipt, maar ik kon er ook niet over ophouden.

Omdat gisteren one of those days was, zag ik plotseling een heleboel niet meer zitten gisteravond. Moedeloos over alles wat niet lekker loopt en alles wat me dwars zit en wat ik hier niet kwijt kan. Maar niks is zo somber als het soms lijkt. Maar het roer moet wel om en een heleboel moet anders. Het gros van dit heleboel is niet voor deze pagina’s geschikt, maar voor wat De Wijze betreft: die heeft hulp nodig van een begrijpende moeder. Een coach. Die heeft geen boze rot-moeder nodig als het gaat om het poepen. Ik ga hem helpen pot-drie, ik ga hem niet straffen hiervoor. Er is een knop om, dit is geen loos voornemen, het is net alsof er eindelijk een lichtje is gaan branden bij me. Een Eureka! gevoel. Het zat namelijk niet alleen bij hem tussen de oren, maar ook bij zijn moeder.

En toch hebben we een schitterende dag gehad. Zet de video op vol scherm en het geluid op vol!

mei 15, 2010 Posted by | Beslommeringen, De Daltons, Repel | | 30 reacties

Piekeren, Puzzelen, Plannen en Proberen en Paniekeren

Onder het kopje “vind je weg in de regeltjes” en “ik heb een probleem”.

Wat is het geval. Ik had een contract van 32 uur per week en ik nam 2 uur ouderschapsverlof (OV) per week. Op een crèchedag nam ik dan een uurtje OV ’s ochtends en een uurtje OV ’s middags. Dat was voor mij de enige manier om een crèchedag niet te laten eindigen in een crashdag, want ik moet zowel halen als brengen. Netto werk ik dus 30 uur per week.

Toen zei mijn moedertje lief: “Je bent een oen!” Of woorden van die strekking. “Waarom doe je dit? Je moet een contract nemen van 36 uur en 6 uur OV nemen! Dan werk je evenveel maar je krijgt meer betaald!” Ze had gelijk. Ik heb plenty kinderen (ik heb ze op voorraad, zogezegd) en OV wordt, als je een ambtenaartje bent zoals ik, voor driekwart doorbetaald. Ik draai de overheid dus op die manier voor 3 vol betaalde uren per week volkomen legaal een poot uit. Oh ik opportunistische ik. En ik bouw er nog pensioen van op ook. En aangezien ik nog wel een jaar of 40 moet werken tot mijn 80e zijn dat heel veel pensioenuurtjes. Voor de rest verandert er niks: ik blijf evenveel werken, mijn aantal vakantiedagen verandert niet/nauwelijks, er staat alleen een ander bedrag op mijn loonstrook. Mijn leidinggevende vond het best en april was Den Maand Van Den Overgang en de Repel trok de champagne open.

Ondertussen speelde verhaal nummer 2: mijn schamele aantal vakantiedagen. Als je een parttime ambtenaartje bent zoals ik, heb je in vergelijking met andere werkgevers bar weinig vakantiedagen. Het is een lang verhaal waarom dat zo is, en je kan er een mening over hebben, maar hoe het nou exact zit en hoe eerlijk het is, is voor dit verhaal niet belangrijk. Het is gewoon zo. (Ik wil mijn lezers niet kwijt zijn door een taai stuk tekst voor ik aan het smeuiige deel toekom!)

Omdat ik mezelf opofferde om mijn zoon te begeleiden naar La Palma (klikker-de-klik!), kort nadat ik heel veel vrij had moeten nemen omdat de Brandmeester zo nodig op stel en sprong voor 11 dagen moest vertrekken om mensen te redden in Haïti (nog een keer klikker-de-klik!), en vanwege nog een aantal akkefietjes, waren mijn vakantiedagen al bijna op voor dat de maand mei zijn intrede deed.

Mijn situatie is letterlijk: zonder vakantiedagentransfusie geen zomervakantie en geen verlof rond de kerst. Dus ik moet vakantiedagen kopen. Maar nu komt de crux: dat blijkt niet te kunnen, en dat wist ik niet. Als je contractueel meer bent gaan werken, mag je in datzelfde kalenderjaar geen vakantiedagen kopen om per saldo minder te gaan werken onder een ander regeling. Hoe dat nou exact zit en hoe eerlijk dat is, is een lang verhaal en is voor dit verhaal niet belangrijk. Het is gewoon zo. Het waren in ieder geval hele kleine lettertjes. Als ik het had geweten, je weet wel, could’ve, would’ve, should’ve, zou ik “eea” anders hebben gedaan, want ik zou de dagen ook hebben moeten kopen als ik mijn contract niet zou hebben veranderd.

Dus De Repel is Screwed, omdat ze een Scrooge was. Dus De Repel heeft een probleem. Tom Poes, verzin een list! De Repel heeft uren gepiekerd en gedaan en gesproken met PZ en haar leidinggevende en er begint zich langzaam een plan de campagne uit te kristalliseren. Met behulp van onze achterban moet het gaan lukken.Hopen we.

Maar eenvoudig wordt het niet. Het wordt serieus puzzelen en plannen en piekeren…

mei 6, 2010 Posted by | Beslommeringen, Repel | | 37 reacties

“Mama, wat gebeurt er?”

Het was niet de eerste keer dat ik met de Middenvelder naar de dodenherdenking keek. Vorig jaar was hij ook al 2 minuten stil. Maar hij is weer een jaartje ouder en hij weet weer wat meer dan vorig jaar. We luisteren naar The Last Post en de Middenvelder vraagt fluisterend of hij nu al stil moet zijn, of pas aan het eind van het deuntje.

Tijdens de twee minuten bereid ik me voor op het vragenvuur dat komen gaat na deze 2 minuten. Vlak voor de klok van 8 kon ik zijn vraag over de aard van de concentratiekampen nog de kop indrukken vanwege de 2 minuten stilte die we voor de boeg hadden. Twee over acht zal ik serieus voor de dag moeten komen met antwoorden, zo bedacht ik me tijdens de stilte.

En ja, ik moest inderdaad met serieuze antwoorden komen op dodenherdenking 2010, maar dit had ik niet voorzien. Gillende mensen, paniek in de menigte, en even later gewonde mensen. We zien een kindje van ongeveer de leeftijd van de Middenvelder met een wond op zijn gezicht. We zien huilende kinderen.

De Middenvelder is geschrokken en uit zijn doen. Ik stel hem gerust. Iemand is een beetje ziek geworden, en toen schrok iedereen zich te pletter, en toen zijn ze met z’n allen over elkaar heen gevallen omdat het zo druk was, en toen zijn er mensen een beetje gewond geraakt.

Een beetje gewond, zei de Repel. Maar deze moeder heeft zelf haar oudste kind met een botbreuk meegemaakt en vindt dat eigenlijk meer dan “een beetje gewond”, maar okay. Maar voor de Middenvelder leek me deze uitleg eventjes goed genoeg. Morgen ga ik de volgende 100 vragen beantwoorden.

Inwendig was ik zo triest als wat. Wat zijn we een angstig volkje geworden en wat maakt dat feit het de eerste de beste sukkel oh zo makkelijk om alles te verstieren. Zeker als de pers ervan smult en zijn uiterste best doet om alles zo vol en romig mogelijk op te kloppen als maar kan.

Ik was hoogzwanger van hem op 11 september 2001. Ik kan me zo levendig herinneren dat ik mijn hand op mijn grote dikke buik legde toen ik Het Nieuws hoorde. Mijn god, op wat voor wereld ga ik dit kind zetten? En vanavond had ik het weer. Niet omdat er nu wat ergs aan de hand was, maar vanwege de reactie van de menigte, de verslaglegging, de pers en wat het deed met mijn Middenvelder.

Op wat voor wereld heb ik jou en je broers gezet?

mei 4, 2010 Posted by | Beslommeringen, De Daltons, Repel | | 26 reacties

I FEEL GOOD!!! Tuu-du-duu-du-duu-du-duu!! I knew that I would! Tuuu-du-duu-du-duu-du-duu!!

So good!! TU-DU!! So GOOD!! TU! I FEEL-GOOHOO-HOOD!! Tuu-Tu-Tu-Tu-TUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUU-Roffel-Ka-ploing!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

We hebben het over de kapper, uiteraard. Maar ik wil de clue nog niet verklappen er was namelijk ook nog ander nieuws vandaag.

Penalty’s zijn geen makkie voor Nederlanders. En al helemaal niet als Oudste op doel staat. Soms moet mijn Middenvelder (vroeger heette hij Oudste, tegenwoordig heet hij Middenvelder) ook eens keeper zijn. En hij vindt dat geen straf. Vol overgave en met talent…houdt hij penalties. Ik zeg: verkoop hem niet aan het buitenland! Nederlanders zijn niet goed in penalties! Waak voor Oudste!

Eeeeeeeehm (***Ongerust-Ouder-Onderbuik-Gevoel***) het kind…hij kijkt zo vergenoegd…Wat is er loos? Hij kijkt te blij!

Aaaaaaaah! Daarom dus! Het mikken van een plasje (bekijk de foto in detail) verdient nog enige fine-tuning, maar voor de rest roep ik DRIEWERF HOERA VOOR DE DERDE DROL OP DE POT!!!!

Mijn kapper was ook lyrisch.Het (lees vanaf nu: mijn haar) is weer gezond, het komt weer bij, het komt weer aan (het is mijn haar, niet ik, dat had ik toch al gezegd?). We (mijn kapper en ik) hebben alle families van Repeldorp en omstreken besproken en ik heb 90% van de tijd gesproken over Manlief en Haïti en de koningin. En zo. Mijn kapper is  welhaast namelijk ook mijn psych, so to speak.

Mijn kapper knipt, kapt, föhnet, borstelt en doet…en als ik de kapper uitloop heb ik eenderde haar meer dan toen ik binnenkwam. En een driederde beter humeur. En ik heb zijn Manlief gezien. We kregen al bijna mot: “ik heb de beste”, ” nee ik heb de beste”. Het spijt me voor de rest van de wereld, mijn kapper en ik zijn eruit: ik heb de beste uit mijn doelgroep en hij de beste uit zijn doelgroep. Ladies and Gentlemen: jullie gaan maar vissen in what’s left!

En De Repel’s got Hair! (Tuu-du-duu-du-duu-du-duu!!!!!!!)

maart 6, 2010 Posted by | Beslommeringen, Repel | , | 33 reacties

Tweede van twee delen: Net toen ik dacht dat het niet erger kon dan de heenreis…kwam de terugreis

Manlief en mijn jongste twee Daltons brachten mij op vrijdag naar Schiphol. Leuk, mama en Oudste uitzwaaien. Nu hadden we sinds een dag of twee een geluidje gehoord in de motor alsof er iets aanliep, en Manlief zou daar binnenkort op werk wel even naar kijken. Ze hebben een brug op de kazerne en Manlief heeft gouden handjes dus onze garagekosten zijn door de bank genomen nul; wij kopen alleen onderdelen, oh wij mazzelaars wij.

Maar goed, ik dwaal af. Een geluidje in de motor dus. Een kilometer of drie voor Schiphol, ik heb niks in de gaten –blissful ignorance– als Manlief zes woorden zegt die je niet wilt horen als je 100 op de snelweg rijdt: “er komt rook uit de auto”. Hij hoort een klonk (ik niet, blissful ignorance) en hij voelt dat hij geen stuurbekrachtiging meer heeft en het lampje van de accu brandt. “Daar gaat mijn V-snaar, die ligt nu op de snelweg.” Nog eens 10 woorden die je niet wilt horen als je 100 rijdt op de snelweg. “En nu?”, vroeg ik. “Hopen dat we Schiphol halen en daar de takeldienst bellen.” Tien woorden die je niet wilt horen als je je vlucht wilt halen. Manlief weet: het probleem was niet de V-snaar, maar iets liep vast waardoor de V-snaar kapot getrokken is. En de moeite en prijs van repareren hangt af van wat dat “iets” is. En dat weten we nog niet.

We hebben Schiphol gehaald. Net toen we de bocht maakten richting “vertrek” begon het lampje van motoroververhitting te branden. En schoonpapa was in no-time ter plaatse om Manlief en de jongste twee Daltons mee naar huis te nemen. En Oudste en ik haalden onze vlucht.

Dag auto, dag! Ik moet zeggen: SOS pechhulp was binnen 40 minuten ter plaatse toen ik meldde dat er kleine kinderen bij betrokken waren en ze hebben de auto op ons verzoek keurig voor de deur afgeleverd.

Nou….en net toen ik dacht dat het niet erger kon dan de heenreis…kwam de terugreis: “Orkaan op La Palma

Het stormde, ja. Maar de storm stond parallel aan de landingsbaan, dus no problemo, zou je zeggen. En terwijl we wachtten zagen we vliegtuigen komen en gaan. We waren hoopvol. Ik denk dat we, ergens 5 minuten voor aankomst van “ons” vliegtuig, de windzak op de baan een kwartslag zagen draaien, dwars op de landngsbaan. Een touroperator die wachtte op de passagiers die het toestel brengen zou riep al direct uit: “oh nee!”

We zagen het vliegtuig komen. We zagen het de landing inzetten. Hij was er bijna. Hij hing pal boven de grond.

En toen werd het weggezwiept, meege-scooped door de wind. Een afschuwelijk gezicht. En toen wist de piloot (mijn held) er een doorstart van te maken. Whhhhhoesh! Hij kwam, hij landde niet, en weg was ‘ie weer. Mijn vliegtuig. Ik begon te huilen, oh ik watje ik. Oh ik slechte moeder ik, want ik maakte direct Oudste aan het huilen. “Verwachtte je iemand”, vroeg iemand me. “Nee, ik wil naar huis!”, was het enige dat ik kon uitbrengen.  Niemand snapte dat ik moest huilen. Niemand. Maar de andere helft van mijn gezin zat thuis! Ik miste mijn Manlief en mijn zonen! Maar goed: als het toestel was gecrashed, zou ik er nu nog hebben gezeten! Die piloot is mijn held.

Na uren van onzekerheid kwam er nieuws: het toestel was uitgeweken naar Gran Canaria en we zouden wellicht de dag erna vliegen. Alle passagiers gingen met een bus ergens naar een hotel en ik ging mee terug met mijn vader. We moesten ons de volgende ochtend om 8 uur melden op het vliegveld.

En toen we daar stonden was er niemand en niemand wist iets, bij wijze van spreken. Toen er om 10 uur nog niemand was en nog niemand van iets wist, had ik al stad en land in Nederland afgebeld (lees: de vliegtuigmaatschappij, ik had geen touroperator), maar die wisten ook niks. Toen zei mijn vader: “Stel nou dat ze, net als bij de vorige storm, de passagiers met een boot naar Gran Canaria hebben gebracht en dat ze vanaf daar vliegen?” Dat zijn 26 woorden die je niet wilt horen als je naar huis wilt, dat kan ik je verzekeren! Godzijdank kwamen 15 minuten later bekende gezichten het vliegveld binnendruppelen: mijn medepassagiers! Uiteindelijk vertrokken we om kwart over 2. Dat zijn vele uurtjes op een vliegveld, dat kan ik je verzekeren!

En op de vlucht terug sprak mijn held de piloot de 52 woorden uit die je wilt horen als je naar huis gaat:

“Dames en heren, hier een update vanuit de cockpit. We vliegen op 11,5 km hoogte met 1000 kilometer per uur, het maximum van dit vliegtuig. We hebben nu wel genoeg vertraging gehad. We verwachten dat we met de rugwind met een vluchtduur van 3 uur en 3 kwartier op Schiphol kunnen landen.”

maart 1, 2010 Posted by | Beslommeringen, Repel | , , | 31 reacties

Hoe doen ze dat, die familie Ingalls? Wij weten het niet!

De inmiddels 13 jaren bij de brandweer hebben geleerd dat Manlief zich klaarblijkelijk staande kan houden in dit zware beroep. Ook is gebleken gedurende de opleiding en bij de zware oefeningen, dat hij zich staande kan houden bij USAR.NL. En nu is proefondervindelijk gebleken dat hij ook de über-usar-beproeving aankan.

Zie dat potloodje gaan:
Haïti
krasser-de-krasser-de-kras:
GESCHIKT!

Manlief is tijdelijk superman geweest.

Tegelijkertijd kan ik het aan om met knobbels in mijn tiet -volledig in mijn allenige uppie- naar de poli erfelijke tumoren te gaan, wetende dat mijn man op exact dat moment op weg naar Haïti is, wetende dat ik ongeacht de uitslag van het onderzoek de komende 11 dagen drie kleine kinderen in mijn uppie moet verzorgen. De uitslag bleek goed, en ik heb vervolgens relatief eenvoudig het onthoofde gezin en onthoofde huishouden draaiende gehouden gedurende de crisisorganisatie.

Zie dat potloodje gaan:
Moeder alleen in crisissituatie
krasser-de-krasser-de-kras:
GESCHIKT!

Ik ben tijdelijk supervrouw geweest.

En dan is Manlief thuis en moeten we doen wat iedereen doet: vadertje en moedertje spelen. En eerlijk gezegd ging ik ervan uit dat we dat ook direct zouden zijn: als wij superman en -vrouw kunnen zijn in een crisis, dan moeten we dat reguliere gedoe ook fluitend aankunnen en dan hebben we nooit meer problemen over futiele dingen want we hebben erger meegemaakt dus dit doen we op onze sloffen. Op één been met twee vingers in onze neus.

Oh wij familie Ingalls wij!

Dat hele gezinsgebeuren en dat hele man/vrouw-zijn, dat hele dopje op de tandpasta ding en de toiletbril omhoog/omlaag en zo, dat op het bord opschrijven dat de boter op is en vuile sokken op de vloer/in de was…dat kunnen we dan toch ook, maar dan nog beter dan de rest? Als je de crisis aankan die niemand zich kan voorstellen, kan je het normale toch ook, maar dan beter?

Eeeeehm guess what: zo eenvoudig werkt het helaas ook weer niet. De weg naar het kleine huis op de prairie blijkt niet eens zo heel eenvoudig te vinden, wat het bord ook zegt.

En dus hadden we vandaag mot. En omdat wij übermenschen zijn, hadden wij übermot. Met z’n allen. Ik had ruzie met de kinderen, en de kinderen met mij. Papa had ruzie met de kinderen, en de kinderen met papa. Ik ging versus hem en de kinderen en hij ging versus mij en de kinderen.

En het ging allemaal om zaken….waar we in ons pré-supermens tijderk ook al ruzie om maakten. Maar dan nooit in één dag, dat dan weer niet. Dat is dan wel weer knap van ons. Omdat het nu eenmaal zaken zijn waar je je in het dagelijks leven druk om maakt. Maar wij voelden ons na onze ‘ontberingen’ zodanig übermensch dat we dachten dat ‘simpele gezinsperikelen zoooooooooo 2009’ waren.

Dat dit allemaal gebeurt op 14 februari vind ik ook niet om te lachen. Valentijnsdag is voor mij op zich niet heel speciaal, maar om nou te zeggen dat dit nou bij uitstek de dag is om met een enorme smak terug op aarde te donderen en je af te vragen of je wellicht niet te makkelijk hebt gedacht over het terugglijden in sleur en burgerlijk is weer teveel gevraagd.

Zie dat potloodje gaan:
Valentijnsdag 2010
krasser-de-krasser-de-kras:
NIET GESCHIKT!

februari 14, 2010 Posted by | Beslommeringen, Party of Five | , , | 42 reacties

Mijn knappe kekke knakker wordt nóg een beetje knapper van de kapper

Vanmorgen waren Manlief en ik samen en brachten we met z’n tweeën de kinderen weg. Dat is voor ons een ongekende luxe en zó heerlijk. Het was Woensdag Plusgroepdag (hoezo woordenloos?) en dus brachten we Middelste naar het plusgroep-klasje. De juf van de plusgroep sprak ons aan. Vorige week was Middelste een beetje boos geweest dat de plusgroep was afgelopen..hoe vonden wij dat hij het vond?  Ze zei dat we op den duur moeten gaan bekijken of de plusgroep nog wel voldoende is voor hem. Oh hemel, waar gaat dit eindigen. Middelste gaat wel heel erg hard. Leertechnisch is groep 2 al geen optie meer, hij is nu al ruimschoots klaar voor groep 3. Maar hoe zit dat emotioneel?

Ik ben enorm blij dat de school vinger aan de pols houdt en ons blijft informeren over hoe het met hem gaat.

<off topic> na een babbeltje met Buuv heb ik besloten ook al te gaan informeren in de regio: stel nou dat deze school ut um niet gaat worden…</off topic>

Nadat alle kinderen waren ondergebracht gingen Manlief en ik met z’n tweetjes schandalig decadent ontbijten bij de Délifrance in Repelbuurdorp. Ik moest vervolgens een uurtje naar werk voor een afspraak waar ik niet onderuit kon, maar toen ik terugkwam ging ik met Middelste naar de kapper. Hij wil lang haar, net als zijn grote broer, dus er moest een op-de-lang-laten-groeien-modelletje in geknipt worden.

En hoe über-knap je dan ook moge wezen in je plusgroepje…bij de kapper wordt je altijd nóg een beetje knapper…

februari 3, 2010 Posted by | Beslommeringen, De Daltons | , | 31 reacties

De vier meest geloofwaardige aannames van 21 januari

  1. Juich niet te vroeg. Manlief zit nog niet op dat vliegtuig in Port-au-Prince. Die pokke-Amerikanen beheersen dat vliegveld. Het kàn nog steeds maandag worden (als Clinton wil vliegen of landen wanneer het hem uitkomt zou dat zomaar kunnen);
  2. Alleen voor het complete huishouden met 3 kleine kinderen zorgen nu al 9 dagen lang (zondag wordt het dag 12) is niet wat me nekt. Ik vind het rete-zwaar, ja, heus wel, maar het nekt me niet. Het kost me een jaar aan verlofdagen (ja ja, u leest het goed: deze uitzending kost ons geld, meneer en mevrouw de belastingbetaler, niks-te riante salarissen voor de USAR-leden), maar ook dat nekt me niet.
    Wat me wel nekt is geen contact met Manlief. Radiostilte. Niet weten waar hij is, hem niet kunnen bellen wanneer ik wil. Niet weten hoe het met hem gaat. Niet weten of hij gevaar loopt. Niet weten hoe hij eraan toe is en hoe hij eraan toe zal zijn als hij thuis komt. Niet weten wanneer hij thuis komt. Na elke sms van hem kreeg ik vleugels. De keerzijde van het “beloofd” (zijn ring) en “is beloofd” (mijn ring) is dat ik het voor mij bewezen is, dat ik echt niet, letterlijk niet, zonder hem kan. Geen dag;
  3. Ik heb extra verlof geregeld om zijn overgang naar ‘normaal’ vloeiend te laten verlopen: ik ga hem niet in het diepe gooien met 3 Daltons. En dan hebben we het nog niet eens gehad over jetlag! Maar daarna zie ook ik een gevalletje Frontale Betonnen Muur op mijzelf afkomen: sinds het verlaten van het ziekenhuis en het schrijven van die eerste log, heb ik geen seconde meer nagedacht over mijn tiet en de genetica. Ook opluchting is een emotie die me niet gegund was. En op die ene keer brullen op het schoolplein na, heb ik überhaupt niet gehuild. Het zou zomaar kunnen dat er ook bij mij het een en ander uit moet. Maar waar? Bij wie? Kan dat bij Manlief? Zijn emmer zit al overvol! Weet je wat: Manlief en ik gaan elkaar helpen om dit te verwerken;
  4. Last but not least: ik word al tijdenlang liefdevol verzorgd. Ik word verzorgd, ik word gekoesterd. Door wie? Ik zou het niet weten. Ik heb ze nog nooit gezien. Maar ik ken ze wel. Sommigen ken ik onder hun echte naam, anderen ken ik alleen onder pseudoniem. Hun levens ken ik wel. Is het contact daarom niet echt? Ha! Juist het tegenovergestelde! Via de log, Twitter, en andere media die Beatrix noemde, ontvang ik een warmte en een liefde die me door deze tijd heen heeft geholpen. Van Morse die overleed, van Middelste bij de psych tot knobbels in tiet naar Manlief in Haïti.
    Door al die zware tijden hebben jullie mij verzorgd: logvrienden! Ik houd van jullie. Dit zijn geen 4 loze woorden…..Reacties op mijn log, persoonlijke mails, kaarten en zelfs kado’s. Ik heb zoveel gekregen dat ik me afvraag hoe ik het ooit goed kan maken. Ontmoet ik hier nu juist toevallig de liefste mensen, ik snap het niet zo goed: jullie verbazen me! Al deze berichten zorgden ervoor dat ik bleef drijven.Lieve jullie (ik klink nu net als Mies Bouwman, zo bedoel ik het niet),
    Jullie zijn op cruciale momenten in mijn leven, zowel positief als negatief, een enorme bron van steun geweest. Met name deze laatste week, die ik op mijn eigen wijze als bizar heb ervaren, zo bot op het nieuws van het ziekenhuis, waren jullie letterlijk een lifeline. Zoveel reacties op mijn log, zoveel lieve woorden: ik slurp elk woord op!

    Sorry Bea, ik heb je hoog zitten, maar in deze zat je er best wel naast. Ik snap het wel. Je kent het gewoon niet. Weet U wat U zou moeten doen: een log openen onder een pseudoniem. Tries van Buren, of zo. En dan moet U eens meemaken. Probeer het eens!

Zonder alle kaartjes/berichtjes/kadootjes die ik eerder kreeg en nu krijg teniet te willen doen, wil ik aandacht besteden aan wat ik voor mijn verjaardag kreeg daar waar ik niks verwachtte:

Niet-kunnen-koken-wegens-gebrek-aan-aanrecht mede mogelijk gemaakt door USAR.nl, Brandweer Repelbuurdorp, Buuv en Tante van Adoptiejongetje

Kadootje groot kado per post van Marleen

Kadootje groot kado per post van Nicollekebolleke (met de grootst mogelijke moeite ooit in de geschiedenis der mensheid ga ik de drop bewaren voor Manlief….ik neem het mee zondagmorgen: hij gaat peuzelen):

Ziehier een vrouw gesteund door jullie en gelauwerd met kado’s…bijna perfect, dit plaatje…op haar Manlief na…

januari 21, 2010 Posted by | Beslommeringen, Manlief, Repel | , | 33 reacties

Op het schoolplein in huilen uitbarsten is niet goed voor je Street Rep.

UPDATES HAÏTI  VANAF NU IN DE RECHTERKOLOM

Dag 7 is voorbij. Dag 8 begint. Naast de Gregoriaanse, doe ik ook aan mijn eigen kalender tegenwoordig. En nu weet ik zeker dat hij volgende week op dit tijdstip thuis is. Dat kon ik eerder niet zeggen.

Lang zal ik leven in de gloria.Hieperdepiep. Vorig jaar kreeg ik nog de eerste neger als president van de VS voor mijn verjaardag, vandaag krijg ik het proces van Wilders voor mijn verjaardag. Maar ik krijg geen Manlief. Ik ga niet heel erg uitweiden over mijn dagen, want Manlief maakt iets mee dat ik niet kan bevatten. En jullie ook niet, laten we eerlijk wezen. Als je geld pinnen en automatische afschrijvingen niet meetelt, leven wij in een all-inclusive-resort zonder rottende lijken om ons heen. Maar gisteren zat ik er compleet doorheen. Ik stond om kwart voor twaalf bij het schooltje. De Tante van Adoptiekindje kwam op me af en vroeg hoe het met me ging. Ik had geen antwoord. Ik kon alleen maar uitbrengen: “kut”. Op het schoolpleintje van de gereformeerde school, zei ik “kut”, ja. En ik lekte een beetje uit mijn ogen. Ik lekte al dagen, maar ik had nog niet gehuild gebruld. En ineens greep ze me in haar armen en ik brulde huilde lieftallig. Midden op het schoolplein dat bomvol stond met moeders en oppasopa’s en -oma’s.

Mijn leven op het schoolplein zal nooit meer hetzelfde zijn, denk ik zo.

Om kwart over drie stond iedereen er weer en sprak ze me weer aan: “als ik stress heb, ga ik bakken…” Ik kreeg een gloeiendhete zelfgebakken appeltaart in mijn handen gedrukt, deskundig verpakt. Ik heb nooit geweten hoeveel troost je kan krijgen van een appeltaart. En ik hou niet eens van appeltaart, kan je nagaan.

En ’s avonds krijg ik een mail van haar met foto’s van Adoptiekindje en de woorden dat onze pogingen wel degelijk hebben uitgemaakt: Ik weet zeker dat Manlief heeft geholpen, want afgelopen zondag vertelde Contact (een van de “bazen” van Wereldkinderen ) ons dat niet aleen hun gelobby, maar met name het duwen en trekken van individuen de doorslag heeft gegeven bij Buza om de kindjes te gaan halen. Dus wat ons betreft is jouw Manlief een van de HELDEN die hem naar Nederland heeft gekregen!

Wat een lekker ding is het he, dit mannetje. Dus toen zat ik weer te janken. Man man, wat een dag. Vanmorgen werd ik wakker en zag ik dat ik een sms’je had. Gestuurd door Manlief toen hij terugkeerde gisteravond na een lange dag werken in de stad. Ik verklap niet alles, maar er stond iets in in de trant van gefeliciteerd, en schat, en proberen te bellen vandaag.

januari 20, 2010 Posted by | Beslommeringen, Manlief, Repel | , | 47 reacties

FF bereik

Na 8 jaar USAR weet ik uit ervaring dat zondag een slechte dag is: geen nieuwsbrieven vanuit de basis in Zoetermeer. Ik weet weinig meer dan wat de media vertelt. Van Manlief zelf heb ik sowieso sinds Curaçao niks meer gehoord.Ik kijk nieuws, ik lees nieuws en ik hoop op de volgende nieuwsbrief van de USAR. Onze zorgvuldig opgebouwde traditie van 10 jaar dat we elkaar elke dag spreken waar we ook zijn is aan gruzelementen. Dat vindt hij vast net zo erg als ik.

Op zaterdag lag ik tijdens het middagslaapje van Jongste even te dommelen op de bank toen ik werd gebeld door de brandweer: “Je spreekt met Huttemetut van de brandweer. Niet schrikken hoor, we willen graag een informatieavond organiseren voor de partners.”

Voor ‘niet schrikken’ was het al te laat. Stom natuurlijk, want als er wat was gebeurd, zou er iemand op de stoep hebben gestaan, dan zouden ze niet hebben gebeld. Maar goed: vanavond is er een informatieavond.

Om 5 uur vanmorgen word ik wakker van Jongste die mekkert in zijn bed. Ik val weer weg. Ik hoor een sms in mijn slaap. Vijf minuten later schrik ik overeind: dat was echt een sms!

FF bereik. Alles goed hier. Hou van jullie en mis jullie.

Ik kan niet meer slapen. Het is half 6 en ik kijk herhalingen van Hart van Nederland.  Ik heb een sms gekregen.

Het is nu 6 uur. Wellicht een goed idee om de laptop dicht te klappen en nog een half uurtje proberen te dommelen.

januari 18, 2010 Posted by | Beslommeringen, Manlief, Repel | , | 37 reacties

Een happy ending terwijl wij nu nog moeten beginnen: een bizar verhaal

Donderdagochtend liep ik enigszins verdwaasd met de Daltons naar de school. Minuten later werd ik vastgeklamd door Moeder van Klasgenootje.

Het was vast heel egoistisch zei ze, maar…

Zij had daar eigenlijk met al die andere Nederlandse adoptiegezinnen moeten zitten, daar in Haïti. Ze zou haar zus begeleiden. Maar er was iets met paspoorten en dus zou ze pas vrijdag aanstaande (vandaag dus, ‘as we type’) zijn gegaan. Na een procedure van 6 jaar zou haar zus eindelijk haar adoptiekindje op gaan halen. Na een procedure van 6 jaar. Schaal 7 op de schaal van Richter was een andere mening toegedaan. Godzijdank voor de 3 kinderen van moeder van Klasgenootje waren ze vertraagd en zaten ze er niet op die dag, dat wist ze zelf ook. Zij was net als ik shock. Elk op onze eigen manier.

Je man is daar, sorry, ik ben vast egoistisch…maar….we weten dat alle kindjes uit het tehuis het hebben overleefd, Adoptiekindje leeft dus, voor de rest weten we niks. We kunnen nu niet naar Haïti, we mogen niet. Alles is rond, alle stempels zijn gezet. Alles. De tickets…vrijdag….We gingen hem alleen maar ophalen. Zes jaar. We zijn zo bang dat we hem kwijtraken na 6 jaar. Hij moet weg daar, er komen ziektes, hij mag niet kwijtraken….ik heb alle telefoonnummers, ik heb alle namen, het spijt me: je man zit daar, sorry…je en je gezin. Wij bellen met Buitenlandse Zaken maar krijgen de juiste mensen niet te spreken, we bellen de Organisatie maar die hebben geen contact ter plaatse bealve dat we weten dat hij nog leeft en…

Mooi, dacht mijn brein: afleiding!

Ik heb de *interne* contacten bij de USAR gemaild: jullie hebben mijn man, nou, doe dan maar wat terug! Maar dan op zijn Repel’s. Het standpunt is dat USAR alles doorverwijst….maar ik kreeg de boodschap dat mijn mail werd doorgezet.
Ik kreeg Manlief aan de lijn: zeg die Pipo’s van BZ die bij jullie aan boort zitten om de boel te repatriëren, dat er iemand is die ze niet mogen vergeten.Nou ja, zo zei ik het niet, jullie kennen me.

Vanavond belde Manlief (vanaf Curaçao): hij had het doorgegeven…er waren er meer, BZ deed al zijn uiterste best
Vanavond belde Moeder van Klasgenootje: dinsdag komen ze allemaal naar huis! Kindje komt dinsdag!
Vanavond mailde haar zus: Wij kennen elkaar dan wel niet maar: hij komt thuis! Dank je wel voor je moeite, zoveel sterkte voor je Man, jij en jullie gezin!

Happy ending…

Vanavond sms’te manlief: ik zit nu in het vliegtuig, ik hou van je

Voor ons gaat het nu pas beginnen. Hij is al DRIE EN EEN HALVE DAG weg en het moet nog beginnen. Maar Adoptiekindje komt naar huis. Al heeft ons deel maar een muggenplasje-in-de-oceaan bijgedragen…het waren de telefoontjes waard.

Nu ik me niet meer kan bezighouden met Adoptiekindje…
Nu er weekend is en geen drukte rond school-halen-brengen…
Nu Manlief pas echt weg is…

Pas nu gaat het beginnen.

****

ps Ilse….jij voelt nu vast ook wat ik hier ook niet schrijf.

pps ik kreeg een mail van Oxfam: of ik wilde bijdragen i.v.m. de aardbeving. Ik heb een reply gestuurd:

Mijn man zit daar op dit moment, als lid van de USAR. Ik heb wel genoeg gegeven, zo dunkt me.

Met vriendelijke ongeruste groet

januari 15, 2010 Posted by | Beslommeringen | , | 41 reacties

Berichten aan en van het thuisfront

De vijfde nieuwsbrief die ik kreeg:
Het team van USAR.NL zou om ca 21.00  op 14 januari 2010 (Nederlandse tijd) landen op Haiti. Echter na de tankstop in de Domicaanse Republiek kreeg het toestel geen toestemming om in Haiti te landen. De (logistieke) situatie op het vliegveld liet dit niet toe. Daarop is besloten om uit te wijken naar Curacao. Daar is het team om 00.15 (Nederlandse tijd) veilig geland. Alle inspanningen zijn er op gericht om vandaag bij het eerste daglicht in Haiti te landen (ongeveer 12.00 Nederlandse tijd). De stand bedraagt circa 1000 km.

De tijd gaat door. Met elke minuut vervliegt er hoop. Wat ik meeste vrees is dat ze niemand meer kunnen redden; dat er niks staat tegenover de hel waar ze in terecht komen. Want dat ze in de hel komen staat vast. Beelden die nooit meer van je netvlies gaan en geuren die je zal blijven ruiken. Hoe krijg ik hem terug? Zal hij nog kunnen slapen? Laat daar alsjeblieft een redding tegenover staan. Het streept elkaar niet weg, maar er moet iets op het andere schaaltje van de balans liggen.

Dat ze het gisteravond op tv bij Netwerk hadden over berovingen en ontvoeringen druk ik heel ver weg. Dat is sensatiepers.

Ik heb de knop omgedraaid en maak de week zo leuk mogelijk voor de Daltons. Hij hoeft zich niet ook nog zorgen te maken over het thuisfront als hij daar zit. Ik red het op mijn sloffen. Op één been en met twee vingers in mijn neus. Eitje. En als de juf geen tijd heeft om de tafel van 6 te overhoren voor Oudste’s volgende sticker, dan maak ik thuis wel een Tafel-poster. Is ze nou helemaal belatafeld! Het kind was zo trots dat hij ff in de lunchpauze de tafel van 6 had geleerd….door elkaar. Hij stuiterde naar school en de juf wilde hem niet overhoren. Tuthola.

januari 15, 2010 Posted by | Beslommeringen, Party of Five | , | 16 reacties

Gemiste roeping: Waarzegster…..ik zie DNA en ik zie….Haiti?

Ik wist het al op 31 december. Ik maakte een logje in de trant van: ‘k zou ’t heus heel graag willen, maar rustiger vaarwater kan ik in 2010 hoogstwaarschijnlijk op mijn buik schrijven.

Nu, op 13 januari, de eerste verjaardag van Sherlock en Watson, weet ik zeker dat ik het niet alleen op mijn buik kan schrijven. Ik kan het erop tattoëren. Had ik er maar geld op ingezet. Op de avond dat ik naar de poli erfelijke tumoren ‘mag’, op de vooravond van de begrafenis van Zus van Vriendin….krijgt Manlief de oproep om naar Haïti te gaan. En wel onmiddellijk.

Manlief was op weg naar Haïti terwijl ik op weg ging naar de poli clinische genetica en ik moest meldden dat ik niet naar de begrafenis kon…een bijzonder geval van de spagaat “hulp op korte termijn – lange termijn”.


Ik (de alles behalve objectieve echtgenote) verplaats me in de beslissingnemer die gaat over waar Manlief gaat redden: “U vraagt waarom u niet naar Indonesie mocht en nu wel Haïti? Maar, maar, maar, meneer de mensenredder, u word gewoon nu verzocht te vliegen naar een van de armste landen ter wereld, waar zich op dit moment de meeste bovengrondse bedolven lijken ter wereld bevinden, in de minst intacte situaties denkbaar, waar het instortingsgevaar van de restanten waar u in gaat zoeken niet bekend is, waar de kans op uitbrekende enge epidimieën voorstelbaar wordt geacht, waar muitende bendes tot het dagelijks leven behoren. Wij laten het aspect naschokken expres even halverwege. We hopen dat u er iemand levend uit kan halen. Want dan staat Nederland er even goed op en vraagt niemand wat USAR.nl ons, de belastingbetaler, nu eigenlijk kost. Met een beetje pech gebeurt dat alsnog, en worden uw bloed, zweet en tranen afgewogen tegen het duppie dat het de Telegraaflezer kostte. Daar gaat het ons dus wel om. Hoeveel lijken u gaat tegenkomen van kinderen in de leeftijd van uw eigen kinderen boeit ons eigenlijk niet zoveel. Het risico dat u loopt evenmin. Aan met welke emotioneel belastende herinneringen u thuis komt, hebben wij sowieso nooit veel boodschap gehad. We zenden per slot van rekening ook al jaren militairen uit. Dat een leven waarde heeft, dat het geweldig zou zijn als u ook maar één iemand levend uit het puin kan halen, dat er, al was het maar één familie, van een ramp wordt gered willen wij best geloven, maar dat is geen onderdeel van onze afweging. Dat dit nu juist wel uw afweging is, komt ons heel erg goed uit. Wij rekenden op het feit dat u stond te popelen. Hier heeft u per slot van rekening al die jaren voor getraind. Hierheeft u het voor gedaan. Waarom u niet mocht naar Indonesië terwijl u daar net zo graag naartoe wilde als naar Haïti kunnen wij u niet uitleggen. Dat is politiek. Daar heeft u als mensenredder geen kaas van gegeten. U hoeft alleen maar te gaan en mensen te redden als het ons uit komt. Dus ga en red mensen! Oh, u stond al klaar? En uw familie ook?”

Omdat de verkeerstoren van Haïti om is gevallen, kan men alleen maar landen met daglicht. Ze vertrekken daarom pas morgenochtend vanaf Eindhoven: ze zitten daar nu ergens te wachten op vertrek. Het mooie toeval wilde dat ik hem daarom het goede nieuws kon delen van de poli erfelijke tumoren.

Als Manlief nu niet op weg was naar Haïti, zou ik er een leuk logje over hebben kunnen schrijven….nu doe ik het in vogelvlucht. Uitslag is: TOP! Godzijdank kon ik het nog delen met Manlief voor zijn vertrek. Nu gaat hij ook met een gerust hart weg. In een notendop:

– Ten overvloede: tot 3 afzonderlijke keren toe, 3 verschillende goedaardige knobbels in 1 borst is pech. Een statistisch kunstje op zich. Maar niet anders dan botte pech. Mijn vocabulaire en littekens noemen het geen ‘pech’ , wat ik het wel noem is niet geschikt voor de log
– van alle gevallen van borstkanker zijn 5-10% erfelijk. Eén aspect dat duidt op de erfelijke variant uit de waaier van erfelijke-aspecten heeft mijn moeder: jonge leeftijd. Maar 1 kenmerk is niet voldoende om in blinde paniek te raken…
– gebaseerd op alle familiegegevens werd berekend dat mijn moeder niet een hogere kans heeft voor het hebben van een erfelijk borstkankergen dan de standaard kans. Met de kanttekening dat mijn moeder geen zusters heeft…dat is een blanco in de berekening. De keerzijde van dat feit is dat ze 3 broers heeft: een broer met borstkanker telt voor 1000 vuurtorens ineens…en die zijn er niet.
– volgens het sommetje (ze heeft het tot achter de komma uitgerekend) heb ik een licht verhoogde kans op borstkanker, logisch, gezien die ene moeder, maar niet verhoogd genoeg om aanleiding te geven tot jaarlijkse controle vanaf nu. het kille beleid/protocol roept in mijn geval: vanaf 50 jaar.
– de jaarlijkse controle die ik ga krijgen vanaf nu is gebaseerd op een oncoloog die de factor ‘moeder’ zwaar heeft meegewogen; volgens het beleid kom ik niet eens in aanmerking voor jaarlijks onderzoek
– als iemand in de familie een kankervorm krijgt kan het plaatje volledig op zijn kop komen te staan
– als ik er toch niet mee uit de voeten kan, mag ik altijd nog eens langskomen
– vooralsnog is de factor erfelijkheid tot op de komma geëlimineerd en ben ik een ‘gewone’ vrouw met een veelvoorkomende aandoening die vaker op controle mag dan de rest…-

Ik heb het idee dat ik hiermee kan leven. Ik heb tegen de arts uitgesproken dat ik basis hiervan heel erg bereid ben een aantal keren controle te proberen om te bezien of ik dat emotioneel aankan. Zij ook, begreep heel goed dat de emotionele belasting dat is wat me nekt. Mooi was ook dat ze me niet voor gek verklaarde toen ik aangaf dat ik op basis van mijn achtergrond dit hele verhaal niet wil. Ze stond niet achter het ‘preventief ruimen’, maar ze begreep heel erg goed hoe ik tot die optie kon komen.

Ik ga niet preventief ruimen. Vanavond, terwijl mijn lief op weg is naar Haïti, of all places, kom ik erchter dat er een loophole is. Gesterkt door het feit dat ik ‘het toch zou mogen zonder incompent verklaard te worden’ maakt dat ik het voorlopig niet doe.

Tietjes: jullie blijven nog ff!

januari 14, 2010 Posted by | Beslommeringen, Manlief, Repel | , | 40 reacties

Dat kan je op je buik schrijven!

Mijn zus kan niet ouder zijn geweest dan 12 jaar toen mijn moeder tegen haar riep: “Dat kan je op je buik schrijven!
Het was het antwoord op de vraag: “Mag ik ook een glas Martini?”
Mijn zus pakte vervolgens een pen en schreef met hele grote letters ‘MARTINI’ op haar buik. Maar nog steeds kreeg ze geen glas Martini.

Ik kan met dikke permanent marker, met grote letters, de zinsnede “RUSTIGER VAARWATER” op mijn buik schrijven. Want ook dat ga ik niet krijgen.

Ik ga niet in detail terugblikken op deze oudejaarsdag, want 2009 was gewoon geen bijzonder jaar. Het was gewoon een jaar met hele hoge pieken en hele diepe dalen. Een jaar met heel veel geluk en heel veel verdriet. Een jaar met heel veel liefde en met afscheid nemen. Per saldo was 2009 geen slecht jaar, hoe woelig de wateren ook waren.
Maar ik ben eigenlijk de laatste jaren niet anders gewend van een jaargang. Ik heb er lang en diep over nagedacht. Ik weet niet of het nou komt omdat ik een gezin heb, of omdat het de tijd is waarin deze wereld leeft, of dat het mijn leeftijd is. Maar ik denk oprecht dat ik pas in rustiger vaarwater terecht zal komen zodra ik licht dementerend in het bejaardentehuis zit. Ik denk oprecht dat rustiger vaarwater tot die tijd niet meer bestaat.

En is dat erg? Ik weet het niet. Misschien niet. Waarschijnlijk niet. Want in woelige wateren leef je intens, sta je stil bij wat je hebt, waardeer je door het slechte het goede nog meer en valt er beterschap te halen en te beloven. En ik hou per slot van rekening ook van achtbanen.

Mijn enige goede voornemen: niet zeggen tweeduizendtien, maar consequent twintig-tien tegen het jaar dat gaat komen. Doen jullie mee?

Dit plaatje heeft helemaal niks met deze log te maken, maar het is wel een heel mooi plaatje.

december 31, 2009 Posted by | Beslommeringen, Repel | | 19 reacties

Pas als

Pas als de kerstvieringen van school in de avonden zijn gevierd;
Pas als ik heb bijgeklept met Vriendin die langskomt;
Pas als wij uit eten zijn geweest voor ons jubileum;
Pas als Oudste en ik naar Feyenoord zijn geweest;
Pas als ik verkleed de kerstloop van 10,5 km heb gelopen;
Pas als ik heb geshopt voor een verjaardagskado voor Manlief;
Pas als er 3 strijken zijn weggestreken;
Pas als er 5 wassen zijn gedraaid;
Pas als er 10 wassen zijn opgevouwen en opgeborgen;
Pas als ik vrij heb van werk ergens eind volgende week;
Pas als De GRote Kerstboodschappen zijn gedaan;
Pas als ik mijn voorkant heb gevonden om te checken of ik van achteren nog leef…

Pas dan heb ik tijd om weer te loggen en te lezen. Tot die tijd is de log een weekje in winterslaap.
Welterusten. Het is ongelofelijk maar waar: De Repel heeft geen tijd voor haar log en haar medebloggers. De Repel heeft iets verkeerd aangepakt omtrent haar prioriteiten 😉

december 16, 2009 Posted by | Beslommeringen, Repel | | 18 reacties

DNA

Ik was een beetje vergeten te vertellen dat er een dikke enveloppe van de poli Genetica op de mat lag.
Afspraak staat in januari, dikke stapels formulieren moet ik invullen.
Niks doen en jaarlijks afwachten lijkt ineens heel erg aantrekkelijk. Wegsnijden en onbezorgd tietloos verder leven lijkt ineens ook erg aantrekkelijk, gek genoeg. Deze dikke, dikke enveloppe op 5 december op de mat was niet aantrekkelijk.
De afspraak staat exact 1 week voor mijn 39e verjaardag. Zelfs vergeetachtige Repel heeft daar geen agenda voor nodig.
Kom meid, jij Repel jij, we kunnen ‘m hebben. Maar we gaan eerst morgen hollen…nu ga je lekker slapen…

december 5, 2009 Posted by | Beslommeringen, Repel | 13 reacties

De Soap van mijn Borst: Een Nieuwe Invalshoek

Gisterochtend zat ik bij mijn huisarts. Ik wilde eens met hem praten over het hele verhaal. Ik ken hem al een jaar of 12 en er is sprake van enig vertrouwen. We kennen elkaar een beetje. Ik wilde weten wat hij persoonlijk, maar wel als medicus, van mijn time out vond. Als medicus die niet een specialist is.

Medisch gaf hij het me recht voor zijn raap: zijn persoonlijk advies was niet snijden, laten zitten. En mijn radicale oplossing was al helemaal geen optie voor hem. Dit zuiver op grond van de medische aard van de knobbels die er nu zitten. Die zijn het wegsnijden niet waard. Maar hij begreep wel dat het daar eigenlijk niet om gaat. Hij begreep dat de medische aard van het huidige probleem lang niet de lading van mijn probleem dekt.

Het gaat om het feit dat ik een verhoogde kans heb en dat het de derde keer is dat ik een knobbel voel. Het doet er niet toe dat het de eerste twee keren wel weggesneden moest worden ‘omdat het kwaadaardig kon worden’. Het doet er niet toe dat het deze keer het wegsnijden niet waard is. Het gaat er om dat, omdat ik een verhoogde kans heb, de bodem elke keer onder me vandaan wordt geslagen als ik een knobbel voel. Het gaat er om dat ik vrees voor mijn leven en voor mijn opgroeiende kinderen elke keer als ik een knobbel voel. Ooit als ik wat voel, kan het zomaar een slechte zijn. Het gaat om die angst in combinatie met de pech dat ik al drie keer aan de beurt ben geweest voor ‘onschuldige’  knobbels.
Het gaat om het feit dat ik elk jaar op controle moet. Het doet er niet toe dat het deze keer een veel voorkomende kwaal is. Het gaat om het feit dat ik, in tegenstelling tot vele anderen die dezelfde kwaal hebben,  elk jaar op controle moet ‘omdat ik een verhoogde kans heb’.
Het gaat om het feit dat ik overeind moet blijven omdat ik een groot gezin heb. En overeind blijven betekent ook emotioneel overeind blijven. Ik weet niet of ik een jaarlijkse controle aankan. Ik zie het al helemaal voor me: de twee weken voorafgaand aan de afspraak ben ik een stresskip en tijdens de 1, 2, 3 weken wachten op de uitslag ben ik een emotioneel wrak. Dan ben ik geen lieve Vrouwlief en dan ben ik een rotmama. Ik weet niet of ik dat aankan.

Mijn huisarts keek me aan en piekerde. Hij is een principiële man en een conservatieve arts. Maar hij zag mijn probleem. Hij zei: “jouw borsten zijn een last voor je geworden in plaats van een onderdeel van je lichaam.” Hij is tegen snijden: “wat nou als je volgende keer een uitslag ‘pap 2’ hebt? Wil je dan ook maar meteen gaan snijden?” (Ja maar, met pap 2 ben ik een gewone vrouw, met dezelfde eerlijke of oneerlijke kansen als de rest. Met mijn borsten hangt dat zwaard boven mijn hoofd.) Mijn arts had me begrepen en hij keek me aan en hij piekerde.

Hij zei na een paar minuten: “Je komt er niet automatisch voor in aanmerking, maar in dit geval ga ik mijn best voor je doen. Geef me een paar dagen en dan ga ik een afspraak bij genetica voor je proberen te regelen.”

Uiteraard zeggen genen ook niet alles, maar mijn probleem wordt voor een belangrijk deel door kans en statistiek beïnvloedt. Zou ik met knobbels kunnen leven als ik weet dat ik ‘die’  bewuste genen niet heb en mijn kansen bijna die van elke andere willekeurige vrouw zijn? Zou ik mijn knobbels als veel voorkomende kwaal kunnen zien? En wat betekent het eigenlijk precies voor de risico’s als het wel in de familie zit, maar niet genetisch? Daar kan die meneer van genetica mij vast wel een antwoord op geven. ik heb al een heel lijstje met vragen voor die meneer van de genetica.

Ladies and gentlemen: we got a loophole! ’s Avonds keek ik naar mezelf in de spiegel en de woorden van de huisarts echooden door mijn hoofd: ze zijn een last voor je geworden en niet meer een onderdeel van je lichaam. En ik keek met een nieuwe invalshoek naar mijn borsten. Wat nou als het gewoon borsten waren en geen gedoe?

november 25, 2009 Posted by | Beslommeringen, Repel | , | 23 reacties

De Mexicaanse griep rijdt niet stilletjes ons huisje voorbij

Morgen mogen, bij de gratie Klink’s, de kinderen van Repeldorp ingeënt worden tegen de Mexicaanse griep. Kleine correctie: alleen de kinderen tussen 0 en 5 mogen dat. De regio heeft het helemaal ordentelijk ingedeeld op durrup en gehucht en op leeftijd. En Repeldorp is morgen aan de beurt.

En analoog aan het ironische toeval dat Repel een knobbel in haar tiet ontdekt in oktober=borstkankermaand, zo werd Middelste vandaag geveld door de Mexicaanse griep. Precies één dag voor de inenting. Ik memoreerde al eerder: wij hier in huize Repel hebben gevoel voor timing.

Bij het opstaan scoorde Middelste al 39,5, rond het middaguur en 2 paracetamollen later scoorde hij 40. Dit alles ging gepaard met hoofdpijn en een droog hoestje. Hij lijkt wel een klassiek voorbeeld van de Mexicaanse. De Repel had vandaag dus een hotline met de dokterspost. Het liefst wilde ik antaflu, het liefst wilde ik een instantane oplossing, het liefst wilde ik de koninklijke behandeling. Maar zo werkt het niet voor ons stervelingen. Toch was een en ander wel verhelderend en denk ik dat er niks mis is met de wijze waarop er met Het Geval Middelste werd omgegaan vandaag. Hier een transcriptie (met dichterlijke vrijheid) van een van de gesprekken:

Ik: okay, het zal dan wel de Mexicaanse zijn, maar ik wil dat wel zeker weten. Als hij nìet de Mexicaanse heeft, wil ik -zodra hij koortsvrij is- de vaccinatie zo snel mogelijk halen. Anders zijn we mogelijk dubbel de lul. Als het wèl de Mexicaanse is, hoeft hij niet meer gevaccineerd te worden. Dus ik moet dat zo snel mogelijk weten, want morgen is Repeldorp al aan de beurt.
Andere kant van de lijn: we testen mensen met griep niet eens meer op de Mexicaanse griep, want 95% heeft de Mexicaanse. Het maakt niet uit: Hij heeft koorts dus hij mag geen prik, Mexicaans of niet. U moet morgen de GGD bellen om te zorgen dat hij later deze week de vaccinatie kan halen.
Ik: maar als hij nu de Mexicaanse heeft, hoeft hij niet meer te worden ingeënt.
Andere kant van de lijn: Als het de Mexicaanse is en hij heeft ‘m achter de rug, kan de vaccinatie geen kwaad: hij is al immuun. Als hij niet de Mexicaanse heeft moet hij de vaccinatie wel hebben.
Uiteraard heb ik ‘moet’ opgevat als ‘onze keuze’ en uiteraard heb ik de discussie ‘bijwerkingen’ en ‘middel eventueel erger dan de kwaal’ discussie al lang en breed op een eerder tijdstip intern gevoerd, daar ging vandaag niet om.
Ik: Tja. Het maakt dus eigenlijk niet uit of het de Mexicaanse is of niet.
Andere kant van de lijn: Nee, maar u weet wèl waar u op moet letten.


Andere kant van de lijn vervolgt: Maar houd u hem sowieso goed in de gaten! Hij is heel erg ziek en we moeten ons niet blind staren op griep. Let ook op zijn alertheid, op vlekjes, en stijfheid van de nek en dergelijke. De kans is dan wel groot dat de koorts komt van de griep, maar zet geen oogkleppen op!

Toen ze dat zei vielen mijn oogkleppen inderdaad op de grond. Wij houden ons kleine mannetje goed in de gaten. En omdat we van ons thuis geen ‘quarantaine zone’ kunnen, noch willen maken, mocht Middelste bij Oudste logeren. En Oudste las voor.

november 22, 2009 Posted by | Beslommeringen, De Daltons | , | 26 reacties

Over Goed, Over Aardig en Over Goedaardig.

Vanmorgen liep ik met gezwollen oogleden, gezwollen donkere wallen, bloeddoorlopen ogen en lood in mijn benen de wachtkamer in. Toen de verpleegkundige me haalde en me naar behandelkamer 3 leidde, zei ze me: “Ik zag je staan voor 19 november en vond dat niet goed. De uitslag is er al meid.” Toen herkende ik haar stem; zij was dus degene die me had gebeld. Zij was ook degene die me die eerste afspraak naar een behandelkamer van de chirurg had geleid.  En zij was dus degene die blijkbaar zo goochem was geweest om 1 en 1 bij elkaar op te tellen. Wat een bijzondere vrouw. Wat is ze goed in haar beroep.

Ik kan niet langer dan 3 minuten (180 seconden duren heul lang op zo’n moment) hebben zitten wachten in die kamer toen een chirurg van de mammapoli binnenkwam. Een andere dan de vorige keer. Een wat oudere vrouw. Ze had de deurknop nog in haar hand, ze had nauwelijks 1 stap in de kamer gezet toen ze zei: “De uitslag is goed, laten we dat eerst heel snel gemeld hebben.” Ik barstte in huilen uit. Ze zei: “Je hebt flinke pech gehad dat het bij het eerste onderzoek niet lukte en dat je voor de MRI moest. Je hebt lang moeten wachten. Maar waarom ben je hier alleen gekomen?” Ik stamelde terug dat Manlief thuis was met jongste, dat ik dit liever alleen doe en om het even alleen op me in laten werken en dat ik dan héél hard naar huis wil fietsen naar Manlief. Zo zit ik in elkaar. Ik heb altijd het gevoel dat ik de ander moet entertainen als er iemand bij me is, dat ik voor de ander moet zorgen. Als ik alleen ben, zorg ik voor mezelf. Ze memoreerde aan het feit dat dit de derde keer was en ze zei: “Hij doet eigenlijk niet goed mee hè, hij is een beetje een spelbreker.” Ze bleef stil staan bij mijn gevoel, ze was goed en ze was aardig. En de mastopathia in mijn borst zijn goedaardig.

En nu?

We kunnen het laten zitten, maar dan moet ik onder controle blijven. Niet met elk jaar een foto, want op mijn leeftijd krijg ik dan teveel straling voor mijn donder. Gezien mijn kansen op het krijgen van kanker is dat geen goed idee. Dus elk jaar een echo. Maar ik heb er last van, dus ik wil het weg hebben. Wat ik niet zei was dat ik ook de angst beu ben. En dat elke keer controle teveel stress gaat opleveren. En ik wil geen knobbels in mijn tiet die om kunnen slaan van happy smileys naar boze smileys. Ik zei het niet, maar ze zag het in mijn blik. Toen zei ze dit:

“We nemen een time-out van 3 maanden. De knobbels krijgen een andere lading in je hoofd als je weet dat het goedaardig is. Neem daar nu de tijd voor. Ga naar het strand, ga schreeuwen tegen de wind en laat het even helemaal los. We weten van mastopathia dat ze gevoelig zijn voor stress. Neem even afstand. als je er over drie maanden nog last van hebt kunnen we alsnog het besluit nemen.”

Ik was het helemaal met haar eens en vond 3 maanden time-out een goed idee.

Ze vroeg of ik nog een glaasje water wilde. Maar ik zei dat ik liever even heel hard naar huis wilde fietsen. Toen ik haar hand schudde en naar haar keek zag ik pas de roze pink ribbon speld op haar witte doktersjas. Goed en aardig. Goedaardig.

november 3, 2009 Posted by | Beslommeringen, Repel | , | 38 reacties

Countdown richting uitslag: de Repel ontspoort…

Nog minder dan 12 uur tot de uitslag. Ik ben rationeel gewapend tot mijn tanden, emotioneel ben ik een wrak. Drie weken geleden zat ik bij de dokter met mijn knobbel. Drie (!) weken geleden. Emotioneel ben ik vele gemiste nachtrusten verder. Ik gok een week of drie aan gemiste nachtrusten. Rationeel heb ik alle scenario’s uitgestippeld en weet ik wat ik wil en niet wil. Emotioneel heb ik Grey’s Anatomy gekeken. Emotioneel heb ik de clip voor de premiere van ‘Er komt een vrouw bij de dokter’ gekeken. Rationeel heb ik gepraat met mensen die weten waar ze het over hebben.

Hij zou dus thuis zijn voor de uitslag van het ziekenhuis, mijn Manlief, in plaats van de hele week weg. Hij zou vanavond ook thuis zijn. Maar dan stonden er wel een paar ‘dagdiensten’ tegenover deze week. Wij zijn hier in Huize Repel niet zo goed in dagdiensten; wij zijn alleen maar 24-uurs diensten gewend. Dus we hebben gepuzzeld en geregeld voordat het rond was. Vandaag een dagdienst, rond half 7 thuis, donderdag een dagdienst en dan ook rond half 7 thuis en dan vrijdag een dagdienst en dan kan hij de jongens uit school halen. Half 7 is wel wat laat voor het avondeten van de de Daltons…maar we zijn samen op DinsDag D-day, daar gaat het om! En maandagavond is hij ook bij me, dat was het idee. Want de avond tevoren is bijna nog enger dan de dag zelf. Maar we zijn ten alle tijden afhankelijk van zieken en zo bij de dienst, dat weten we…

Dus, de werkelijkheid…

Casa Repel, de telefoon gaat om 17:40 uur. Dit is wat ik verstond:

Ik: Met mij
Hij: Ik kom NU naar huis
Ik: Dat is fijn vroeg, dan kan ik nu koken!
(Ik denkend: oh wat fijn dat hij eerder is dan half 7…het wordt anders zo laat voor Middelste!)

Dit is wat hij eigenlijk zei:

Ik: Met mij
Hij: Ik kom NIET naar huis
Ik: Da’s fijn vroeg, dan kan ik nu koken!
(Hij moest blijven maar hij dacht: ze is blij dat ze niet hoeft te wachten met koken tot half 7 voor de kleinsten die op tijd naar bed moeten.)

Twintig minuten nadat ik hem verwachtte stond het eten stond op tafel te verpieteren, de Jongens waren door mij al heel erg uitgefoeterd, ik had de pagina’s van de hulpdiensten al tot in den treure gechecked, ik had al minimaal 40 telefoontjes naar diverse voicemails gepleegd….toen ik Manlief uiteindelijk aan de lijn kreeg was al het leed al aan alle kanten geleden. Ik heb hem de huis vol gescholden, alsof dat terecht was en alsof dat zin had had.

Eigenlijk ben ik nu op een punt gekomen dat morgen niet erger kan zijn dan nu vanavond. Tegen de verwachting in ben ik alleen en heb ik mijn kinderen uitgescholden. Ik ga alleen naar bed, ik ga alleen de spoken van 3 A.M te lijf. Ik heb de schrik in de benen van vanavond…niet wetende welke schrik me morgen te wachten staat. Alleen. En Manlief kan er ook geen reet aan doen.

november 2, 2009 Posted by | Beslommeringen, Repel | 27 reacties

Lieve Tiet

Lieve Tiet,

Ik wil je graag mijn excuses aanbieden, ik hoop dat je ze wilt accepteren. Weet je, Tiet, ik ben al heel veel jaren heel erg boos op je, want ik zie er anders uit omdat ik twee keer ben geopereerd aan jou. En ik gaf altijd jou de schuld. En nu, voor de derde keer in mijn leven ben ik verschrikkelijk bang vanwege jou. Maar ik besefte vandaag dat jij er ook niks aan kan doen, Tiet. Ik moet boos zijn op Foute Cellen, niet op jou. Jij ziet er niet uit en binnenkort wellicht nog minder. Maar da’s ook erg voor jou.

In ieder geval, Tiet. Wat er ook loos is, ik vermoed dat wat er ook zit, het niet zal mogen blijven zitten. Dus Tiet, wellicht gaan ze weer in je snijden. We gaan er dan weer anders uitzien. Jij, ik en andere Tiet. Ik  ga niet uit van het slechtste, want het is nu niet 3 uur ’s nachts, maar heel wellicht, wellicht Tiet, moeten we afscheid van elkaar nemen. Ooit. Maar niet nu, Tiet.

Tiet, ik keek vandaag in de spiegel naar jou en naar mij en ik vond je eigenlijk best heel mooi. Eigenlijk zit het wel snor tussen jou en mij. Andere Tiet is sowieso okay met alles, dus dat is geen probleem. We gaan met z’n drietjes 90 worden, jj en ik en andere Tiet. Okay? Wij drie Musketiers wij?

Excuses aanvaard?

Liefs,

Repel

oktober 18, 2009 Posted by | Beslommeringen, Repel | 18 reacties

Repelbos maakt meer goed dan een knobbeltje kapot kan maken…

Je moet wat, als je in het vagevuur verkeert.

De Repel kan er niet van slapen en verkent in plaats van haar matras de (on)mogelijkheden van haar iMac. En ‘Knobbel In Tiet’ (mijn KIT, vanaf heden) of niet: ze kan een slideshow op YouTube zetten! Ta-taaaa…

In het echie zijn de foto’s mooier, scherper, en meer zonovergoten;
Op deze wijze houdt Repel ‘Het Lange Wachten’ wel vol;
Bij deze is de term “Repelbos” een feit, gedeponeerd, patent pending, bij wijze;
De Pan van Persijn is voor altijd Repelbos;
Van mij en mijn alleen…noem het…Mijn Mordor…

MAESTRO! MUSICA PER FAVORE:

“REPELBOS IN DE HERFST”!

(je hebt begrepen dat je geluid aan moet zeten?)

oktober 17, 2009 Posted by | Beslommeringen, Repel | | 19 reacties

3 A.M.

Om drie uur ’s nachts lijkt de waarheid zo anders dan om acht uur ’s ochtends. De wereld is heel anders om drie uur ’s nachts. Angsten zijn groter, inschattingen zijn anders en doom-scenario’s lijken om drie uur ’s nachts veel reëler dan om acht uur ’s ochtends.

Om acht uur ’s ochtends houd ik mezelf voor dat het een verstopte klier kan zijn, of een vetbultje. Maar om drie uur ’s nachts lijkt het zomaar plausibel dat het een uitzaaiing is van een heel groot gezwel in mijn darmen of zo. Het slaat nergens op. En om drie uur ’s nachts kan je jezelf ook niet vertellen dat de wereld er de volgende ochtend een stuk zonniger uitziet, want om drie uur ’s nachts geloof je dat niet. Die zon komt waarschijnlijk niet eens op, dat is wat je om drie uur ’s nachts denkt.

Maar ook om acht uur ’s ochtends zit die knot in mijn maag. Ik heb de hele dag een gejaagd gevoel. Alsof er iets is. Maar er is natuurlijk ook iets. Ik heb onder normale omstandigheden al geen geduld, en nu al helemaal niet. Ik zit mezelf vreselijk in de weg.

Ik ben nu heel blij met mijn nieuwe fietsje. Gisteren ben ik tegen de storm in naar huis gefietst. Met het snot uit mijn neus over mijn wangen beuken tegen die wind. Die wind had het allemaal gedaan en ik zou hem krijgen ook. En ’s avonds was mijn pakje van de H&M gearriveerd. Het zat allemaal als gegoten. Chique de friemel, dat grijze kokerrokje met zwarte hoge hakken. De broek was ronduit sexy. Ik keek in de spiegel en voor het eerst in heel lange tijd was ik tevreden met mijn spiegelbeeld. Dat zijn deze dagen toch een beetje de krenten in de pap.

Maar die kick is weer weg en ik voel die put weer in mijn maag. En het is niet eens drie uur ’s nachts. Zometeen als Oudste met papa thuiskomt (hij heeft gescoord!) ga ik maar lopen. Tien kilometer rennen, tot ik buiten adem ben en mijn spieren kapot en mijn hoofd op standje blanco.

Drie uur vannacht is vroeg genoeg om me weer zorgen te maken………….

oktober 17, 2009 Posted by | Beslommeringen, Repel | | 23 reacties

De Repel heeft gevoel voor timing

Je kan veel van me zeggen, maar ik heb een perfect gevoel voor timing. Het is oktober. En als je dan toch een knobbeltje in je borst gaat ontdekken, dan kan je dat maar beter in oktober=borstkankermaand doen. Niewaar?

Voor de derde keer in mijn leven zit er een knobbel en voor de derde keer in mijn leven mag ik voor de complete riedel naar het ziekenhuis. Oh, ik zie nu al uit naar de memmenpletter, naar de echo en naar de niet-verdoofde punctie. Pas volgende week is er plek, het moet niet gekker worden. Maar ik ga er blind van uit dat het voor de derde keer in mijn leven goedaardig zal zijn, al heeft the pit in my stomach er een andere mening over. (En ik denk er boos achteraan dat als dit zo doorgaat, er niks van mijn tiet overblijft.)

Het maakt andere problemen wel relatief. Dat er vannacht twee fietsen uit onze tuin zijn gestolen inclusief mijn nieuwe dure fietstassen, dat het opzetstuk van het kinderstoeltje aan een frame zat waardoor we de hele stoel weg kunnen gooien, zal me even worst wezen. Ik ga een nieuwe fiets kopen. Morgen. Want ik vermoed dat mijn benen kapot trappen en de longen uit mijn lijf fietsen met tegenwind op weg naar werk iets is dat ik heel hard nodig ga hebben in aanloop naar de afspraak.

De Repel huichelt niet. Even geen verhalen over mijn bloedjes van kinderen. De Repel baalt. De Repel is bang en De Repel is boos. Maar de Repel is met name bang.

De Repel heeft een hele grote pompoen van 9,5 kg (ik heb ‘m gewogen) en daar gaat ze in de komende avonden in hakken. Met hele grote messen. En als de uitslag gunstig is, is de uitgesneden pompoen voor Halloween het onderwerp van mijn eerstvolgende logje. Dat zal dan wel zoiets gaan heten als “Kijk eens hoe goed en geweldig ik dingen kan maken”. En als de uitslag anders is, komt er een heel ander logje. Maar de uitslag zal niet anders zijn.

pompoen

oktober 14, 2009 Posted by | Beslommeringen, Repel | , | 28 reacties