Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Een enorm a-relaxed middagje op de eerste hulp

Picture it: kantoor, woensdag pal na de lunch.
Picture mijn kamer: ruim, vol zonlicht, maar te bereiken via een soort nisje om een hoekje. Het is net een doodlopende straat: iedereen die in het nisje komt, komt voor mij of mijn roomy.
Picture de Repel: afgrijselijk druk, wil alles af hebben om 4 uur om de stad in te gaan om eindelijk “die ene” bikini te kunnen kopen voordat haar maat in de aanbieding is uitverkocht. Prio’s mensen, prio’s.

Ik ben net terug van serieus in de apparaten hangen in de fitness tijdens mijn lunchpauze. Ik heb mijn moeder aan de lijn die op de jongste twee Daltons aan het passen is omdat de Brandmeester zijn eerstgeborene moet coachen bij het voetbaltournooi van school. Dan zie ik vanuit mijn ooghoek een lieve collega. Ze ziet dat ik aan het bellen ben en ze glimlacht verontschuldigend. Ze staat vertwijfeld in het nisje en iets zegt me dat ik moet ophangen. Ik loop met haar mee.

Picture it: ze is jong (32), bloedmooi, rete-slank, altijd analytisch absurd scherp, grappig, ambitieus en verbaal heul scherp. Buitenlandse werkervaring, high potential, hoogvlieger. Maar ze is zo volwassen, voorbij rare puberale neigingen als afgunst, onzekerheid of opscheppen dat niemand jaloers op haar is. Je kan van haar leren. Zij heeft me advies gegeven over zaken waar niemand anders wat over weet. Want als er zoiets aan de knikker is, kom ik bij haar.

We gaan in haar kamer zitten. Ze voelt zich niet goed. Duizelig, misselijk, haar hart hapert, zo lijkt het te voelen. Alsof het een slag overslaat. Ze ziet er niet uit, ze ziet grauw. Ze weet ook niet goed wat ze wil, wat ze moet, wat er moet gebeuren. Ze is het pad kwijt en zo ken ik haar niet. Ik bel de bedrijfsarts, maar die is niet in da house. Zij woont in een andere stad dus naar haar huisarts gaan in deze toestand is geen optie. Ik bel het ziekenhuis dat dicht bij kantoor is: collega voelt zich enorm beroerd, kunnen we langskomen?

Ik rij haar in haar auto naar het ziekenhuis. In de auto vertelt ze me dat ze haar moeder om 4 uur ’s nachts binnen een uur heeft zien overlijden toen ze 18 was. Acute hartritmestoornissen, was de diagnose achteraf. Ik geef wat gas bij.

Ze mag meteen mee en ik dank God (waar ik niet in geloof, ik hoop niet dat ik iemand kwets) op mijn blote knietjes voor mijn iPhone en Twitter. Uiteindelijk zit ik 2 uur te wachten in de wachtkamer. Ik Twitter me gek en (ik hoop dat ik niemand vergeet) Door, Wieke en Lisanoortje slepen me door die lange wachttijd heen. En half Twitterend Nederland stuurt lieve berichtjes zodra hun werktijd het toelaat. Heeft ooit iemand al eens geroepen dat loggen je leven verrijkt? Ik geloof het niet hè, ik ben vast de eerste die deze constatering doet.

Wat nou als ze terugkomen met “we nemen haar op?”, wat nou als ik hier om 6 uur nog zit?, wat moet ik met haar auto, haar autosleutel? Mijn brein ratelt…”wat nou als het echt niet goed met haar gaat?”

Na ruim 2 uur komt een verpleegkundige me halen: “uw collega wil graag dat u komt…”

Ze zit daar met allerlei plakkers. Ze heeft aan EEG’s en aan Joost mag weten wat voor apparaten gelegen. Ze zegt tegen me dat ze daar moest liggen en dat ze haar tas op een meter afstand zag staan met daarin haar iPhone. Maar ze mocht niet bewegen. Ze dacht alleen maar: “I can haz iPhone?” We gieren het uit (vanwege onze favoriete site! en vanwege de zenuwen) Ze had verwacht dat ik al weg was, terug naar kantoor en dat ze een taxi had moeten nemen. De dokter komt na 10 minuten en zegt dat ze geen serieuze ritmestoornissen heeft. Wel maakt haar hart af en toe een extra slag en haar gevoel van haperen komt door de pauze die haar hart maakt na zo’n extra slag. Het is waarschijnijk een virale infectie. “Dat zie je wel vaker.” Ze hadden overlegd met de cardioloog. Nu mag ze weg, er is “niks” aan de hand, maar ze mag/moet over een poosje terug voor nog een harfilmpje. Ze/ik/we zijn initieel gerustgesteld maar nog niet helemaal.

Ik rij haar terug naar werk. Ze is denk ik ook overwerkt en oververmoeid. En dat weet ze zelf ook. Ik sluit mijn kamer af en ga naar het centrum. Ik ben emotioneel behoorlijk aangeslagen. Niemand mag zijn moeder op zijn/haar 18e voor zijn/haar ogen zien sterven en vervolgens volkomen logisch en onafwendbaar bang moeten zijn voor zijn/haar eigen leven bij de eerste de beste hartklopping. En het staat niet in verhouding, maar mijn middag was ook niet relaxed.

Mijn pincode moet hiervoor boeten! Ik zweer je!

Ik had de laatste in mijn maat!

Image Hosted by ImageShack.us

En ik ben meteen maar doorgelopen….

Nu zijn we compleet….tot de iPad komt, that is. ik zweer je: ik ben geen emotionele eter, ik ben een emotionel koper.

Nee hoor, semi-geintje: de Repel heeft gisteren de administratie tot op twee cijfers na de komma gedaan en het kon. HET KON!!

Image Hosted by ImageShack.us

mei 26, 2010 - Posted by | Beslommeringen, Repel | , ,

35 reacties »

  1. Gelukkig goed afgelopen!
    Maar later bij een volgend warm, mooi weekend nog wel even de bikini showen.
    Gerustgestelde groet.

    Reactie door Rob Alberts | mei 26, 2010

  2. Haha, zie je nou wel! Ben niet de enige die begint over showen😉 Meid, prachtige bikini, ook op het aanrecht!

    Hoop dat collegaatje wel wat rustiger aan doet nu, man je schrikt je toch half dood (figuurlijk natuurlijk) als je zoiets gebeurd. En dat verhaal van haar moeder erbij….paniekaanval zit dan in een klein hoekje (zegt de hypochonder die bij ieder bultje het ergste denkt).

    XOX

    Reactie door Meanannie | mei 27, 2010

  3. Pfff, wat heftig zeg.

    Mooie bikini trouwens!

    Reactie door Cisca | mei 27, 2010

  4. Jeeee….wat een “werkdag”. Heftig zeg wat je collegaatje meemaakte. En wat fijn dat ze vertrouwen heeft ! Mooie bikini joh!

    Reactie door Ellen | mei 27, 2010

  5. Ik had de helft van je twitters op het werk meegekregen en vroeg me al af over wie het ging. Lijkt m een lieve meid, je collega en ik hoop dat ze zo verstandig is om de rest van de week thuis te blijven.
    Maar: móóóie bikini!

    Reactie door Madelief | mei 27, 2010

  6. Heb je nu een bikini én iets van een computer gekocht? Toe maar…
    Ik hoop toch niet dat je vaak zo’n emotionele middag van je af moet shoppen, want dan vrees ik toch voor je bankrekening…
    Mooie bikini! Had um zelf uit kunnen zoeken… Krijgen we er ook nog een live-lijf-foto ervan😉 ?

    Reactie door Wieke | mei 27, 2010

  7. Enerverend middagje zo!

    Reactie door Natasja | mei 27, 2010

  8. Heftig middagje zeg !! Gelukkig heeft ze een lieve collega die met haar mee gaat🙂
    Gave bikini !!

    Reactie door Janne | mei 27, 2010

  9. !Sjee wat een middag zeg, en dan zo lang wachten. Neemt je collega het serieus genoeg om nu een week thuis uit te rusten?

    Leuke Shopmiddag!

    Reactie door Linda | mei 27, 2010

  10. Jeetje, wat een stress!
    Gelukkig is het goed afgelopen…

    Reactie door Roelien | mei 27, 2010

  11. poeh heftig! Fijn dat jij haar kon helpen!

    Reactie door Zonnetje | mei 27, 2010

  12. Jemig , je zou er zelf hartkloppingen van krijgen….(ik maak op de zaak vaak genoeg ook mee dat het helaas niet goed afloopt,) wat een stress, hopenlijk voelt ze zich echt weer helemaal beter…..maar angstig is het wel/word je er wel van en dan even ontstressen, , heerlijk,en dat bikinietje, die vond mn elfje meteen ook helemaal fantastisch, nou dan moet ie wel uberhip zijn😉

    Reactie door sillie | mei 27, 2010

  13. Naar voor je collega zeg, de hele situatie. Hoop dat het goed komt en dat een volgend onderzoek haar meer zekerheid geeft.

    Manlief’s vader is overleden toen hij 8 was, trombose, zomaar opeens en onverwachts (zeker voor de kinderen) en dat hakt er behoorlijk in.

    Reactie door Mammalien | mei 27, 2010

  14. je schrijft het wel heel leuk op, jouw a-relaxed verhaal van gistermiddag…
    jeetje, wat een spanning… alleen daarvan al zou je hartkloppingen krijgen…
    en nee, helemaal niet ok dat ze haar moeder heeft zien sterven toen ze 18 was en vervolgens zelf zo angstig moet wezen bij elke extra hartklopping of het uitblijven ervan… maar je zou voor minder!

    toch goed dat je die bikini nog kon kopen! dat had je wel verdiend…
    wens je collegaatje veel beterschap en moed …

    Reactie door tricky | mei 27, 2010

  15. Wat een middagje zeg.
    Gelukkig liep het geod af,fijn dat je haar kon helpen.
    Hoop dat alles goed zal gaan met haar,
    Leuk je bikini.
    Ik geloof wel in God.
    Fijne dag nog lieve Repel.
    Liefs Cathleen.

    Reactie door cathleen | mei 27, 2010

  16. Ik was net zo nerveus als jij op het laatst, wil je dat wel geloven?! Ik dacht de hele tijd: laat het niet waar zijn dat er iets ergs gebeurd. En gelukkig…. het is goed afgelopen. Fijn dat je collega op jou kan vertrouwen en jij op haar. Zoiets is belangrijk. Hulde aan de Repel!! En wat ik al zei: je bikiekmie is leuk!

    Reactie door Door | mei 27, 2010

  17. Ik zag iets in de zijlijn bij je vorige log…… Spannende dingen , gelukkig goed afgelopen. Zulke middagjes hakken er emotioneel wel in hè? Financieel blijkbaar ook!

    Reactie door baasbraal | mei 27, 2010

  18. Joh, wat kan een dag dan ineens anders lopen……… Gelukkig dat het goed is met je collega! Laat ze maar even rustig aan doen.
    Enne…..mooie bikini! Heerlijk he, emoties van je af shoppen.

    Reactie door Ineke | mei 27, 2010

  19. Op je 18e je moeder zien sterven, en dan als echte volwassene perfect zijn. En toch geliefd? Dat is geen vrouw, dat is een godin! En jij bent een engel, die zonder te aarzelen met haar meegaat. Je bent een geweldige collega!

    Reactie door Carla | mei 27, 2010

  20. Gelukkig is alles goed afgelopen en is het “alleen maar wat overwerkt”. Lief van je dat je hebt zitten wachten tot ze klaar was. Daarvoor mag je zeker beloond wordt met zo’n mooie bikini of je pinpas het nu leuk vind of niet. Nu nog bikiniweer😉

    Reactie door Barbamama | mei 27, 2010

  21. Stuitte per ongeluk op je blog. Erg leuk en vermakelijk om te lezen. ik kom graag nog eens terug. Vriendelijke groet en wie weet tot twitters!

    Reactie door Anneeke | mei 27, 2010

  22. Jeetje, nu ik hier ook nog lees dat ze haar moeder zo snel en onverwachts heeft zien ‘vertrekken’ kan ik me nog beter voorstellen hoe eng het geweest moet zijn. Dat is dan toch nog het enige waar je aan kunt denken als je je zo beroerd voelt. Daar helpt dan geen ‘het is vast niets’ geredeneer meer tegenop. Ben blij dat het in ieder geval niets ernstigs was en ik hoop dat ze die bevestiging weer krijgt als ze terug moet komen. Dat ze dan weer meer op haar lijf durft te vertrouwen. En dat het ook gewoon niet nog een keer gebeurt! Mooie bikini, had de link op twitter al langs zien komen en kwam hem ook nog tegen in een foldertje dat ik doorbladerde gister. Moest ik dus meteen even aan je denken😉. Nu nog bikini weer he!

    Reactie door Renske | mei 27, 2010

  23. Waaaah, mooie bikini?? Jazeker, maarre… dat dingetje daaronder is toch ook niet mis! Wahoeee! Dat wil ik ook wel kopen als troost’voer’…. Enne, nu dus nog meer blogjes???😉

    Reactie door Esther ten Caat | mei 27, 2010

  24. jeetje wat spannend…..

    Reactie door Riz | mei 27, 2010

  25. Pfff, dat zat zeker in de lucht, ik heb ruim een uur met een verwarde stemmenhorende mevrouw gezeten tot de politie haar eindelijk eens wilde komen halen, ze huilde zo erg, ik zat helemaal onder ’t snot…..niet eens aan mijn iPhone gedacht in dat uur!😉
    Heb je nu dezelfde laptop as I has??? GREAT! Goeie emo aankoop!

    Reactie door JC | mei 27, 2010

  26. @Carla: zij is inderdaad een groot voorbeeld! Ze had op die kwetsbare leeftijd zommar elk verkeerd pad kunnen kiezen…

    @JC: jij hebt ‘m ook? Cool!

    Ze heeft vandaag de Chef gebeld: ze is stront- en strontziek geworden: gelukkig, dan was het dus echt een virus….

    Reactie door Repel | mei 27, 2010

  27. Ik heb hem al in mijn handen gehad, de i-pad:
    Stef en marjolein hebben hem in Amerika gekocht!
    Mooi ding hoor!
    En die bikini? Ook leuk!
    Emo-koper …….. een aardige variant op emo-eter!

    Reactie door Fenny | mei 27, 2010

  28. Meid wat heftig allemaal.

    Het is waar, niemand mag het meemaken dat je je moeder op je 18de voor je ogen ziet sterven.

    En hoe werkt de mac pro?

    Jij op de twitter, ik ook http://www.twitter.com/Elisabeth_vdArk

    groetjes,
    Elisabeth

    Reactie door elisabeth | mei 27, 2010

  29. Wow meissie wat heftig allemaal. Maar wat goed dat jij er voor haar was en bleef. Ik ben trots op je!😉

    Reactie door Toaske | mei 27, 2010

  30. Wat een middag!
    Je zou daarna toch meteen met je nieuwe bikini het zwembad in willen duiken..
    Maarja, wel een beetje koud nog.

    goed dat je er was voor je collega!

    Reactie door lien | mei 27, 2010

  31. Ik had het op twitter wel allemaal meegekregen.. tis toch ook wat zeg!
    Gaat t alweer een beetje met haar (en met jou?)?

    Leuke kibini trouwens.
    En ik praat NIET over die Macbook.😉

    Reactie door Nicoleke | mei 28, 2010

  32. Lief van je om zo snel te helpen!

    Reactie door zeezicht | mei 28, 2010

  33. Hallo repel
    Kom je een fijn weekend wensen.
    Groetjes Cathleen.

    Reactie door cathleen | mei 28, 2010

  34. Heftig verhaal maar gelukkig goed afgelopen, en jij weer een mooi setje.
    Ik had vanmiddag ook een bizarre ziekenhuiservaring.
    Zit rustig met mijn aanstaande schoondochter op het terras van het Praethuys te praten, loopt een hondje rond en automatisch aait ze hem op het moment dat hij tussen onze stoelen stond.
    Hij haalt gelijk uit naar haar hand en springt richting gezicht en bijt haar in haar gezicht.
    Gevolg beet onder haar oog diverse krabbels in haar gezicht, de rest kan je raden.
    Een en al bloed, ambulance, uren in het ziekenhuis, plastisch chirurg erbij, en nu thuis met antibiotica ende onzekerheid of het goed komt en er geen ontstekingen gaan komen waar gevreesd voor wordt.
    Denk je even een rustig biertje te gaan pakken.

    Reactie door Leidse Glibber | mei 30, 2010

  35. Wat een bizar ‘avontuur’…. Zo wil je er niet meer meemaken! Bikini kopen (en iPad) mag ook zonder dit soort kapriolen, hoor! Mijn zegen heb je!! (Hoe is het nu met haar??)

    Reactie door Wondelgijn | mei 30, 2010


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: