Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Ga terug naar start! U ontvangt gezien de omstandigheden, onder voorbehoud, wellicht toch tweehonderd gulden

Exact een jaar geleden zag niemand van ons het meer zitten: het poepen van De Wijze. Maar toen kwam Onze Verlossing. Een kinderarts met de mooiste naam van Nederland kwam in ons leven: Dokter Ooievaar. Dankzij dokter Ooievaar snapten wij dat De Wijze door zijn obstipatie nooit zindelijk had kunnen worden zonder ingrijpen. Dankzij dokter Ooievaar werd De Wijze zindelijk binnen “een poep en een zucht”. Met vallen en opstaan kwam alles goed. Een poep en een zucht heeft wel driekwart jaar geduurd, het was namelijk geen eitje. Stomme metaforen met eten en stoelgang ook!

Maar nooit kon ik het loslaten, ik bleef altijd op mijn hoede met 15 reserve onderbroeken standaard in mijn tas. (I kid you not.) En toen de Brandmeester naar Haïti werd uitgezonden en De Wijze weer in zijn broek ging poepen, was ik er soort van op voorbereid. Het is namelijk niet zuiver lichamelijk, het zit voornamelijk tussen de oren. Zoveel moeder ben ik dan ook wel weer om dat in te zien.

Nu het op rolletjes loopt, en wij slechts luttele dagen geleden tegen tegen elkaar zeiden “hij poept zo goed!”, was ik nergens op voorbereid. Maar toen kwam eergisteren. Toen ging ik plat op mijn bek over een stuk onzichtbare ijzel terwijl ik dacht dat het 15 graden boven nul was. Hij “lekte” weer poep in zijn onderbroek. Niet een keer, maar tot twee keer toe. En ik was zo uit het lood geslagen dat ik vreselijk tekeer ben gegaan. Ik ben ontzettend boos geworden. Weet je wat het is, als je ergens middenin zit, buffel je door. Maar als iets over is slaak je een zucht van verlichting en laat je het acher je. Als het dan weer opnieuw lijkt te beginnen, is het alsof je een klap in je gezicht krijgt en sta je met de moed der wanhoop te kijken: “niet weer!”

Enfin, gisteren gingen we naar het spoorwegmuseum. Ondanks dat ik boos had geroepen dat we niet meer zouden gaan. De Wijze en ik, wij saampjes. En we gingen er een spetterende dag van maken. En dat deden we ook. We genoten ons te pletter. Maar toen we uiteindelijk na een lange dag weer bijna bij huis waren, bleek dat hij alweer een uur met poep in zijn onderbroek rondliep. Ik zakte toen echt even door mijn bodem. Na zo’n dag vol 1-op1 tijd, quality time met hem. De tranen stonden verschrikkelijk hoog. Ik ben niet geflipt, maar ik kon er ook niet over ophouden.

Omdat gisteren one of those days was, zag ik plotseling een heleboel niet meer zitten gisteravond. Moedeloos over alles wat niet lekker loopt en alles wat me dwars zit en wat ik hier niet kwijt kan. Maar niks is zo somber als het soms lijkt. Maar het roer moet wel om en een heleboel moet anders. Het gros van dit heleboel is niet voor deze pagina’s geschikt, maar voor wat De Wijze betreft: die heeft hulp nodig van een begrijpende moeder. Een coach. Die heeft geen boze rot-moeder nodig als het gaat om het poepen. Ik ga hem helpen pot-drie, ik ga hem niet straffen hiervoor. Er is een knop om, dit is geen loos voornemen, het is net alsof er eindelijk een lichtje is gaan branden bij me. Een Eureka! gevoel. Het zat namelijk niet alleen bij hem tussen de oren, maar ook bij zijn moeder.

En toch hebben we een schitterende dag gehad. Zet de video op vol scherm en het geluid op vol!

mei 15, 2010 Posted by | Beslommeringen, De Daltons, Repel | | 30 reacties