Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

“Mama, wat gebeurt er?”

Het was niet de eerste keer dat ik met de Middenvelder naar de dodenherdenking keek. Vorig jaar was hij ook al 2 minuten stil. Maar hij is weer een jaartje ouder en hij weet weer wat meer dan vorig jaar. We luisteren naar The Last Post en de Middenvelder vraagt fluisterend of hij nu al stil moet zijn, of pas aan het eind van het deuntje.

Tijdens de twee minuten bereid ik me voor op het vragenvuur dat komen gaat na deze 2 minuten. Vlak voor de klok van 8 kon ik zijn vraag over de aard van de concentratiekampen nog de kop indrukken vanwege de 2 minuten stilte die we voor de boeg hadden. Twee over acht zal ik serieus voor de dag moeten komen met antwoorden, zo bedacht ik me tijdens de stilte.

En ja, ik moest inderdaad met serieuze antwoorden komen op dodenherdenking 2010, maar dit had ik niet voorzien. Gillende mensen, paniek in de menigte, en even later gewonde mensen. We zien een kindje van ongeveer de leeftijd van de Middenvelder met een wond op zijn gezicht. We zien huilende kinderen.

De Middenvelder is geschrokken en uit zijn doen. Ik stel hem gerust. Iemand is een beetje ziek geworden, en toen schrok iedereen zich te pletter, en toen zijn ze met z’n allen over elkaar heen gevallen omdat het zo druk was, en toen zijn er mensen een beetje gewond geraakt.

Een beetje gewond, zei de Repel. Maar deze moeder heeft zelf haar oudste kind met een botbreuk meegemaakt en vindt dat eigenlijk meer dan “een beetje gewond”, maar okay. Maar voor de Middenvelder leek me deze uitleg eventjes goed genoeg. Morgen ga ik de volgende 100 vragen beantwoorden.

Inwendig was ik zo triest als wat. Wat zijn we een angstig volkje geworden en wat maakt dat feit het de eerste de beste sukkel oh zo makkelijk om alles te verstieren. Zeker als de pers ervan smult en zijn uiterste best doet om alles zo vol en romig mogelijk op te kloppen als maar kan.

Ik was hoogzwanger van hem op 11 september 2001. Ik kan me zo levendig herinneren dat ik mijn hand op mijn grote dikke buik legde toen ik Het Nieuws hoorde. Mijn god, op wat voor wereld ga ik dit kind zetten? En vanavond had ik het weer. Niet omdat er nu wat ergs aan de hand was, maar vanwege de reactie van de menigte, de verslaglegging, de pers en wat het deed met mijn Middenvelder.

Op wat voor wereld heb ik jou en je broers gezet?

mei 4, 2010 - Posted by | Beslommeringen, De Daltons, Repel |

26 reacties »

  1. Ach Repel, wat ben ik het met je eens. Misschien moeten we daar maar ‘ns over gaan babbelen. En toch, toch is het leven mooi en de wereld ook! Echt. Heus!

    Reactie door Toaske | mei 4, 2010

  2. de reactie van de menigte is, denk ik, heel natuurlijk: er gebeurt wat, je hebt geen idee wat er gebeurt en als eerste ren je weg, in blinde paniek. Vergeet niet dat wij ‘vanuit de hoogte’ keken en de mensen vanuit de breedte. het youtubefilmpje dat circuleerde gaf me een aardig beeld over hoe ik zelf gereageerd zou hebben, vrees ik.
    MAar de oetlul die de boel aan het verstoren was, mag wel even blijven zitten, hoe ziek en drugsverslaafd ook. En maierke de vreis (‘moet de Dam niet afgelsoten worden bij de Dodenherdenking/”) moeten ze ook maar een tijdje ergens wegstoppen, denk ik. die heeft het niet begrepen. de reactie vande rest van de aanwezigen – gewoon doorgaan met waar we mee bezig waren – was een stuk beter.

    Reactie door corine | mei 4, 2010

  3. Ik weet niet op wat voor wereld we onze kinderen hebben neergezet (ook hoogzwanger tijdens 11-9). Maar aan de andere kant, mijn moeder is tijdens de 2e wereldoorlog geboren, in Amsterdam. Ook niet de beste plek om een kind ter wereld te brengen toen.

    Ik hou mezelf altijd voor dat er tegenover iedere “gek” honderden “goeien” zijn. Wat bij mij ook meespeelt is dat nu ik zelf moeder ben, ik veel vatbaarder ben voor leed (in welke vorm dan ook) op de wereld. Da’s soms erg lastig…

    xox

    Reactie door Meanannie | mei 4, 2010

  4. Ben echt even stil van je verhaal, kan het mij zo indenken.
    Ik was op dat moment bij Molen de valk en heb het dus gemist, maar net een amateurfimpje gezien en had hetzelfde (nou ja vrijwel had geen kind naast me) gevoel als jij.
    Waar gaan we naartoe en hoe bamg zijn we geworden door enkele gekken die zo nu en dan de wereld en ons land op zijn kop weten te zetten.

    Reactie door Leidse Glibber | mei 4, 2010

  5. Deze gedchten kun je hebben, alleen ……..het helpt je niets om daar door deze sombere gedachten ook maar íets aan te veranderen.
    Denk aan de wereld waar je wel invloed op hebt: leven zoals jij het voor ogen hebt en dat kun je aan je kinderen en omgeving doorgeven en meegeven.
    Goed voorbeeld doet goed volgen.
    En tevens vraag ik me af,of er meer gekken zijn, die dezeman als voorbeeld gebruiken,hoe je, met alleen stemgeluid een situatie op z’n kop kunt zetten.

    Reactie door Fenny | mei 5, 2010

  6. Het was ook even schrikken. Vooral omdat Koninginnedag en de herdenking van Koninginnedag 2009 nog zo vers in het geheugen lagen.

    Wat voor wereld is dit? Of moeten we dit gewoon maar zien als een enkeling die de weg volledig bijster is? Het is me wat… Ik hoop alleen maar dat Nederland niet zo’n schrikland gaat worden als de VS, waar steeds maar weer de angst voor terrorisme de kop op komt. Maar daar zijn wij vast te nuchter voor. Dat hoop ik maar.

    Reactie door 't Kleine Kikkertje | mei 5, 2010

  7. Vanmorgen heb ik de Middenvelder uitgelegd wat 5 mei is. Wat het betekent voor WOII en wat het betekent in den brede. Wat vrijheid is. En toen zei dat hij blij is dat het geen oorlog is in Nederland. En dat vind ik nou ook.

    Iedereen een fijne 5 mei toegewenst: het is bevrijdingsdag mensen: de vlag gaat zo bij ons uit.

    Reactie door De Repel | mei 5, 2010

  8. ja daarover schreef ik dus gisteravond ook een klein stukkie….

    Reactie door Linda | mei 5, 2010

  9. En ik jou ook Repel….en soms valt het gewoon niet uit te leggen wat er gebeurt…..er zijn en zullen altijd ‘gestoorde’ mensen blijven helaas …. maar het leven is het zeker waard om geleefd te worden en dus natuurlijk gaat vandaag de vlag uit!
    Dikke knuffel en heel veel plezier. ……. (lekker gehold?:-))

    Reactie door Imna | mei 5, 2010

  10. Ook hier met een kind voor de TV, net als koninginnedag vorig jaar, ik had echt het gevoel “niet weer”.
    Gelukkig viel het nog mee (vergeleken met Apeldoorn) maar dochter was erg geschrokken, dat zoiets zomaar kon gebeuren, en idd dat er kinderen waren gevallen, en gewond geraakt!
    En toch vieren we vandaag feest, de vlag gaat uit, en we gaan naar het park waar vanalles te doen is!

    Reactie door Zonnetje | mei 5, 2010

  11. Ik twitterde het net nog: ik baal van het besef dat we met z’n allen zo angstig zijn. En ik dus ook. Want ik dacht ook meteen aan een aanslag. En ik baal al veel langer van het feit dat die angst wordt gevoed en dat we weer in groepen van goed en fout denken en op basis daarvan individuen nauwelijks meer als individu worden beoordeeld.
    Ook ik vraag me regelmatig af in wat voor wereld ik mijn kinderen zet maar word er bijna letterlijk ziek van dat het steeds vaker voor komt dat je dat tegen iemand zegt en dat diegene dat dan beaamt in combinatie met “al die islamieten en allochtonen”. Wellicht is mijn woonplaats daar de oorzaak van.
    Gelukkig is daar Toaske die het simpele, eenvoudige van de mooie wereld vaak zo gewoon weet te brengen, maar ik ben zo bang dat mensen het niet meer op die manier willen bekijken. Bang dus. En daar baal ik van!

    Reactie door Yvonn | mei 5, 2010

  12. Oh enne.. wij hebben geen vlag, maar wel feest hoor!!

    Reactie door Yvonn | mei 5, 2010

  13. geschrokken ja…en dat omdat iemand de herdenking aan al onze gevallenen waar dan ook, wilde verstoren..respectloos.. dat noem ik het, zet hem maar met een taakstraf bij oorlogskerkhoven of zo..zijn leven lang..

    je vraagt in welke wereld wij onze kinderen hebben gezet.. en daar is maar 1 antwoord op: een goede! Zodra je daaraan gaat twijfelen zak je weg in drijfzand van wat als…
    De wereld is goed, mensen zeggen elkaar gedag, we maken een praatje, we informeren naar elkaars gezondheid, we hebben alles wat we willen en nog meer. We respecteren de aarde en haar bewoners en bovenal is er liefde… echt waar.. op elk klein stukje aarde.. je moet het alleen willen zien….

    Wij wonen in een wereld die gelooft in vrijheid. Zo erg dat we daar ons voor willen inzetten.
    nee, vertel je jongens maar dat we in een ontzettend goede wereld wonen…
    Fijne bevrijdings dag… vier hem uitbundig!!!

    grts

    Reactie door frieke | mei 5, 2010

  14. Helemaal eens met: “wat zijn we een angstig volkje geworden en wat maakt dat feit het de eerste de beste sukkel oh zo makkelijk om alles te verstieren”.

    Ik denk niet dat de wereld sinds “september 11” (nog) slechter is geworden. Wel dat er een hoop media aandacht nu is en ook daar zit natuurlijk een hoop politiek achter. Helaas heb je nu maar een gekje nodig om een hele menigte op hol te krijgen.

    Reactie door Mammalien | mei 5, 2010

  15. ik zat met 2 kinderen er naar te kijken en zat op het puntje van de bank om te kijken wat er g*dver gebeurde..
    we hoorden dat er iemand onwel was geworden
    dat dat achteraf niet zo bleek, dat heb ik ze niet verteld, ik laat ze in die waan..

    11 september 2001 was ik een half jaartje moeder
    de hormonen zaten nog volop in mijn lijf en ik heb tranen met tuiten gehuild bij de beelden van new york..

    Reactie door 3 musketiers | mei 5, 2010

  16. Oh, nee, niet weer. Dat was ook het eerste wat ik dacht. Niet weer een aanslag ofzo. Wat al gezegd is; de schrik zit er nog goed in, na vorig jaar.

    Veel plezier vandaag, vier het groots!

    ot: hoe kan ik je mailen? Dan kan ik je de link met mijn foto’s sturen.

    Reactie door Limoentje | mei 5, 2010

  17. Ik denk ook wel eens in wat voor wereld zet ik mijn kinderen. Maar is het geen schone taak onze kinderen zo proberen op te voeden dat de wereld een beetje mooier word?

    Reactie door Janne | mei 5, 2010

  18. Je schrijft over je zwangerschap in september en je hand op je buik, ooit huilde ik tijdens mijn zwangerschap omdat in de golfoorlog gevangen genomen militairen ingezet werden als levend schild. De angst die zij moeten hebben gevoeld en de onmacht en verwarring, maar ook voor diegene die gingen bombarderen. Toen vroeg ik me ook af in wat voor wereld ik kind 2 ging loslaten en ik bad dat voor haar de wereld mooi zou zijn, de wereld is mooi maar wordt soms (lees ‘best wel vaak eigenlijk”) zo grandioos verkloot!

    Reactie door JC | mei 5, 2010

  19. Op deze manier worden we toch ook met z’n allen bang gemaakt voor een ander. Als zelfs politici al roepen dat bepaalde groeperingen niet deugen en we toch echt moeten oppassen, dan krijg je toch dat mensen zo gaan reageren als er iemand met een pruik gaat staan gillen. Maar idd als je er midden in zit, dan denk ik ook dat ik zou proberen om zsm te maken dat ik weg was.

    Ik zat na 11 sept met mijn zoon aan de borst toen de airborn herdenking oid was en ze zo’n joekel van een vliegtuig hadden als show. Dat ding vloog en vloog, maar draaide vlak bij ons huis. Ik zit dus te voeden en zie toevallig dat enorme gevaarte lager vliegen en lager vliegen en net op het moment dat mijn zenuwen het gaan begeven, draait het ding om en vliegt weer weg.

    Ik hou het hier voorlopig nog op iemand die ziek werd, zat ook met 2 kinderen voor de tv.

    Reactie door Barbamama | mei 5, 2010

  20. Ja, we zijn bang, heel bang. Maar is dat gek na vorig jaar? Nee, iedereen staat Apeldoorn nog op het netvlies. En hoe erg ik het ook vind, als ik dan bedenk hoe het in andere landen is. New York na 9/11. Madrid na de aanslag in de metro’s. Ik denk dat elk volk zijn angsten kent. Wij hebben dat met omvallende rekken die als schoten klinken.

    Neemt niet weg dat ik ook schrok en nog erger omdat ik nog geen minuut daarvoor dacht: er zal hier maar wat gebeuren. En dan gebeurt het. Mijn hart zit in mijn keel. Erger dan bij Apeldoorn. Want daar hoorde ik het, en zag ik later pas de beelden.

    Maar inderdaad, leg het dan ook nog eens aan een kind uit. Op dat soort momenten lijkt moederschap me enorm zwaar!

    Reactie door Laura | mei 5, 2010

  21. Ieder kind dat geboren wordt kan ‘de wereld een beetje mooier kleuren’ om maar met Herman van Veen te spreken.
    Ik schrok ook erg toen ik de beelden zag. Wat paniek wel niet kan doen. Ik heb bewondering voor de koningin en ik vond het gebaar van Willem Alexander, toen-ie z’n moeder even bij haar middel vastpakte, zo lief.

    OT: ik krijg hier allemaal oude feeds door via mijn feedreader. Dus ik heb waarschijnlijk op een bericht uit de ouwe doos gereageerd🙂

    En wat SUPER dat je naar Pascal Obispo gaat!! Een geweldig leuk vooruitzicht!!!

    Reactie door lien | mei 6, 2010

  22. Soms bekruipt het mij ook wel eens, dat gevoel van ‘wat bezielde me om vijf kinderen op deze wereld te zetten. Hoe dúrfde ik dat?!’

    Gelukkig gebeuren er ook heel veel mooie dingen op deze wereld.

    Reactie door Nicole | mei 6, 2010

  23. We hebben er ook veel over gepraat met de kinderen en konden de paniek toch wel een beetje begrijpen… Als je nu ziet en hoort hoeveel mensen er botbreuken hebben opgelopen is het echt behoorlijke chaos geweest! De ogen van Trix maakte ontzettend veel indruk op me. Terug op haar plek, zich goed bewust van alle eventuele gevaren om zich heen, speurend, kijkend, turend… je zult maar Koningin zijn van dit land! Pfffttt…. Zij liever dan ik, denk ik dan!!

    Reactie door Wondelgijn | mei 6, 2010

  24. Ook ik schrok me lam van al die paniek opeens.
    Maar als wij geen kinderen meer op de wereld zouden zetten, zouden die kinderen dus ook niets meer kunnen doen om de wereld te genezen of tenminste een beetje mooier in te kleuren dan dat het nu af en toe is.
    Onze kinderen moeten onze hoop voor een betere wereld zijn en wij moeten ze in die gedachte opvoeden tot verantwoordelijke volwassenen die bouwen aan een toekomst .( Bij mij gaat dat inmiddels al weer over kleinkinderen en daar heb ik natuurlijk niets over in te brengen) 😉

    Reactie door haba | mei 6, 2010

  25. Vorig jaar Koninginnedag zette ik, toevallig en naar mijn mening nog altijd ‘gelukkig’, de tv pas aan toen het al gebeurd was. Ik zag het dus niet live op tv en wist dus al dat er wat mis was voor ik de herhalingen zag. ‘Gelukkig’.

    Dinsdagavond zat ik voor de tv. Kippenvel bij The Last Post en daarna stil. Er kwam een shot van de menigte van bovenaf gezien en de gedachte ‘als daar iemand kwaad wil, dan wordt het een drama’ schoot door mijn hoofd. Er kwam een close-up van iets, even later weer dat shot van bovenaf en toen begon die menigte te bewegen. Het gevoel dat me toen bekroop, was zooo onwerkelijk. “ga ik nu alsnog meemaken hoe zoiets gaat?” Terwijl ik dit typ, loopt het kippenvel weer over mijn hele lijf.

    Ik ben ‘blij’ dat er niet hele ernstige dingen zijn gebeurd, dat het gebleven is bij ‘slechts’ botbreuken. Ik ben ook blij dat de rust snel weerkeerde. Dat de koningin terug kwam en liet zien ‘wij laten ons niet gek maken, wij staan hier met en voor jullie’. Ofzo.

    En toen ik gister hoorde dat die meneer een verklaring heeft afgelegd via zijn advocaat dacht ik ‘goed zo’. In plaats van te gaan zitten zwijgen en vinden dat hij niets verkeerds heeft gedaan, geeft hij toe dat hij fout was. Tuurlijk… Beter had hij het helemaal niet gedaan, maar hij is tenminste wel man genoeg om excuses te maken. Ik hoop dat het de slachtoffers kan helpen bij het verwerken.

    En ik hoop dat we nog heel lang 4 mei herdenkingen op de Dam kunnen houden. Op de manier waarop we het al jaren doen.

    Reactie door Renske | mei 7, 2010

  26. Ik zat ook gewoon voor de buis en toen er beweging kwam dacht ik “shit, niet weer hè”. Maar voor mij was niet duidelijk wat er precies gebeurt was.
    Maar wat me wel duidelijk werd is dat heel veel mensen angstig zijn. Bang voor het onbekende, bang voor het vreemde, bang voor wat anders is. En dat verontrust me, want daar kunnen andere mensen gebruik van maken.
    De media spelen daar een rol in, zeker waar, maar niet alleen de media. Nieuws verspreidt zich tegenwoordig razendsnel, maar ook ongecontroleerd. En dat kan voor heel veel onrust zorgen.
    Veiligheid is weg, denken we. Maar is het er ooit geweest? In 1940 stonden er ook ineens vreemden in ons land. En de Koude Oorlog herinner ik me nog goed. Onder de trap tegen de atoombom. En in de jaren 70 hadden we de RAF en de Palestijnen met aanslagen. Dus eigenlijk is er niet zo veel veranderd. Maar waarom zijn we nu dan ineens zo angstig geworden?
    Soms stel ik mezelf de vraag wie er eigenlijk belang heeft bij een angstige bevolking. Is daar een antwoord op mogelijk?
    Ik blijf dus met vragen zonder antwoorden zitten. Maar ik ben niet angstig en dat wil ik niet worden ook!

    Reactie door Herman | mei 9, 2010


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: