Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Wie heeft de herfst aangezet?

Een logje onder de noemer “hoe verschillend zijn soms de belevingswerelden van kinderen en hun ouders”.

Zo is voor mij een modderplas een gevaar voor mijn schoenen van textiel, mijn witte hakken en mijn peep toe shoes. Voor de Daltons is een modderplas de werkelijke en enige reden dat er regen valt, een vreugd en een uitdaging om zo vies mogelijk te worden.

Zo is voor mij de zaterdagmarkt in Repelbuurdorp een genot voor al mijn zintuigen. Slenteren, shoppen, kijken, voelen, horen, ruiken, genieten, proberen, kopen, ideeën opdoen. Voor mijn Daltons (eigenlijk de Grootste Dalton incluis) is de markt op zaterdag in Repelbuurdorp shear hell. “Ben je al klaar, kunnen we naar huis, hoe lang nog, hij heeft gepoept, de parkeertijd is op, mama ik verveel me, gaan we naar de Intertoys, ik ben moe-hoe, zelluf lopen, ik wil niet meer lopen, mama hij pest me, mama hoe lang nog, gaan we al bijna naar huis.”

En zo had ik had gedacht dat we een probleem zouden hebben met deze meivakantie van de Daltons en het huidige weer. Maar ik was vergeten dat onze belevingswerelden soms zo heel anders zijn.

Daar waar ik deze zaterdag stond te vernikkelen tot op het bot in de kou en de regen langs de lijn, daar genoot de Middenvelder in korte broek 2 maal 20 minuten op het veld.  (En ik kleumde in de rust vrolijk verder!) Ze werden zaterdag ongeslagen kampioen. De Brandmeester had de betreffende wedstrijd helaas dienst, dus de Repel was naast plaatsvervangend huisfotograaf van de F’jes tevens parapluhouder, oppas voor twee verkleumde Daltons en hotline naar de kazerne. Elk doelpunt werd doorgebeld. Te beginnen met de belangrijkste: de openingsgoal van de Middenvelder. Alle ventjes uit dit team zaten voor het eerst op voetbal dit seizoen en ze werden in hun eerste seizoen dus direct ongeslagen kampioen. Dat vergeten ze hun hele leven niet meer! Onze Middenvelder heeft dit seizoen 18 keer gescoord. En ik vergeet mijn hele leven niet meer hoe koud mijn tenen sokkenloos in mijn schoenen waren deze zaterdag.

Daar waar ik vorige week nog in rokje op een zonovergoten terras rosé zat te drinken, daar liep ik op zondag De Meest Belangrijke Prestatieloop (Must Defeat Nep-Repel!) in de kou en de regen. Tegen de tijd dat ik bij de finish kwam, was ik niet alleen nat tot en met mijn onderbroek. Nee: bij elke stap voelde ik zelfs het water tussen mijn tenen soppen in mijn loopschoenen. Tegen de tijd dat ik achteraf bij mijn auto kwam, was ik dusdanig afgekoeld en rillerig van vermoeidheid dat ik met moeite de sleutel in het slot kreeg. Mijn vingers leken wel verkrampte klauwen. Maar goed, mission accomplished: PR gelopen en Nep-Repel liep niet. Daarmee staat ze niet eens in de finale uitslag en ik wel en ik ben daarbij geëindigd binnen 30% van alle vrouwen die daadwerkelijk op de uitslag van 7 loopjes staan! “Whoe-hahahahahaha!” (Lees deze maniacale lach met een hysterische intonatie.)

Daar waar ik dacht dat we de rest van de zondag een probleem hadden met het (te lang) uitgestelde partijtje van de Middenvelder in verband met het weer, daar bleek ik beren op de weg te zien. We hadden expres tijd ingeruimd voor “zomaar” buiten spelen. Het spul is 8, zo was de redenatie, die gasten willen niet worden entertained met koekhappen, die willen voetballen. De weersvoorspelling gooide in mijn optiek echter roet  in het eten. Maar daar waar ik blij was binnen te zijn, daar waren 6 gasten heel erg blij te mogen voetballen in de regen. Bijna niets mooiers dan dat, zo bleek. Direct na de tweede helft van “de wedstrijden” (iets met Twente en Ajax en eredivisie en zo) waren ze weg. Een uur later kwamen ze dolblij weer binnen. Rode konen van de kou en doorweekt tot op het bot en oh, oh zo blij. Diverse frituurbeurten verder waren ze nog verzadigd ook.

Man oh man, wat kunnen kerels van 8 lawaai maken!

En ik? Ik beuk met windkracht 5 pal tegen naar huis uit werk. Mijn regencape fungeert onder deze omstandigheden als een rem-parachute. Ik doe een kwartier langer over mijn fietstocht naar huis dan normaal. Ik baal. De mascara hangt op mijn kin en ik zie werkelijk niet in hoe ik hier de lol uit kan halen die mijn Daltons eruit halen. Het lijkt wel herfst. Het is mei, verdorie, maar de thermometer bij het uithangbord van een pomp onderweg zegt 7°C. Ik vloek en ik trap me te pletter. Ik wil lente. Ik wil naar de appelboom van de Brandmeester en ik realiseer me dat de laatste bloesem er vandaag vast wel uit gewaaid zal zijn. Pokke regen!

De Middenvelder gaat donderdag en vrijdag naar een tweedaagse voetbalclinic bij Feyenoord…en guess what….het weer zal hem worst wezen. Gelijk heeft hij. En als deelnemer van deze voetbalclinic, heeft hij als klap op de vuurpijl recht op 2 kaarten voor de tweede helft van de bekerfinale; hij en de Brandmeester gaan, dat moge duidelijk wezen…..en guess what…..de Brandmeester heeft wel een mening over het weer want ze zitten niet overdekt…

mei 3, 2010 Posted by | Party of Five, sport | , , | 19 reacties