Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Family Ties; Blood runs thicker than water

Ik heb er wel eens over gehint en ik heb wel eens een sneer her en der gemaakt. Maar ik heb er niet eerder over gelogd. Ten eerste omdat het wel heel erg persoonlijk is. Daarnaast ben ik selectief open en viel dit meestal onder de onderwerpen die ik nauwkeurig verstopt hield onder mijn “kijk mij nou eens goed harlopen”-logjes. Maar ook schreef ik er niet over omdat er niet alleen onbekenden meelezen. Juist naar directe kring ben ik geslotener dan op het anonieme internet. En ten slotte zijn er onder de bekende lezers mensen die een mening of gevoelens hebben over de kwestie.

Alles bij elkaar voldoende reden om er niet over te schrijven, zou je zeggen. Maar de kwestie zit me bij tijd en wijle zo hoog en houdt het me zo bezig dat ik er soms niet zomaar een “kijk mij nou eens grappige verhaaltjes schrijven”-logje kan uitknallen. Zoals nu.

Mijn gebrouilleerde zuster. Daar hebben we het over.
Ik ben nog steeds boos over de dingen die zijn gezegd in de aanloop naar.
Ik ben het nog steeds niet eens met “de waarheid van het verhaal” zoals die nu in de wereld staat.
Ik ben nog steeds gepikeerd dat ze er doelbewust op aanstuurde ondanks dat ik een keer of twee met open kaart de breuk af wilde wenden: boos okay, maar breken?
Baal ik stiekem van het feit dat ik het niet deed? Zij misdroeg zich toch?
Ik ben nog steeds boos op mezelf dat ik direct daarna een mail heb gestuurd met “de deur staat bij mij altijd op een kier”.
Deed ik dat omdat ik dat wilde? Nee, dat deed ik omdat ik pissed off was. Ik wilde persé de betere zijn. Die mail was wellicht wel de ultieme wraak. Het ultieme laatste woord.

Nog steeds mis ik haar nu in het dagelijks leven niet. Dat is een direct gevolg van de laatste paar jaren. Meer dan verjaardagsvisite waren we niet voor elkaar.
Nog steeds denk ik dat onze karakters en levens inmiddels zo uit elkaar zijn gegroeid dat de closeheid van vroeger voor voorgoed verdwenen is. Onze karakters passen ook niet meer bij elkaar.
Nog steeds ben ik blij dat de Brandmeester en ik elkaar een paar jaar terug diep in de ogen hebben gekeken en haar voogd-af hebben gemaakt, nog ver voor er sprake was van een breuk. De redenen waren principieel.
Maar ze is mijn zuster. De enige die ik heb en we waren ooit close. Heel erg close. Dat zit me daarnaast ook zo vreselijk dwars.
En het is voor wat betreft hoogtijdagen bij onze ouders er ook niet makkelijker op geworden.

Wat mis je nu echt? Contact met haar? Nee, niet echt. Helemaal niet, eigenlijk.
Waar heb je dan last van? Dat zij het deed en mij de Zwarte Piet gaf.
En waar nog meer van? Dat we, net als een gescheiden stel met kinderen, elkaar nog op regelmatige basis zullen moeten zien. De Brandmeester schetste een aantal scenario’s die akelig realistisch waren. Hij is er klaar mee. Hij kan kil en loepzuiver redeneren. Ik niet. Maar gelukkig heb ik in zijn wereldbeeld niet de Zwarte Piet in handen.
En waarom leg je het niet naast je neer? Dat is een hele goeie vraag. Dat we via onze ouders nog contact moeten/zullen hebben/overelkaar zullen horen is maar een deel van het antwoord.

Ik ben er niet klaar mee. Wel met haar, maar niet met hoe het is gegaan en hoe het zal gaan in de toekomst. En ik heb geen flauw idee hoe ik er wel Zennnnnnnnnn mee moet worden.

So there. Ik liep vandaag 52’47” op het prestatieloopje van 10 kilometer ondanks de hitte, maar vandaag geen “kijk mij nou eens goed hardlopen” -logje. En ook geen “kijk mij nou weer eens uiterst spitsvondig schrijven over mijn uitzonderlijk leuke kinderen”-logjes ondanks een voetbal-logeetje dit weekend.

april 25, 2010 - Posted by | Repel | ,

43 reacties »

  1. Heftig hoor. Het ‘probleem’ in dit soort kwesties is, dat je altijd familie zult blijven. Van vrienden neem je afscheid en daar hoef je dus nooit meer iets mee, als het stuk loopt, maar je zus blijft wel altijd je zus. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat je je grenzen niet mag aangeven en mag zeggen: tot hier en niet verder.
    Sterkte ermee meid, want misschien is de juiste keus wel een keuze die je (nog) geen rust geeft en geeft een andere keuze je nu wel rust maar lost het niets op.

    Reactie door Madelief | april 25, 2010

  2. hoi repel

    ik weet wat je bedoeld ik heb het zelfde met mijn broer
    en ik blijf er bij dat hij alles verdaaid maar ja ik
    heb ook al 2 jaar geen comtact en het blijft knagen
    niet het contact met hem maar de verhaal hoe en wat
    en ik moet het los laten en paul zegt eindelijk rust

    haha succes en leuke foto van middevelder😀

    groetjes roxy

    Reactie door roxy | april 25, 2010

  3. hier hetzelfde verhaal, behalve dat er geen sprake is geweest van een breukmoment. wat is geweest, is geweest, zowel de goede als de slechte momenten. Ik was met mijn zus vroeger ook veel closer, maar ook wij zijn uit elkaar gegroeid en na haar recentelijke acties is het klaar, meer dan klaar. Ik gedoog als het niet anders kan en vermijd zoveel mogelijk. Ik spuug mijn gal bij Arnold als ze weer over grenzen gaat, maar dan is het ook klaar.
    Probeer het van je af te zetten, hoe moeilijk het ook is. Jij hebt gedaan wat je kon, naar eer en geweten. Als je het gevoel hebt dat dat het beste is geweest, dan is dat ook zo.

    Reactie door corine | april 25, 2010

  4. Lastige kwestie, daar kan een leek weinig over zeggen.
    Ik denk niet dat het op te lossen is, als men dat niet wil.
    En via deze weg zal het ook niet lukken. Denk ik.

    Reactie door Renesmurf | april 25, 2010

  5. @Renesmurf: meestal is een oplossing niet de reden dat men schrijft….meestal is het ordenen van de gedachten het doel. dit gaat (in de nabije toekost) niet opgelost worden. en zij leest hier niet, dus daar heeft het niet mee te maken.

    @Corine: wij kennen wat meer van elkaars hoeden en randen….lang leve de Arnolden en de Brandmeesters….

    @Rox: wist niet dat jij ook met zoiets zat

    @Madelief: thanx!

    Reactie door De Repel | april 25, 2010

  6. Hier kan ik (gelukkig) niet over meepraten want ik heb gewoon een hele goeie band met mijn drie zusjes en ene broer. Maar ik kan me (denk ik) wel voorstellen hoe moeilijk zo’n situatie voor jou is (en voor haar waarschijnlijk ook, en voor jullie ouders). Je kunt nooit eens echt ontspannen genieten van familiebijeenkomsten bijvoorbeeld, het lijkt me heel stressvol. En die boosheid op haar en op jezelf kost inderdaad alleen maar energie. Tja, Zennnnnn, ik heb ook geen idee hoe je dat voor elkaar kunt krijgen. Het is gewoon allemaal heel erg jammer dat het zo gelopen is want vroeger waren jullie wél close en je hebt maar één zus!
    Maar zoals ik al zei, ik ben geen expert.
    Gelijk of geluk? That’s the question.

    Sterkte hoor!!

    Reactie door lien | april 25, 2010

  7. Zo verdrietig als zulke dingen in de familie spelen! Meid, ik voel met je mee, je hebt maar 1 zus en julie hebben een hele goed band GEHAD. Toen ik een kind was, hadden mijn ouders vrienden. Die man had al 30 jaar geen contact meer met zijn broer, ik weet er het fijne niet van. Het enige dat ik weet is, dat die broer kanker kreeg en onze vrioend hoorde dat en is gewoon naar zijn broer toe gegaan en was er voor hem…… Dat is alles wat ik ervan weet en ik had echt bewondering voor die man. Blood runs thicker than water, het is precies zoals je het zegt…… Sterkte!

    Reactie door baasbraal | april 25, 2010

  8. Lieve Repel,

    Ik heb je logje met een brok in mijn keel gelezen, want zó herkenbaar. Van de twijfel over wel/niet erover loggen tot de reactie van De Brandmeester en alles ertussen in. Ik kan mij zó goed voorstellen waar je mee worstelt..en ik voel met je mee meid..
    Sterkte met de situatie en een hele dikke knuffel vanaf hier!

    Liefs,
    Nanna

    Reactie door Nanna | april 25, 2010

  9. Jeetje zeg, dat dit voor zovelen een bekend probleem is. Dat had ik niet verwacht. Zelf ben ik er niet mee bekend. Hoop ook niet dat dat zal gebeuren.

    En hoe je Zennnnnnnn wordt? Tsja, ben je niet al Zenner dan in het begin? Is Zen worden zoiets als verdriet dat slijt? Ofwel, zal Zen zijn inslijten?

    Sterkte ermee.

    Reactie door Ri | april 25, 2010

  10. Zulke logjes mogen ook geschreven worden. Kijk maar hoeveel herkenning er is, veel mensen delen eenzelfde ervaring. Maar dat maakt die van jou niet minder rot!! Heel veel sterkte met het een plek geven. Ik kan nog steeds niet zonder tranen in mijn hart zeggen dat mijn ouders geen plek meer in mijn leven hebben. Blijft zeer doen omdat je graag anders wil, maar weet dat het niet (meer) gaat.
    Wees blij met de Brandmeester en trots op jezelf!

    Reactie door Marietje | april 25, 2010

  11. Lastig lastig lastig…
    ik denk wel goed om het op te schrijven, het hoort even zeer bij jou als de ‘kijk-mijn-eens-hard-lopen’ of de ‘zie-wat-een-lieve/leuke/fijne- kinderen-ik-heb’ of de ‘mijn-man-is-een-held-en-daarom-moet-ik-hem-nu-heel-erg-missen’ logjes.
    En het is zo waar, om de pieken te waarderen moet je ook dalen kennen. De vraag is of de relatie met je zus een doodlopend pad is, of toch een paadje (lastig begaanbaar, maar te bewandelen met de juiste uitrusting).
    En ik herken de reactie van de brandmeester zo. Hij is er klaar mee, kan er verstandelijk gezien afstand van doen. Dat is, als het je ´eigen bloed´ betreft veel moeilijker.
    Raden kan ik je hierin niet, we loven. Je hebt jouw verhaal van je af geschreven. Je hebt een inkijkje in jezelf laten zien waarin je ook kritisch naar jezelf kijkt. Daarvoor alleen maar petje af.

    Fijne avond, goede week.

    groet Wiek

    Reactie door wiek | april 25, 2010

  12. Sjemig, niet tof dit allemaal. Zeker omdat je in de toekomst inderdaad nog met elkaar te maken zult hebben. Of je dat nu wilt of niet.
    Ik heb nooit een goede band gehad met mijn broer en er zijn een tweetal periodes geweest dat onze relatie beneden alle peil was, maar nu gaat het redelijk. We zullen nooit beste vrienden worden en dat wil ik ook helemaal niet. Ik moet er zelfs niet aan denken. Maar een 40-jarige bruiloft regelen en dat soort dingen, dat ging prima. Net zoals het, hopelijk pas over een jaar of 20, ook best zal lukken om een begrafenis te regelen.
    Maar of dat voor jou en je zus ook gaat gelden? Hoe zijn je ouders er eigenlijk onder? Ik weet nog goed hoe, vooral, mijn moeder verdriet had van de toestanden tussen mijn broer en mij. Hoewel ze nooit extra druk op ons heeft uitgeoefend.
    Wat is wijsheid? Ik denk gewoon ervoor zorgen dat het in jouw eigen gezin helemaal goed gaat. Dat denk ik. Voor de rest: dikke knuffel!

    Reactie door Toaske | april 25, 2010

  13. je kunt nog beter breken met een vriendin dan met een zus..
    je komt elkaar altijd weer tegen en je ouders zitten er tussen in
    is er een kans dat je nog 1 keer rond de tafel kunt, of is dat echt geen optie meer?

    Reactie door 3 musketiers | april 25, 2010

  14. Het zou mijn verhaal kunnen zijn, ik worstel met dezelfde dilemma’s. En ik ben wel eens bang dat ik vast zit aan die dilemma’s voor de rest van mijn leven. Net zo als ik voor de rest van mijn leven vast zit aan mijn zusje.

    Reactie door Janne | april 25, 2010

  15. Ik heb ook zoiets aan de hand, maar kan het niet vertellen.
    Gelukkig heb ik nog twee andere zussen waar het wel mee klikt.
    En die andere… die bestaat voor mij niet meer, dat komt nooit meer goed.

    Reactie door zeezicht | april 25, 2010

  16. Al had ik her en der wel wat gelezen op de logs die ik bezoek, dit had ik niet verwacht….zoveel mensen die met hetzelfde worstelen…het is een beetje overweldigend. Maar de herkenning maakt dus uiteraard alle verschil…

    Ik sluit de avond af met minder twijfel of het plaatsen van dit logje een goed idee was…

    Reactie door De Repel | april 25, 2010

  17. Ik denk dat het plaatsen van de log sowoeso een goed idee was.
    je schrijft het ten dele van je af, en je ziet dat er veel vrijwel gelijke situaties bestaan.
    Maar hoe dan ook het blijven altijd lullige situaties en kan me je mening helemaal indenken.

    Reactie door Leidse Glibber | april 25, 2010

  18. Lieve Repel. hier bijna hetzelfde. Maar ik heb mijn zus sinds 20 jaar niet meer gezien. Wel weer eens geprobeerd om per mail in contact te komen (want ergens voelde het toch niet goed, ook al was de breuk goed en belangrijk voor mij) maar ondertussen had zij “geen interesse” meer want die breuk was mijn schuld.

    Er zijn mensen die veel dichter bij mij staan dan mijn ouders en zusje en het lijkt dan wel een verdrietige gedachte maar het is de waarheid: Als mijn zusje ooit zo overlijden zou ik het wel “erg” vinden maar er zijn veel mensen waar ik meer om zou huilen.
    Mag ik dat hier zo eerlijk schrijven, ja ik doe het gewoon…..

    Reactie door Ellen | april 26, 2010

  19. Moeilijk, zoiets!
    Mijn zus en ik kunnen goed met elkaar overweg; toch zijn we anders, doordat we niet in dezelfde omgeving wonen, allebei van totaal verschillende dingen houden.
    In dit soort gevallen denk ik, als het gaat om zelfbehoud: accepteer de dingen zoals ze zijn.
    Als tot elkaar komen echt niet lukt.
    Succes, het is niet een fijn gevoel.

    Reactie door Fenny | april 26, 2010

  20. Herkenbaar, van de breuk met je zus en de emoties erom heen tot het er wel of niet over bloggen, ik heb het nog niet gedaan omdat ik bijna zeker weet dat ‘zij’ dat blog ook leest en ik die aandacht te veel voor ‘haar’ vind.
    En ook de band met mijn moeder heeft er heel erg onder te lijden en ook daarvan weet ik niet of ik het heel erg vind want zij zijn één kamp.
    Waar ik wel heel blij mee ben dat ik nog ’n zus heb waar ik wel mee op één lijn zit, praten (en bloggen) lucht op.

    Ik vind het wel bijzonder dat er zoveel mensen zijn die troubles met hun familie hebben, toch helpt dat ook wel ’n beetje hoewel het toch altijd pijnlijk blijft.

    Reactie door Marian | april 26, 2010

  21. Het komt meer voor dan je denkt, Repel. En het blijft moeilijk, want die bloedband is er toch. Ik denk dat mannen er wat ‘makkelijker’ mee om kunnen gaan, wij zijn vaak gevoelsmensen. Sterkte ermee.

    Reactie door Door | april 26, 2010

  22. Zo lang mensen niet kunnen inzien dat ze zelf het struikelblok zijn, kan jij het probleem niet overwinnen.

    Reactie door Anoniem | april 26, 2010

  23. Heftig dit. Het komt vaker voor dan je dacht. Heel vaak. Dagelijkse praktijk (in mijn praktijk).
    Familie kies je niet uit en soms zijn mensen zo verschillend. Het enige dat ze bindt, is dat ze familie zijn. Tja, dat maakt het heel moeilijk.

    Reactie door Roelien | april 26, 2010

  24. oei, nu begrijp ik je reactie ook beter, ik weet niet of je het blogje ervoor ook had gelezen want daarin beschreef ik oa mijn twijfels over dat bezoek. al schrijvende kwam ik erachter dat ik dit niet wilde, ik voelde mij een wees terwijl ik dat helemaal nog niet ben. Alleen met elkaar verbonden door het feit dat je inderdaad die achternaam deelt. Is mijn leven verbeterd sinds die dinsdagavond? nee, ik had al een goed leven met lief. Toch voel ik mij rijker dan daarvoor omdat mijn beeld meer klopt met de werkelijkheid. Maar gevoelens, hoop dat het toch anders kan, dat blijft knagen.

    Lief is net als jouw brandmeester: staat voor, naast en achter mij. Ik weet niet wat het is. Ik ben bijvoorbeeld niet op het feest geweest ter ere van hun 40 jarige huwelijk. ik vind dat ook niet jammer, ben blij dat ik niet gedwongen werd tot het nemen van die beslissing, want geen contact maakt ook dat je niet word uitgenodigd. Als ik was gegaan, had ik mijzelf geweld aangedaan, en dat is nooit goed.

    Ouders zijn anders dan zussen eo broers.Juist doordat er wel contact is met ouders maakt dat je iedere keer wordt herinnerd aan het gegeven dat het niet klopt. dat die vreemde vrouw je zus is waar je een gedeelde geschiedenis mee deelt en dat is het. ze is geen tante voor jouw daltons, dus die missen haar ook niet. jij bent de enige die haar mist, juist vanwege die band met vroeger en omdat zowel jij als ik het niet begrijpen dat het zo kan lopen.

    Ik hoop dat het schrijven van dit blog je wel wat meer lucht hebt gegeven. Dat het niet meer zo in je hoofd zit, nu je je hebt geuit. Niemand weet dat ik een blog heb, dus ik kan schrijven wat ik wil waar ik mijn hoofd over breek. het lucht op, en ik hoop dat je wat meer vrede met de situatie geeft. je titel van het blog drukt precies uit waarom het zo moeilijk is. Maar ook een breuk met vrienden doet zeer, juist omdat je die hebt kunnen kiezen en familie krijg je er bij… het is nu eenmaal niet anders maar nergens staat beschreven dat je vrienden met je familie dient te zijn…

    sterkte Repel.

    Reactie door Lin(nepins) | april 26, 2010

  25. Vervelend, kan begrijpen dat het je hoog zit.
    Ik heb 1,5 jaar geen contact gehad met mijn moeder, dat was op dat moment voor mij de beste keuze en niet licht gemaakt.
    Het gaf ook enorm veel rust, ik vond alleen de reacties van de omgeving nog het lastigst, mensen die menen zich ermee te kunnen bemoeien en ondertussen geen benul hebben waar ze het over hebben.

    Reactie door Femke | april 26, 2010

  26. Bewondering voor je moed om hierover te schrijven. Je maakt ook veel reacties los bij anderen, want het komt heel veel voor.
    Zelf heb ik geen broers of zussen, dus ken ik dit probleem niet aan den lijve. Wel heb ik als jong kind een ruzie meegemaakt tussen mijn vader, zijn broer en zijn ouders. Met als gevolg dat ik mijn opa, oma, oom, tante, neefjes en nichtjes een hele poos niet heb gezien.
    Soms denk ik wel eens dat familie per definitie een keurslijf is. Je wordt altijd geperst in het beeld dat anderen van je hebben en waar je aan moet voldoen, wil je erbij horen.
    Dat geldt vooral voor familie, omdat je die niet zelf hebt gekozen. Mensen, familie of niet, ontwikkelen zich allemaal zelfstandig en dat betekent ook dat sporen uit elkaar gaan lopen. Familie of niet, dat gebeurt. En dat kan leiden tot scheuring (hoeft natuurlijk niet persé).
    Misschien komt het wel door het oude credo “Het gezin is de hoeksteen van de maatschappij”. Dat legt een zware last op een gezin, op een familie. En de praktijk leert dat dit dus niet altijd goed werkt. Hebben we toch nog last van onze christelijke afstamming😉

    Maar ik snap ook dit dit je gevoel niet wegneemt. Ik denk dat je daarmee blijft rondlopen, immers zus=zus en blijft zus. Lastig of niet, dat gaat niet weg. Maar laat het je leven niet moeilijker maken!
    Sterkte en succes er mee.

    Reactie door ollieherman | april 26, 2010

  27. Ehm….nog 1 suggestie die ik niet direct lees maar wel indirect: zie je er tegen op dat je haar gaat tegenkomen op die algemene dingen bij ouders? En dat je dan beleefd netjes en aangepast moet doen omwille van? En dus wellicht van je hart een moordkuil maakt omdat je niet gezegd hebt wat je wilde, of niet afgerond hebt zoals je wilde………(jaja je mag slaan als dat pijn doet…….)

    Dus ehm…dat het eigenlijk niet bevredigend is gegaan zoals JIJ echt diep in je hart wilde!?

    En Brandmeester heeft zo heel erg gelijk, stop die energie nu maar in een nieuw record!

    Reactie door JC | april 26, 2010

  28. Ow, enne kind 2 zei ooit eens: friends are Gods way to apologize for your family…….

    Reactie door JC | april 26, 2010

  29. Ook bij ons spelen dergelijke zaken, maar dan bij mijn man en zijn broers, en zijn moeder.
    Toevallig werden we dit weekend na een periode van (relatieve) rust weer eens met onze neus op de feiten gedrukt, en moeten we weer keuzes gaan maken.(lees evt. mijn laatste blog)
    Het rottige met familiekwesties is, het houd nooit op! Zelfs al zijn je ouders er ooit (over heeeel lang hoop ik voor je) er niet meer, op de een of andere manier blijft die familieband steeds opspelen. En dat zen gevoel… soms na een periode van elkaar niet zien lijkt het er te zijn, maar met familiezaken komt altijd weer een moment dat je ontzend word.
    Geen opwekkend commentaar sorry, maar ik heb dan ook geen opwekkende ervaringen hiermee.

    Reactie door Zonnetje | april 26, 2010

  30. Wat is dat toch met familie he…dank voor de herkenning en de erkenning!

    @Zonnetje: niet stoppen met loggen: overstappen naar een ander (anoniem) adres….je kan je je log toch niet laten afnemen!

    @JC: jij zit spot on! Ik had het niet direct opgeschreven, maar het speelt uiteraard zo ontzettend mee…

    Reactie door De Repel | april 26, 2010

  31. Je familie kies je niet uit, je moet het doen met wat je krijgt. En als je dan maar heel weinig keus hebt (1 broer/zus), kan dat moeilijk zijn. Ik kom zelf uit een groot gezin, met 3 broers en 2 zussen, en ik kan niet met allemaal goed opschieten (hoe kan het ook anders). Eén van mijn broers zou ik liever helemaal nooit meer zien, maar zoals het nu met m’n moeder gaat, kan dat gewoon niet. En juist omdat het nu even om m’n moeder gaat, heb ik daar nu even geen problemen mee.

    Reactie door Carla | april 26, 2010

  32. verdrietig vind ik het, als er zo’n breuken in families ontstaan… maar je hebt het helaas niet altijd zelf in de hand hé! je kan de ander niet veranderen, je kan alleen maar instaan voor jezelf en zelf zo zuiver mogelijk proberen te zijn…
    en omdat ik het hier helaas ook heel erg herken (maar er ook niet over blog, wegens te persoonlijk, hihi, alsof kanker hebben dan niet persoonlijk is maar goed!), en omdat ik er momenteel zelf ook weer middenin zit (naast de K nog maar een tegenvaller), wil ik je gewoon even een hele dikke knuffel geven, en je zeggen… ga je eigen weg en voel maar wat goed is voor jou… en gebruik verder je energie voor jezelf en je eigen gezinnetje, en probeer (hmhm, o zo moeilijk!) los te laten… en los te laten en los te laten… en dan word je vanzelf zen … (tenminste, dat hoop ik zelf ook!)

    Reactie door tricky | april 26, 2010

  33. Bij ons in de familie speelt ook iets dergelijks. Mijn vader en zijn zus. Dat gaat niet meer. Vroeger was het oké, maar sinds mijn opa & oma er niet meer zijn ging het elke keer weer minder in het contact. Een aantal jaren geleden is het geëscaleerd. Notabene op mijn verjaardag. Dit komt niet meer goed, denk ik.

    En dat je je een soort van verontschuldigt is natuurlijk helemaal niet nodig. Dit is wat je nu bezighoudt en om Zennnn te worden kan het soms al wat helpen om het van je af te schrijven.

    Sterkte ermee.

    Reactie door Limoentje | april 26, 2010

  34. eeuh ik bedoelde dat jij mijn log zou kunnen lezen, gelukkig niet dat “zij” hem kunnen meelezen. Ik heb hem net twee weken, dus ik ga er voorlopig vanuit dat ik redelijk annoniem ben zo.

    Reactie door Zonnetje | april 26, 2010

  35. AU
    Oh ik weet precies hoe jij je voelt meid , echt precies.
    Dikke knuffel
    ik heb de oplossing niet anders had ik die zelf natuurlijk al toegepast.
    xx

    Reactie door ilse | april 27, 2010

  36. Ook ik heb zo’n situatie Repel, ik heb twee zussen maar na het overlijden van mijn ouders en zaken die toen speelden, hebben een zus en ikzelf met de derde zus gebroken (echt niet om een wissewasje) Daar ik nog steeds contact met haar schoonmoeder heb , hoor ik nog wel eens verhalen over haar en haar kinderen en kleinkinderen.
    Ik gun haar al het geluk van de wereld . Doordat haar schoonmoeder haar heeft verteld van mijn ziekte, kreeg ik opeens weer brieven. Ik heb beloofd haar elk half jaar te schrijven hoe het met mij gaat (ik moet elk half jaar op controle) dat doe ik dan ook trouw. Maar ik hoef er echt niet meer op verjaarsvisite heen.
    Mocht ze hier ooit voor de deur staan, dan zal ik gewoon koffie voor haar zetten maar omdat zij ook alles omgedraaid heeft en mij en de andere zus de schuld van de hele situatie geeft, zal ik niet bij haar op visite gaan.

    Reactie door haba | april 27, 2010

  37. Ik kan lezen dat het je nog raakt! Het is ook niet niks. Ik heb twee zussen, met wie ik gelukkig wel goed contact heb, en het lijkt me een wonderlijk idee als ik ze nooit meer zou zien.

    Reactie door Nicole | april 27, 2010

  38. Heel moedig van je, om hierover te schrijven. Aan de reacties zie je hoevelen in hetzelfde schuitje zitten.
    Het lijkt mij enorm moeilijk om hiermee ‘klaar te zijn’, zoals je het zelf omschrijft. Want: blood runs ticker than water, zelfs al krijg je de zwarte piet toegeschoven. Hopelijk kan je snel innerlijke rust hierover vinden en put je moed uit de vele gelijkaardige verhalen als reactie op dit logje.

    Reactie door prutsen | april 27, 2010

  39. Poeh, lieve Repel. Het vervelende van dit soort situaties is inderdaad het gevoel dat misschien altijd wel achterblijft van ‘waarom’? of ‘had ik beter..’?
    Ik heb geen zussen, maar wel 1 hartsvriendin gehad die ik als zus zag. Ook bij haar is het ‘fout’ gelopen en ook ik vraag me soms nog steeds af waarom het nu toch zo heeft moeten lopen. Ik mis haar bij tijden nog verschrikkelijk, maar ondertussen vraag ik me ook wel af of we nu nog met elkaar zouden kunnen leven. We zijn ondertussen 7 jaar verder en heel wat levenservaringen ouder…
    Het gemis blijft, de vraag ook, maar ergens heb ik er (net als jij?) ook wel een punt achter gezet…

    Reactie door Wondelgijn | april 27, 2010

  40. En omdat het je zus is, zal je er nooit helemaal los vankomen. Wel is het goed om grenzen te stellen in hoever familie mag gaan. En soms is het dan idd beter en gezonder om contact te verbreken. Wij hebben dit met de Chef zijn zus. Een vreselijk jaloers heft die altijd alles verdraaid en haar visie vervolgens de wereld inslingerd. Wij zien haar alleen op verjaardagen van sch.pa en ma en verder niet. Lekker rustig want uiteindelijkmoet wij met z’n vieren verder en da’s al inspannend zat.
    Probeer je niet schuldig te voelen wanneer je destijds er alles aan gedaan hebt, moet je het wellicht achter je laten en zorgen dat jouw gezin op de poot blijft en jijzelf ook.
    Sterkte ermee, want je gevoel zegt vaak iets anders dan je verstand.

    Reactie door Nicolette | april 28, 2010

  41. We hebben hier al ’s over gemaild, ook hier niet het contact zoals ik dat misschien zou willen. Op dit moment geen breukmoment, maar toch, het blijft steken. We zijn zo anders, onze levens zo verschillend en toch ook weer hetzelfde: allebei moeder.
    Moeilijkmoeilijk.

    Lieve Reep, ik wens je veel sterkte en geef je een dikke kus

    Reactie door Joeltje | april 28, 2010

  42. Ik weet niet zo goed wat te zeggen. In onze familie rommelt wel het een en ander, maar gelukkig niet in ons gezin. Wij zeggen wel eens tegen elkaar (als er weer wat voor valt) familie kies je niet, vrienden wel. Maar ik kan me voorstellen dat het niet goed voelt om zo bij elkaar weg te drijven als je vroeger zo hecht was. Ik hoop dat het schrijven van dit logje en de reacties je lucht hebben gegeven en dat het je in de toekomst lukt om het te laten rusten. Liefs!

    Reactie door Renske | april 28, 2010

  43. Oh, dat is zo k.l.o.t.e! Ik heb het niet met m’n zus. We zijn geen dikke vriendinnen maar kunnen goed door één deur. En juisttoen m’n vader overleed hadden we zo veel aan elkaar (nee, dat is niet om het er in te wrijven, uiteraard, het viel me destijds zo op dat ik toen besloot meer dan 1 kind te willen…).
    Ik heb het met m’n moeder.
    We hebben niet gebroken, dat zal ik ook niet doen wat hé; ze is ook de (enige) oma van mijn kinderen maar ik krijg het beter uit m’n toetsenbord dan uit m’n mond: we hebben zo vreselijk niets (meer) met elkaar. Onbegrijpelijk dat je dat van je moeder kunt zeggen. Maar toch. En het frustreert. Heel erg.
    Maar volgens mij is inmiddels duidelijk dat het uitzonderlijker is om niet een dergelijk robleem te hebben dan wel….
    Keep on running!!

    Reactie door Yvonn | april 30, 2010


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: