Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Family Ties; Blood runs thicker than water

Ik heb er wel eens over gehint en ik heb wel eens een sneer her en der gemaakt. Maar ik heb er niet eerder over gelogd. Ten eerste omdat het wel heel erg persoonlijk is. Daarnaast ben ik selectief open en viel dit meestal onder de onderwerpen die ik nauwkeurig verstopt hield onder mijn “kijk mij nou eens goed harlopen”-logjes. Maar ook schreef ik er niet over omdat er niet alleen onbekenden meelezen. Juist naar directe kring ben ik geslotener dan op het anonieme internet. En ten slotte zijn er onder de bekende lezers mensen die een mening of gevoelens hebben over de kwestie.

Alles bij elkaar voldoende reden om er niet over te schrijven, zou je zeggen. Maar de kwestie zit me bij tijd en wijle zo hoog en houdt het me zo bezig dat ik er soms niet zomaar een “kijk mij nou eens grappige verhaaltjes schrijven”-logje kan uitknallen. Zoals nu.

Mijn gebrouilleerde zuster. Daar hebben we het over.
Ik ben nog steeds boos over de dingen die zijn gezegd in de aanloop naar.
Ik ben het nog steeds niet eens met “de waarheid van het verhaal” zoals die nu in de wereld staat.
Ik ben nog steeds gepikeerd dat ze er doelbewust op aanstuurde ondanks dat ik een keer of twee met open kaart de breuk af wilde wenden: boos okay, maar breken?
Baal ik stiekem van het feit dat ik het niet deed? Zij misdroeg zich toch?
Ik ben nog steeds boos op mezelf dat ik direct daarna een mail heb gestuurd met “de deur staat bij mij altijd op een kier”.
Deed ik dat omdat ik dat wilde? Nee, dat deed ik omdat ik pissed off was. Ik wilde persé de betere zijn. Die mail was wellicht wel de ultieme wraak. Het ultieme laatste woord.

Nog steeds mis ik haar nu in het dagelijks leven niet. Dat is een direct gevolg van de laatste paar jaren. Meer dan verjaardagsvisite waren we niet voor elkaar.
Nog steeds denk ik dat onze karakters en levens inmiddels zo uit elkaar zijn gegroeid dat de closeheid van vroeger voor voorgoed verdwenen is. Onze karakters passen ook niet meer bij elkaar.
Nog steeds ben ik blij dat de Brandmeester en ik elkaar een paar jaar terug diep in de ogen hebben gekeken en haar voogd-af hebben gemaakt, nog ver voor er sprake was van een breuk. De redenen waren principieel.
Maar ze is mijn zuster. De enige die ik heb en we waren ooit close. Heel erg close. Dat zit me daarnaast ook zo vreselijk dwars.
En het is voor wat betreft hoogtijdagen bij onze ouders er ook niet makkelijker op geworden.

Wat mis je nu echt? Contact met haar? Nee, niet echt. Helemaal niet, eigenlijk.
Waar heb je dan last van? Dat zij het deed en mij de Zwarte Piet gaf.
En waar nog meer van? Dat we, net als een gescheiden stel met kinderen, elkaar nog op regelmatige basis zullen moeten zien. De Brandmeester schetste een aantal scenario’s die akelig realistisch waren. Hij is er klaar mee. Hij kan kil en loepzuiver redeneren. Ik niet. Maar gelukkig heb ik in zijn wereldbeeld niet de Zwarte Piet in handen.
En waarom leg je het niet naast je neer? Dat is een hele goeie vraag. Dat we via onze ouders nog contact moeten/zullen hebben/overelkaar zullen horen is maar een deel van het antwoord.

Ik ben er niet klaar mee. Wel met haar, maar niet met hoe het is gegaan en hoe het zal gaan in de toekomst. En ik heb geen flauw idee hoe ik er wel Zennnnnnnnnn mee moet worden.

So there. Ik liep vandaag 52’47” op het prestatieloopje van 10 kilometer ondanks de hitte, maar vandaag geen “kijk mij nou eens goed hardlopen” -logje. En ook geen “kijk mij nou weer eens uiterst spitsvondig schrijven over mijn uitzonderlijk leuke kinderen”-logjes ondanks een voetbal-logeetje dit weekend.

april 25, 2010 Posted by | Repel | , | 43 reacties