Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Over kwetsbare kindjes en moeders die zich zorgen maken

Ik hang al een minuut of 10 met mijn vingers boven het toetsenbord. Ik heb net zoveel letters getypt als gedeleted. Mijn vingers willen wel typen, heus wel. Maar ik weet niet of mijn ogen willen zien wat ik typ. Dat is het probleem. Advanced Level Writersblock. Daar heb ik last van.

De Wijze had het moeilijk vandaag, de hele dag. Met zichzelf en met de rest. Maar eigenlijk heeft hij het al de hele week moeilijk (de hele maand al, eigenlijk). Ik zie hem worstelen. Zijn uitingswijze is dreinen en oprecht huilen en nephuilen. Maar zoals altijd met De Wijze, kom ik er niet achter wat er echt met hem loos is. Ik kom er niet achter wat er achter het huilen zit. Natuurlijk, de waterpokken spelen hun hoofdrol in deze tijden der jeukende korsten, maar er is meer. De reden dat mijn brein niet wil dat mijn vingers typen, is dat ik begin te geloven dat het “trieste” misschien wel eens iets is dat gewoon intrinsiek bij zijn karakter hoort. De term “melancholiek” begint steeds vaker onwillekeurig bij mij op te komen. Het is “maar” een gevoel, maar ik heb geleerd te vetrouwen op dat gevoel. Mijn gevoel heeft vaker gelijk dan ongelijk…

Vamiddag kwam hij heel hard huilend uit de tuin en ik nam hem op schoot.
Ik: Wat is er?
Hij: Nou…..<onverstaanbaar gebrabbel>
Ik: He, ik versta je niet, vertel nou, waarom ben je zo verdrietig?
Hij: Ik, …..ik weet het niet

Hij heeft vervolgens een paar minuten heel hard gehuild en ik deed niks behalve knuffelen en kusjes geven. Heel voorzichtig, vanwege zijn waterpokken.

Ik: He jij, wil jij mij helpen?
Hij: Nou?
Jij: Ik wil jou graag blij maken, maar ik weet niet zo goed hoe ik dat moet doen. Wil jij mij helpen? Wil jij mij helpen jou blij te maken?
Hij: ja
Ik: Hoe moet ik dat doen?
Hij: Mij knuffelen

En hij legde zijn hoofdje tegen mijn schouder. En zo hebben we geknuffeld tot we de tafel moesten dekken. Toen we ’s avonds naar boven gingen, had ik de “stuiter-versie” van De Wijze weer te pakken.

’s Avonds toen ik hem naar bed bracht, was hij onbezorgd en heb ik lieve plaatjes van de “pokkebende” kunnen schieten. Wat genoot hij van het poseren! Maar zijn trieste ik van die dag blijft me helaas sterker bij…

april 11, 2010 - Posted by | De Daltons, Repel | , ,

47 reacties »

  1. Zo zielig he… als ze gewoon zo verdrietig en melancholiek zijn. Mijn Jonathannetje heeft dat ook wel eens regelmatig. Dan wil hij gewoon alleen maar kroelen, z’n hoofdje in m’n nek leggen en heel dicht tegen me aan kruipen. En dan ga ik soms bijna met ‘m meehuilen omdat ik het zo vervelend voor ‘m vind dat hij zich zo voelt….

    Reactie door Jessica | april 11, 2010

  2. Nou Repel, alsof het vandaag melancholiek-dag is. Hier liep een stiefjongetje rond wat zó slecht in zijn vel zit, dat ik het er koud van krijg. Ik ken dat machteloze gevoel zo goed, dat je niets kunt doen, maar wel verdriet ziet en voelt.
    Ik geloof dat de Wijze het niet eens zo slecht verwoordt als hij zegt dat ‘ie jou en je knuffels nodig heeft. Misschien weet ‘ie het zelf ook niet, waarom.
    Kwetsbare kindjes zijn zo moeilijk (en zielig en hartverscheurend)! Sterkte ermee, meid!

    Reactie door Marietje | april 11, 2010

  3. Ik herken hier wel een beetje van oudste in. Het zo begaan zijn met de wereld, het zo sociaal zijn en daardoor het zichzelf hartstikke moeilijk maken. Ik weet niet of het normaal is dat we allemaal blije kinderen willen, want blij is ‘weinig werk en gemakkelijk’ (of zoiets), maar juist die andere kinderen zijn zo bijzonder. En heerlijk toch, dat ‘mij knuffelen’ hem blij maakt! Wat is er nu beter dan veel met je kind mogen knuffelen?

    Reactie door Toaske | april 12, 2010

  4. Vaak is dat ook het enige dat je kunt en het enige dat ze nodig hebben: flink knuffelen!

    Ik herken hier ook wel wat in. Oudste heeft de neiging over alles lang na te denken en zich de meest ingewikkelde problemen in de kop te halen. Niet hetzelfde als De Wijze, maar wel herkenbaar als ‘gewoon’ een deel van haar karakter.

    Reactie door Natasja | april 12, 2010

  5. Heel herkenbaar hoor !! Sommige kinderen dragen de wereld op hun schouders, en naarmate ze ouder worden vinden ze hier hun weg wel in. Voorlopig nog maar even heel veel knuffelen😀

    Reactie door Janne | april 12, 2010

  6. En dan die foto’s. Ik zou hem zo een aai over zijn bol kunnen geven. Gewoon om te laten weten dat hij niet alleen is met zijn immens grote verdrietjes.

    Reactie door Ri | april 12, 2010

  7. Ik weet dat ik maar een heel klein deel van je leven en dat van je kinderen lees, maar toch herken ik dit zo dat ik wel moet reageren. Het je verdrietig voelen zonder dat je weet waarom herken ik zo goed. Bij mij is ook hoogbegaafdheid vastgesteld en 10 jaar later ook hooggevoeligheid. Ik weet, het laatste klinkt wat zweverig, maar het was de (reguliere) psycholoog zelf die er mee kwam. Het verklaarde voor mij een groot deel van die verdrietigheid. Ik weet niet of je hiervoor open staat of de tip misschien al eerder hebt gehad, maar wellicht kun je er wat mee.
    Verder wil ik ook nog even zeggen dat ik vind dat je er heel goed mee omgaat, beter kan eigenlijk niet. Het komt goed.

    Reactie door Liza | april 12, 2010

  8. Ja meid, je moet gewoon veel van hem houden, ook al begrijp je niet alles. HIJ moet toch zelf leren om dat gevoel te hanteren en jij kan je vertrouwen uitspreken dat hem dat gaat lukken. Wat een heerlijk, heerlijk mannetje is het toch!! Ik zou zo wel door de monitor heen willen springen om hem echt te leren kennen! En wat lijkt hij uiterlijk op jou! Dat lachje is precies hetzelfde volgens mij. Je hebt een heerlijk kind (met gebruiksaanwijzing, dat wel! Verder ben ik het met Toaske eens: ook als kind hoef je niet altijd gelukkig en blij te zijn. Het is nog een lange weg voor hij volwassen is, dat vliegt je soms aan.

    Reactie door baasbraal | april 12, 2010

  9. Mooie foto’s (-; hij zit flink onder zeg!!!

    Ik begrijp je gevoel wel, de zorgen. En ook vind ik dat hij het heel mooi verwoord heeft, dat hij gewoon even die knuffel nodig heeft… dat is al heel wat van een introvert veel te slim jongentje, toch?

    Reactie door Mammalien | april 12, 2010

  10. Heb je die nieuwe posters in de bushokjes gezien? ‘x geeft raad aan iedereen maar weet zichzelf soms geen raad’. Ik vind het wel pakkende teksten. Lijkt wel een beetje op jouw manneke te slaan. Je bent een lieve moeder, Repel. Knuffel hem maar vaak.

    Reactie door Door | april 12, 2010

  11. Ik herken onze oudste hier ook wel wat in. Hij is nu 8. En dat melancholieke is wel minder geworden. Al was het vroeger wel duidelijker waarom het ging. Als we een dode vogel langs de weg zagen liggen moest die echt beter gemaakt worden en kon hij heel boos en verdrietig worden als het echt eindig was. Dan ging hij wel heel boos worden op degene die het had gedaan. Inmiddels is het meer zomaar. Als hij zich verveeld dat hij zichzelf stom vindt, maar met het mooie weer is het vervelen ook weer minder. Maar het is inderdaad zo dat dat soort dingen veel meer blijven hangen dan alle dagen vrolijkheid en gekkigheid.

    Reactie door Inge | april 12, 2010

  12. Ja, sommige kinderen zijn niet altijd vrolijk en eenvoudigweg gelukkig zoals we dat van kinderen verwachten. Een kind hoort gelukkig te zijn,is vaak de stelling, nou, dat is natuurlijk niet zo elke dag. Jouw mannetje laat zijn gevoelens zien. Jouw mannetje ziet, voelt en denkt veel en draagt daardoor veel op zijn schouders.

    Veel knuffelen en zintuiglijke aandacht geeft hem rust denk ik. Sterkte met de waterpokken trouwens!!

    Reactie door Roelien | april 12, 2010

  13. Oh wat vind ik dit een heerlijk logje. Ja echt waar! Die wijze, die voor zijn leeftijd al zo goed kan vertellen wat hij nodig heeft. En dat, wat hij nodig heeft, maar zo heel weinig is. En dat jij hem dat in overvloed kan geven! Wat zou de wereld mooi zijn als je alle melancholie met een dikke knuffel kon oplossen…..

    Reactie door Carla | april 12, 2010

  14. toch vind ik dat je het mooi oplost door hem te vragen hoe hij jou kan helpen
    en fijn dat hij daar gewoon antwoord op kan geven
    de waterpokken drogen al mooi in he?
    het ergste is achter de rug

    Reactie door Eu Mesmo | april 12, 2010

  15. wat ben je toch een schat van een moeder. ik zie jullie saampjes al zitten. ik kan mij dat machteloze gevoel voorstellen maar ik vind wel dat je het super hebt opgelost door aan hem te vragen wat hij nodig heeft. Lekker knuffelen met moeders is toch ook onbetaalbaar en o zo kostbaar.

    het is een lekker ventje, maar dat zijn al jouw daltons. fijn dat de waterpokken aan het wegtrekken zijn. is dat bij de de andere 2 ook zo?

    Reactie door Linnepins | april 12, 2010

  16. begrijp je bezorgdheid heel goed Repel… moet niet makkelijk zijn om je Wijze zo te zien worstelen met zichzelf… maar vind ook dat hij toch heel goed kan verwoorden wat hij nodig heeft… en dat jij het goed aanpakt met hem hoor…

    en weet je, ‘je zwakte is vaak ook je sterkte (en omgekeerd)’
    stond deze week nog op mijn kalender,
    en is ook vaak mijn houvast…
    zijn gevoeligheid is bij tijden heel vervelend en moeilijk te hanteren (zowel door hemzelf als zijn omgeving, meer bijzonder, zijn moeder) maar bij tijden zal het ook juist een heel mooie karaktereigenschap zijn die hem net heel bijzonder maakt…

    en ja, als moeder kan je alleen maar vertrouwen hebben, dat hij zijn weg hierin wel zal vinden, met alle ups en downs die daarbij horen…
    en nu dus ook met de waterpokken😉

    knuffel voor jullie allebei!

    Reactie door tricky | april 12, 2010

  17. Wat doe je dat toch goed.
    Hem de kans geven en hem laten zeggen wat ie wil. Hoe moeilijk dat voor zo’n klein ventje ook is.

    Je bent echt een sterke vrouw Reep!

    Reactie door Nicoleke | april 12, 2010

  18. Herkenbaar. Als je kind lijdt, lijd je als moeder nu eenmaal mee. Wie weet schuilt er wel een groot dichter in hem, met zijn melancholische aard. En hij heeft in ieder geval een moeder waar hij veilig melancholisch bij kan zijn!

    Reactie door Nicole | april 12, 2010

  19. Ik heb niet alle reakties gelezen, maar voel een klik met Liza.
    Ik ben ook hooggevoelig; helaas is dit “probleem” niet al te bekend onder het grote publiek. Google het maar eens voor meer info.
    Anyway, hierdoor kun je door hele kleine dingen van slag raken of doordat iemand anders niet goed in zijn vel zit, die signalen oppikken en als het ware overnemen.
    Heb je het idee dat het zoiets zou kunnen zijn?
    Anders misschien de hormonen ..😉 grapje natuurlijk.

    Reactie door Wieke | april 12, 2010

  20. Pfoe, wat lijkt me dat moeilijk zeg. Vooral omdat ik zelf ook helemaal niet zo ben. En dan zou ik het zo moeilijk vinden om me in hem te kunnen verplaatsen. Het beste wat je kunt doen is hem het gevoel geven dat hij geliefd is. En dat doe je.

    Reactie door Cisca | april 12, 2010

  21. Vasthouden en knuffelen, soms de enige oplossing voor het moment maar wel een hele veilige! Koetser hem maar aan je hart. Wel gaaf dat hij duidelijk kon maken wat ie wilde!

    Reactie door Nicolette | april 12, 2010

  22. hi,

    via jannekes blog kom ik hier terecht.
    mag ik wel meelezen? weet ik helemaal niet.
    iig. voel een klik met jouw situatie met je kindjes.
    mijn jongens zijn inmiddels volwassen, maar toen ze groter aan het groeien waren heb ik me over dit soort dingen en nog veel meer MEGAZORGEN gemaakt.
    ze boffen met een moeder als jij.

    Reactie door wil | april 12, 2010

  23. Is wel goed gedaan van je. Hij heeft zich kunnen uiten. Maar ik denk dat het toch een zogeheten nieuwe tijdskindje is, of hooggevoelig. Maar zelf heb je ook een goed ontwikkelt intuitie.

    groetjes,
    Elisabeth

    Reactie door elisabeth | april 12, 2010

  24. Die wijze van jou, hoe oud is hij nou? Als het goed is volgt snel een blog over mijn wijze ventje. Ik vind het zo verwarrend…

    Reactie door Linda | april 12, 2010

  25. Ohhh niks zo erg als een kind dat je wel wil helpen maar niet kunt helpen. Slimme zet van je om te vragen hoe je hem kunt helpen om weer blij te worden. Gewoon door er te zijn, door zijn mama te zijn, help je hem al heel veel. Alleen al om te luisteren en aandacht te geven.

    Hoe is het met hem op school dan, daar mss iets voorgevallen waar ie (verlaat) verdrietig van is geworden?

    Reactie door barbara | april 12, 2010

  26. Iedereen ontzettend bedankt voor de reacties. Met name fijn dat “gelijken” zoals hij het herkennen. Herkenning (en erkenning) doet me heel veel goed. Toen we de eerste keer met hem “tobden” wisten we nog niet dat hij zo Wijs was. Toen ik zijn gedrag hier op de log beschreef, kreeg ik ook al veel opmerkingen over hooggevoeligheid. Ik denk dat daar toch ook wel wat in zit. Ik ben blij dat we zo snel een afspraak hebben voor een nieuw onderzoek met hem. Ik zal ook dat aspect eens ter sprake brengen.

    @Wil: uiteraard! ik kwak hier alles in de openbaarheid. Alles, behalvenaam en toenaam en rugnummers…
    @Linda: hij wordt in juli 5

    Reactie door De Repel | april 12, 2010

  27. Dikke knuffel, ook voor jou en wat goed dat hij dat zo mooi kon aangeven🙂

    Reactie door Imna | april 12, 2010

  28. Ik kan me echt niets anders dan hooggevoeligheid voorstellen bij De Wijze. En dan ook nog zo wijs…. Het lijkt nu nadelig, maar hooggevoeligheid heeft ook z’n voordelen. Je kunt bijvoorbeeld op je intuitie vertrouwen, zoals De Wijze z’n moeder doet…
    De melancholische buien gaan niet over, maar je leert ze toe te laten. En wat geweldig dat ‘ie dan weet hoe jij hem blij kan maken. Echt geweldig. De Wijze is niet anders dan anderen, De Wijze is helemaal gweldig (daarmee niet suggererend dat jij dat nog niet wist…). Geniet van hem en ga door met je ‘leermomentjes’ meepikken…

    Reactie door Yvonn | april 12, 2010

  29. ps @Baasbraal: hij is inderdaad 100% Repel qua uiterlijk. Hij heeft alleen een y-chromosoom waar ik een tweede x heb. Maar voor de rest…ik heb kinderfoto’s van mijzelf die je 1-op-1 kan uitwisselen met foto’s van hem. Wel heel bijzonder.

    Reactie door De Repel | april 12, 2010

  30. Wat een ontroerend verhaal, ontroerende foto’s ook. Het liefst zou ik hem een aai over z’n bol geven. Maar de Wijze heeft gelukkig een mama die dat heel goed kan en heel goed doet. Een knuffel en liefde, warmte. Dat biedt altijd troost.

    Wordt de jeuk al wat minder?

    Reactie door Limoentje | april 12, 2010

  31. Toen mijn oma Alzheimer in een vergevorderd stadium had, had ze af en toe zo’n helder moment dat je dacht: ze snapt wat er aan de hand is, maar ze weet niet wat ze er mee moet. Ze weet dat het niet goed is, maar heeft er geen grip op. Dan moest ze huilen, was ontroostbaar. Logisch…
    Ik zie een gelijkenis met Wijze. Die kijkt volgens mij af en toe van bovenaf naar zichzelf. Doet z’n ding, dagelijks, en dat gaat heel goed. Maar kan zichzelf ook bekijken vanuit een andere positie- objectief, ‘van buitenaf’. Ik denk dat dat het gevolg is van de enorme wijsheid die dit vierjarige jongetje heeft. Maar als je vier jaar bent, dan is er ook een deel van jezelf dat dat helemaal nog niet kan. Het kind versus De Wijze… dat kan best een tegenstelling zijn zo nu en dan. Meer begrijpen dan eigenlijk zou ‘moeten’. En als je je dat soms beseft (onbewust of bewust) dan word je een beetje melancholisch- verdrietig. Hebben wij ook wel eens: dat je ineens zonder reden zo verdrietig kan worden, een vreemd gevoel in je buik. Je weet dat er iets is, maar je kan het niet benoemen. Maar je gevoel gaat er mee aan de haal.
    Ach, lief Wijs jongetje… Je bent vier jaar oud en je snapt al zoveel meer van de wereld dan de meeste vierjarige jongetjes. Dan de meeste volwassenen misschien zelfs al… en ik denk dat jouw gevoel dat heel goed aanvoelt. Dat het geweldig is zoals je bent, maar dat het ook wel een beetje moeilijk is- want de wereld past zich niet aan- dat moet je zelf doen.
    Gelukkig heb je een geweldige mama (en papa, en broers!)en als de wereld te groot is, zijn zij DE WERELD voor jou… het gaat helemaal goedkomen!

    Reactie door Esther ten Caat | april 12, 2010

  32. Eén zorg minder: een moeder zo invoelend is, is grote winst.

    Reactie door Fenny | april 13, 2010

  33. Veel wijze reacties van veel wijze moeders!
    En met zoveel kriebel-pest-waterpokken hoef je als bijna 5 ook helemaal niet blij te zijn. Hij kiest in ieder geval voor de veilige haven: jouw schouder. Intuitief de beste plek ter wereld.
    Liefs.

    Reactie door o.o. | april 13, 2010

  34. Wat een geluk heeft de wijze met een moeder als jij. Een moeder die verder kijkt dan haar neus lang is. Een moeder die durft te vertrouwen op haar eigen “gevoel”.

    Ik wou dat ik dat met oudste ook eerder had gedaan. En me niet vanalles aan had laten praten😉 Tegenwoordig weet ik beter en durf net als jij meer op mijn gevoel te vertrouwen. Maar ik voel me soms wel schuldig dat ik oudste niet eerder “snapte”.

    Ga zo door Repel!

    XOX

    Reactie door Meanannie | april 13, 2010

  35. Arme Wijze, wat moet dat jeuken . Maar een knuffelkuur van Mamma Repel doet altijd goed.
    Heeft hij soms ook last dat “het zo druk in zijn hoofd is?” Dan wil een rustig plekje om dat hoofd wat leger te maken wel eens helpen.

    Reactie door Haba | april 13, 2010

  36. ot Repel, het kasteel zelf is een hostel, (vroeger jeugdherberg) daar kun je logeren, je kunt ook op een terras op het binnenplein lekker een bakje koffie of iets anders gebruiken en in een bijgebouw is het museum gevestigd. De oude kleding en het zoutzieden, was een activiteit die er niet altijd is. Vaak zijn er wel leuke dingen voor kinderen georganiseerd maar dan moet je even op hun website kijken (van Terra Maris) om te zien wat, hoe en wanneer. In de tuinen kunnen de kinderen ook zelf dingen doen b.v. met schepnetjes in de vijvers hengelen .

    Reactie door Haba | april 13, 2010

  37. Oef wat heb je dat mooi en goed geschreven zeg!
    Ook beetje herkenbaar, zoon was af en toe ook zo.
    Ook herkenbaar zijn die waterpokken… wat zijn het er veel zeg!

    Heerlijk,
    samen knuffelen,
    mamma en zoon,
    heerlijk,
    voor mamma en zoon,
    samen knuffelen🙂

    Vertrouw op jezelf.

    Reactie door DharSon | april 13, 2010

  38. Ahhh altijd zo zielig als ze een verdrietyige bui hebben.
    Wel mooi gevonden, wil jij mij helpen jou blij te maken.
    Doe pokkenbende ziet er niet uit he, maar wees blij dat ze er eerdaags vanaf zijn, een zorg minder.

    Reactie door Leidse Glibber | april 13, 2010

  39. Lieve Repel..ik kan eigenlijk alleen maar zeggen dat je het heel goed doet. Mijn hoogbegaafde dochters hebben allebei van die intriest momenten, nog steeds.. en dan komen ze thuis of bij elkaar gewoon om te knuffelen…die veiligheid om dat te kunnen doen is iets wat jij aan jouw jongens ook me geef…enne… hoogbegaafd of niet: ze hebben ook hun gewone huil momenten en niet meer willen momenten

    grts

    Reactie door frieke | april 13, 2010

  40. Ik heb ook zo’n zoon. Hoogsensitief, last van teveel, te harde prikkels. Kan slecht tegen teveel moeten en heeft het leed van de hele wereld op zijn schouders. Vooral tegenwoordig waar kinderen zo veel moeten, ook leuke dingen. Dus alle leuke extra uitjes van school ed? Stress, want hij heeft overal vragen bij. Hij is nu bijna twaalf en we hebben begeleiding van een orthopedagoog om hem wat sterker te maken. Gewoon om wat handvaten te hebben, zodat hij wat leert relativeren en alles een beetje in perspectief te zien. En ik merk dat het helpt, hij is meer ontspannen en staat steviger in zijn schoenen. Maar hij is ook zo leuk! Juist omdat hij zo gevoelig is, is hij heel sociaal, kan zich goed in anderen inleven. En ik verwacht hoe ouder hij wordt hoe beter hij weet hoe hij in elkaar zit en hoe beter het met hem gaat. Hopelijk gaat dat ook met jouw zoon gebeuren.

    Reactie door Saar27 | april 13, 2010

  41. Dat hebben volwassenen ook wel eens, dat ze wat triestig zijn zonder reden. Dat gaat altijd weer over.
    Net als waterpokken, die toch zeker ook geen pretje zijn.

    Reactie door Renesmurf | april 13, 2010

  42. Wat ik nu helaas soms tegen onze 8 jarige moet zeggen is dat ik het niet kan oplossen voor hem, maar dat ik het wel herken en dat ik voor mezelf ook niet alles kan oplossen en dat het misschien pas lukt als ik al heel oud ben, maar dat ik tot die tijd toch echt ga genieten en dat hij dat ook gewoon moet doen. Soms heeft hij hier genoeg aan en anders moet mijn knuffel het maar dragelijker maken voor hem. Meestal kan hij dan niet slapen als dit soort dingen voorkomen.

    Hij kan het dan heel moeilijk hebben met het gevoel dat hij iets moet maar niet weet wat.

    Reactie door Inge | april 15, 2010

  43. wat prachtig om te lezen, al snap ik ook het triesterige gevoel… mooi dat hij zomaar kan vragen wat hij nodig heeft en dat hij iemand heeft die hem kan knuffelen!

    Reactie door maia | april 15, 2010

  44. Ach wat zielig
    Inmiddels bijna weg denk ik.
    Heb het al lang geleden gehad toen ik heel klein was.
    Lekker ff knufelen met mama.

    Reactie door cathleen | april 15, 2010

  45. Nou, je hebt al honderd duizend adviezen gehad denk ik, maar ik las het en dacht gelijk aan kind 1. kind 1 had/heeft dat ook, dat is idd melancholisch maar het werd versterkt door voedingsmiddelen.

    maar da’s wat ingewikkeld om hier allemaal te typen, dus als je meer wilt weten: mail me dan maar.

    Wel zielig hoor al die korstjes en dan zo’n dappere smile erbij!

    Reactie door JC | april 15, 2010

  46. Ik kreeg tranen in mijn ogen………….
    En wat een schattig koppie heeft ie!

    Reactie door Ineke | april 15, 2010

  47. Moeilijk. Het lijkt me heel frustrerend om toe te moeten kijken hoe hij met zichzelf worstelt. Gelukkig dat hij nog wel in staat is om aan te geven dat hij behoefte heeft aan knuffelen. Ik hoop dat het daarmee nog heel lang op te lossen is! En dat jullie na die test ook meer weten en wellicht ondersteuning krijgen hoe hier mee om te gaan. Dat jullie niet continu zelf het wiel moeten uitvinden…

    Reactie door Renske | april 28, 2010


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: