Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Over kwetsbare kindjes en moeders die zich zorgen maken

Ik hang al een minuut of 10 met mijn vingers boven het toetsenbord. Ik heb net zoveel letters getypt als gedeleted. Mijn vingers willen wel typen, heus wel. Maar ik weet niet of mijn ogen willen zien wat ik typ. Dat is het probleem. Advanced Level Writersblock. Daar heb ik last van.

De Wijze had het moeilijk vandaag, de hele dag. Met zichzelf en met de rest. Maar eigenlijk heeft hij het al de hele week moeilijk (de hele maand al, eigenlijk). Ik zie hem worstelen. Zijn uitingswijze is dreinen en oprecht huilen en nephuilen. Maar zoals altijd met De Wijze, kom ik er niet achter wat er echt met hem loos is. Ik kom er niet achter wat er achter het huilen zit. Natuurlijk, de waterpokken spelen hun hoofdrol in deze tijden der jeukende korsten, maar er is meer. De reden dat mijn brein niet wil dat mijn vingers typen, is dat ik begin te geloven dat het “trieste” misschien wel eens iets is dat gewoon intrinsiek bij zijn karakter hoort. De term “melancholiek” begint steeds vaker onwillekeurig bij mij op te komen. Het is “maar” een gevoel, maar ik heb geleerd te vetrouwen op dat gevoel. Mijn gevoel heeft vaker gelijk dan ongelijk…

Vamiddag kwam hij heel hard huilend uit de tuin en ik nam hem op schoot.
Ik: Wat is er?
Hij: Nou…..<onverstaanbaar gebrabbel>
Ik: He, ik versta je niet, vertel nou, waarom ben je zo verdrietig?
Hij: Ik, …..ik weet het niet

Hij heeft vervolgens een paar minuten heel hard gehuild en ik deed niks behalve knuffelen en kusjes geven. Heel voorzichtig, vanwege zijn waterpokken.

Ik: He jij, wil jij mij helpen?
Hij: Nou?
Jij: Ik wil jou graag blij maken, maar ik weet niet zo goed hoe ik dat moet doen. Wil jij mij helpen? Wil jij mij helpen jou blij te maken?
Hij: ja
Ik: Hoe moet ik dat doen?
Hij: Mij knuffelen

En hij legde zijn hoofdje tegen mijn schouder. En zo hebben we geknuffeld tot we de tafel moesten dekken. Toen we ’s avonds naar boven gingen, had ik de “stuiter-versie” van De Wijze weer te pakken.

’s Avonds toen ik hem naar bed bracht, was hij onbezorgd en heb ik lieve plaatjes van de “pokkebende” kunnen schieten. Wat genoot hij van het poseren! Maar zijn trieste ik van die dag blijft me helaas sterker bij…

april 11, 2010 Posted by | De Daltons, Repel | , , | 47 reacties