Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Helemaal in mijn allenige up

Het brandweerrooster is onverbiddelijk. Het dendert, bijna zonder afwijkingen, door in de 24-op-48-af routine. Dus ook door weekenden en hoogtijdagen. Dit houdt bijvoorbeeld ook in dat wij slechts eens in de 3 weken een compleet weekend samen hebben. Maar het rooster levert ons ook heel erg veel op. Wij zouden het leven dat we nu leiden niet kunnen leiden als hij een normale 8-tot-5 baan zou hebben. Nu hebben we maar 1 dag opvang in de week nodig, eten de Daltons hun bammetje 5 van de 5 schooldagen lekker thuis op, en kunnen ze elke dag uit school afspreken met wie ze maar willen (als de sport het toelaat). Daarbij heb ik de ruimte om 4 dagen te kunnen werken en zijn wij over de hele week van 7 dagen gerekend bijna exact 50-50 met de kinderen. We zien elkaar alleen minder dan een gemiddeld ander huishouden, maar omdat wij niet anders weten, voelt het niet als ‘gemis’. Het blijft wel altijd voelen als een ‘wens tot meer’. Dat we standaard vele feestdagen niet samen hebben, was nooit een echt probleem. Er stond ook altijd wat tegenover. Op een feestdag waren namelijk de gezinnen standaard uitgenodigd om op de kazerne te komen eten. Ik heb menig kerst- en paasdiner genuttigd op de kazerne. En dan lekker natafelen terwijl de kinderen spelen in de remise.

Maar nu is Manlief verplaatst naar een andere post. En op die andere post “doen ze daar niet aan”. En dus zit ik voor het eerst sinds ons leven samen volledig in mijn allenige uppie met Pasen. En daarom ben ik bloedsjachereinig, want het is allemaal de schuld van die lapzwansen van die pokke-post waar hij nu zit. De Brandmeester zal daar in de toekomst heus wel verandering in brengen, maar voor deze pasen is het te laat.

Dus wat dan gedaan. Nou ja, ten eerste maar het beste ervan maken en ten tweede gewoon doen wat je van plan was.

Er het beste van maken, houdt in tot half 12 in je pyjama rondlopen, snoepen en onbeperkt achter de laptop mogen zitten met z’n drietjes. En als je dan zo’n plaatje kan schieten is moeders ook tevree.

Doen wat je van plan was, betekent lekker naar Ernst, Bobbie en de rest gaan met de drie koters, want je had de kaarten al een poosje in huis. Logistiek gezien was het een beetje een uitdaging, zo alleen met drie kinderen naar een show waarbij een van de Daltons eigenlijk net iets te jong is voor het evenement. (Het is zo druk dat je kind kwijtraken oneindig veel malen makkelijker is dan je kind in het vizier kunnen houden, laat staan 3, Popeye miste zijn slaapje en had nog nooit van zijn leven 2 uur lang op een voor hem te hoog bankje moeten zitten, De Wijze moest aan het eind van de pauze plassen en de rij voor de toiletten was minimaal een kwartier lang, lang leve de boom bij de uitgang, maar met name lang leve de verantwoordelijkheid van Middenvelder die zich bereid toonde op Popeye te letten die naar niemand luistert en dat perfecter deed dan je van een 8-jarige mag verwachten.)

Ze hebben hun keeltjes schor geschreeuwd gezongen, ze hebben gelachen, De Wijze pakte mijn hand en giechelde om de grapjes van Bobbie en ik heb ertussen gezeten met een brok in mijn keel en waterige ogen. Dat heb ik nou altijd als ze het zo naar hun zin hebben, ik ben matig stoer in dat opzicht.

De Daltons liggen plat, Feyenoord heeft gelijk gespeeld (tijdens de Ernst, Bobbie en rest-show moest ik van Middenvelder elke 10 minuten teletekst kijken op mijn telefoon…lang leve de teletekst app), en De Brandmeester gaat het regelen voor de toekomst, heeft hij me zojuist toevertrouwt.

Niks mis met het leven van een brandweervrouw, helemaal niks mis mee.

april 4, 2010 Posted by | Party of Five | , , | 28 reacties