Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Onder het kopje bijzondere menschen…

Ik heb een aantal externe werkrelaties. Is dat de juiste term? Of hoe noem je dat: je “netwerk” (oh, ik haat die term), je “contacten”, je “ik ken nog wel iemand”, je “ik weet wel wie me kan helpen”, je “we weten elkaar te vinden”. Dat soort lieden in ieder geval. Sommige van die contacten zijn intenser dan de andere, sommigen ken je privé, sommigen ken je beleefd professioneel.

Eén van mijn contacten is een bijzonder mensch. Ik zal zijn privé-leven niet op het internet kwakken, maar hij heeft het nodige voor zijn kiezen gehad (eufemisme) en nog steeds is hij een van de meest positieve en gedreven menschen die ik ken. Professioneel heeft hij het nodige voor zijn kiezen gehad, en nog steeds is hij een van de meest positieve en gedreven menschen die ik ken.

Hij is de enige externe werkrelatie, mijn enige contact, mijn enige “hij kan me vast wel helpen”, of hoe noem je zo iemand, die ik begroet met drie zoenen. Wij noemen elkaar Dinges en Huppeldepup. Ik ben vergeten waarom. Hij is de enige werkrelatie die een kijkje heeft in mijn privé-leven. (Ik lijk wel open, maar als je me echt kent weet je dat ik selectief open ben. En Dinges weet dat.)

Vandaag liep ik langs mijn postvak en trof daarin een grote enveloppe. Van Dinges. En hij was niet gericht aan mij, maar hij was gericht aan: “Repel, voor joe husband”

Als je het niet goed kan zien: er zat een doosje bij met een broche waarop staat: Great Job.

Ik wist dat Dinges bijzonder was, maar hoe bijzonder wist ik pas vandaag.

Lieve Manlief, ik zweer je, dit heeft denk ik veel meer waarde dan een lintje van Bea. En morgen, als je thuiskomt uit dienst zal ik hem met een hoge mate van ceremonie bij je opspelden.

Advertenties

maart 26, 2010 Posted by | Manlief, Repel | , | 27 reacties