Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Ziek voor Dummies

Disclaimers zijn geloof ik “helemaal mijn ding”. Dus ik begin deze log ook maar meteen maar met eentje: Wat ik hier verder ook beweer, ik vind het heus echt heel sneu voor Manlief dat hij zich niet lekker voelt.

Als de kinderen ziek zijn, sta ik direct in standje ongerust. Zodra die koorts de 40 graden nadert, eis ik al een hotline met de dokterspost. Dat ligt grotendeels aan mijn karakter, maar het komt ook omdat we een slechte start hadden. Wij begonnen onze carriere als ouders met een huilbaby die kwam middels een zonder-tang-had-hij-het-niet-gered-bevalling. En die huilbaby was minstens een keer per week (I kid you not) flink ziek. Er zit niet voor niets drieeneënhalf jaar tussen hem en Middelste! Niemand riep harder dan ik dat ik het nooit meer zou doen. Toen nummer drie kwam kreeg een oud-collega 5 kratjes Palm van een andere collega uit de weddenschap die hij daarmee blijkbaar had gewonnen. Het relaas van de andere twee en met name de Grande Entrée Dramatique die Jongste van zijn zwangerschap en bevalling besloot te maken, heb ik al meer dan eens verteld, maar ik moet zeggen dat we er de laatste tijd aardig doorheen zwijnen als het om zieke kindjes gaat. Ik typ dit met één hand omdat ik dat laatste keihard met mijn andere hand aan het afkloppen ben.

Als ikzelf ziek ben, heb ik een serieus probleem. Brandweermannen kunnen alleen maar in het geval van catastrofale calamiteiten verlof krijgen van hun dienst en ik heb nog nooit iemand kunnen overtuigen dat mijn griepje valt onder de noemer catastrofale calamiteit. Dus als ik ziek ben, moeder ik gewoon door. Oudste slaat dan af en toe wel een arm om me heen en zegt dan “arme mama”, maar voor Jongste is een zieke mama op de bank eigenlijk alleen maar een veredeld klimtoestel. Niks zo erg als boodschappen halen als je ziek bent, kinderen van school halen en de kattenbak scheppen. Om over eten te koken maar niet te beginnen. Of poepluiers verschonen. Dat zijn de dagen dat ik wenste dat ik een vent had die ’s avonds uit werk kwam om het vlees te snijden of de vaatwasser in te ruimen. Dat zijn de dagen dat ik die 24-uurs diensten vervloek.

En dan heb je nog het scenario “Manlief wordt ziek”. Het spijt me te moeten zeggen heren lezers, maar mannen zijn gewoon sowieso erg als ze ziek zijn. Lastige patiënten zijn het. Toegegeven, toen ik hem belde vanaf werk en hoorde dat hij ziek was, zat hij in mijn hierboven beschreven schuitje, da’s wel sneu. Maar behalve dat hij man is en dus ook ziek is als een man, kan Manlief ook nooit eens normaal ziek zijn. Hij heeft hoofdpijn, heeft het koud en voelt zich rillerig en beroerd. Heeft hij koorts hoor ik jullie direct denken. Nee, Manlief heeft geen koorts. Manlief heeft 35,2. Ik sjees uit werk naar ‘T Kippie voor een veel te dure kant en klare prak mie met kip voor mij en de kinderen en ik sjees naar huis. Daar ligt Manlief als een dood vogeltje op de bank. Nadat er uiteindelijk wat hete soep met sambal en een warme kop thee in is gegaan, stijgt zijn temperatuur. En als alles ligt op bed ligt en de keuken aan kant is, voelt meneer zich alweer wat beter en zit hij voetbal te kijken met een dekentje over zich heen.

maart 16, 2010 Posted by | Manlief | | 32 reacties