Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Foto van de ziel

Als ik een foto van mezelf zie, vind ik mezelf nooit op mezelf lijken. “Ben ik dat?”, is wat ik meestal verbijsterd denk. En helaas ben ik vaak negatief verbijsterd in plaats van positief verbijsterd. Ik vind mezelf in mijn gedachten blijkbaar veel knapper dan ik in werkelijkheid ben. Of is het dat ik veel lelijker ben dan ik hoop? Enfin. Als ik foto’s van Manlief zie, denk ik anders. Dan denk ik alleen maar “hij staat er goed op”, of “hij staat er niet goed op”. Maar het is altijd Manlief die lijkt op Manlief, al dan niet flatteus.

Vorige week ben ik met Jongste naar de kapper geweest en daar gebeurde iets heel geks: de kapper knipte er zomaar een half jaar bij. Ik liep met een dreumis de kapper in, en kwam met een jongetje met het hoofd van een peuter de kapper uit. Poef! Weg baby-hoofdje! En toen ik dat wilde vastleggen op de gevoelige plaat gebeurde er iets raars: op de foto is dat half jaar weer weg. Op de foto is hij gewoon weer mijn draakje van 2. Ik heb een foto genomen van zijn ziel.

Gisteren was het onderdeel ijsdansen aan de beurt in Vancouver. Ik heb het zelf helaas niet gezien, maar Middelste heeft het gekeken met oma opel. Middelste was zwaar onder indruk van een paar dat geschminkt was als clown. Automatisch associeerde ik dat met grote lachende mond en een fopneus, maar er werd me uitgelegd dat het meer “Pierrot’s”  waren. Met een traan en [quote] wenkbrouwen als driehoekjes [unquote]. Middelste vertelde me dat hij dat ook wilde.

Dus vanmorgen kwam ik te laat op werk omdat ik eerst Middelste moest schminken. Toen ik het resultaat zag schrok ik een beetje….het lijkt wel alsof ik zijn ziel zichtbaar heb gemaakt. En op de gevoelige plaat bleef dat zo: ik heb een foto van zijn ziel gemaakt.

februari 16, 2010 Posted by | De Daltons | , | 30 reacties