Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Hoe doen ze dat, die familie Ingalls? Wij weten het niet!

De inmiddels 13 jaren bij de brandweer hebben geleerd dat Manlief zich klaarblijkelijk staande kan houden in dit zware beroep. Ook is gebleken gedurende de opleiding en bij de zware oefeningen, dat hij zich staande kan houden bij USAR.NL. En nu is proefondervindelijk gebleken dat hij ook de über-usar-beproeving aankan.

Zie dat potloodje gaan:
Haïti
krasser-de-krasser-de-kras:
GESCHIKT!

Manlief is tijdelijk superman geweest.

Tegelijkertijd kan ik het aan om met knobbels in mijn tiet -volledig in mijn allenige uppie- naar de poli erfelijke tumoren te gaan, wetende dat mijn man op exact dat moment op weg naar Haïti is, wetende dat ik ongeacht de uitslag van het onderzoek de komende 11 dagen drie kleine kinderen in mijn uppie moet verzorgen. De uitslag bleek goed, en ik heb vervolgens relatief eenvoudig het onthoofde gezin en onthoofde huishouden draaiende gehouden gedurende de crisisorganisatie.

Zie dat potloodje gaan:
Moeder alleen in crisissituatie
krasser-de-krasser-de-kras:
GESCHIKT!

Ik ben tijdelijk supervrouw geweest.

En dan is Manlief thuis en moeten we doen wat iedereen doet: vadertje en moedertje spelen. En eerlijk gezegd ging ik ervan uit dat we dat ook direct zouden zijn: als wij superman en -vrouw kunnen zijn in een crisis, dan moeten we dat reguliere gedoe ook fluitend aankunnen en dan hebben we nooit meer problemen over futiele dingen want we hebben erger meegemaakt dus dit doen we op onze sloffen. Op één been met twee vingers in onze neus.

Oh wij familie Ingalls wij!

Dat hele gezinsgebeuren en dat hele man/vrouw-zijn, dat hele dopje op de tandpasta ding en de toiletbril omhoog/omlaag en zo, dat op het bord opschrijven dat de boter op is en vuile sokken op de vloer/in de was…dat kunnen we dan toch ook, maar dan nog beter dan de rest? Als je de crisis aankan die niemand zich kan voorstellen, kan je het normale toch ook, maar dan beter?

Eeeeehm guess what: zo eenvoudig werkt het helaas ook weer niet. De weg naar het kleine huis op de prairie blijkt niet eens zo heel eenvoudig te vinden, wat het bord ook zegt.

En dus hadden we vandaag mot. En omdat wij übermenschen zijn, hadden wij übermot. Met z’n allen. Ik had ruzie met de kinderen, en de kinderen met mij. Papa had ruzie met de kinderen, en de kinderen met papa. Ik ging versus hem en de kinderen en hij ging versus mij en de kinderen.

En het ging allemaal om zaken….waar we in ons pré-supermens tijderk ook al ruzie om maakten. Maar dan nooit in één dag, dat dan weer niet. Dat is dan wel weer knap van ons. Omdat het nu eenmaal zaken zijn waar je je in het dagelijks leven druk om maakt. Maar wij voelden ons na onze ‘ontberingen’ zodanig übermensch dat we dachten dat ‘simpele gezinsperikelen zoooooooooo 2009’ waren.

Dat dit allemaal gebeurt op 14 februari vind ik ook niet om te lachen. Valentijnsdag is voor mij op zich niet heel speciaal, maar om nou te zeggen dat dit nou bij uitstek de dag is om met een enorme smak terug op aarde te donderen en je af te vragen of je wellicht niet te makkelijk hebt gedacht over het terugglijden in sleur en burgerlijk is weer teveel gevraagd.

Zie dat potloodje gaan:
Valentijnsdag 2010
krasser-de-krasser-de-kras:
NIET GESCHIKT!

februari 14, 2010 - Posted by | Beslommeringen, Party of Five | , ,

42 reacties »

  1. Who said it would be easy?

    Dit hoort er vast bij. Ruziën om futiliteiten, waar je vanavond, als je samen in bed er nog eens over praat, misschien al wel om kunt glimlachen.

    En op Repelman staat gewoon een tattoo op z’n hoofd: GESCHIKT!
    En op jouw voorhoofd staat ook zo’n tattoo: GESCHIKT! Voor alles. Want jullie samen kunnen alles aan. Echt wel!

    Reactie door 't Kleine Kikkertje | februari 14, 2010

  2. Het was geen goede dag voor Valentijn, zullen we maar zeggen.

    Reactie door Novy | februari 14, 2010

  3. Af en toe ruzie is helemaal zo erg nog niet. Beter dat dan dat alles maar onderhuids blijft sudderen. Wel jammer dat het op de dag van de liefde gebeurde terwijl het gisteren gewoon de dertiende was.
    Inmiddels wel weer alles pais en vree?

    Reactie door Toaske | februari 14, 2010

  4. Ach hoort erbij Repel en alleen in het kleine huis op de prairie schijnt het niet te gebeuren.
    Maar ik zeg schijnt, wacht maar tot de camera’s uit zijn hahahh.

    Reactie door Leidse Glibber | februari 14, 2010

  5. Ach Repel
    Ik zeg het zo ieder huisje heeft zijn kruisje.
    Hoop dat het inmiddels goed is geklaard met alles.
    Jullie kennende vast wel.
    Kan bij de beste familie gebeuren toch.
    Slaap lekker straks en alvast een fijne week.
    lIefs Cathleen.

    Reactie door cathleen | februari 14, 2010

  6. en morgen is het de dag ná valentijnsdag..
    de dag dat alles weer goed is bij jullie thuis
    en de dag dat je elkaar net als al die andere dagen elkaar weer lief kunt vinden

    Reactie door Eu Mesmo | februari 14, 2010

  7. Juist heel geschikt! Jullie hebben toch geen Valentijsdag nodig om te zien of jullie saampjes wel geschikt zijn als setje?! Heel geschikt dus, wat mij betreft.
    Pa Ingalls vond ik vroeger ook wel heel geschikt trouwens!😉

    Reactie door Nicolette | februari 14, 2010

  8. Ik word gek!! Op mijn lijstje bekentenissen/facts waarover ik een logje wil schrijven staat mijn liefde voor ‘Het kleine huis op de prairie’ bovenaan!!
    Oh enne… voor familie Ingalls zijn wij allerminst geschikt…

    Reactie door Yvonn | februari 14, 2010

  9. het betere ‘gooi-en-smijtwerk’ kan de lucht wel eens klaren, maatr ik kan me voorstellen dat het voor je gevoel nergens over gaat. Misschien is dit – onbewust- een manier geweest voor iedereen om alles even af te reageren? utkomtgoedutkomtgoedutkomgoed weet je nog? en dat kleine huis op de prairie- bloody hell: wat een heiligen daar, zeg! Ik zag het laatst weer eens en ik werd er bijna misselijk van. dus blijf maar gewoon menselijk, hoor.

    Reactie door Corine | februari 14, 2010

  10. Ik neem aan dat alles nu weer pais en vree is. Je weet er zo relativerend over te schrijven.
    Het was een gezonde ontlading. Jullie hadden in ieder geval het gevoel dat je elkaar niet hoefde te sparen, da’s alleen maar goed. Dus jullie zijn allebei: heel geschikt.

    En nu maar weer lekker slapen…
    (in het ‘Kleine Huis’ sliepen ze volgens mij in aparte bedden🙂

    Reactie door lien | februari 14, 2010

  11. Niet leuk om zo je valentijnsdag door te komen, maar o zo menselijk. En naast superhelden zijn jullie dat ook nog gewoon. En die familie Ingalls… Daar zullen ze elkaar ook wel eens lelijke dingen naar het hoofd hebben gegooid. Als de camera’s niet draaiden. O… het was maar fictie daar. Nou ja… Je snapt het wel😉. Ik heb in mijn laatste blog (die die nog even moest weken) trouwens een linkje naar die van jou opgenomen!

    Reactie door Renske | februari 14, 2010

  12. Misschien wel een hele logische reactie na alle heftige beelden die jullie samen hebben bekeken deze week..? Maar troost je, volgens mij zat er ook iets in de lucht dit weekend of stonden de sterren verkeerd, want bij ons was het ook geen pais en vree..

    Weet je wat ik altijd doe na zo’n dag? ’s Avonds als ze slapen heel stil even naar ze kijken en luisteren.. Dan is er geen onrust meer, alleen maar heel veel liefde die opborrelt..

    Reactie door Nanna | februari 14, 2010

  13. Zie dat potloodje gaan:
    Fam. Repel en Daltons kunnen (net als iedereen) ook gewoon een OFF-DAY hebben.
    krasser-de-krasser-de-kras:
    GESCHIKT!

    XOX

    Reactie door Meanannie | februari 15, 2010

  14. In het huis op de Prairie komt de bedreiging altijd van buiten. Dan hebben ze geen tijd om met elkaar ruzie te maken. Bij jullie is dat precies hetzelfde! Buiten de opnames veschten ze daar vast elkaar de tent uit!

    Reactie door baasbraal | februari 15, 2010

  15. Oh die Ingalls he…zo een moeder wilde ik dus altijd als kind..en zo een vader!🙂
    Die had ik dus niet maar het is toch wel goed gekomen met mij:)
    Ruzie is nooit fijn, op welke (zon)dag dan ook….ondertussen is het maandag en ik hoop dat alles weer zoals bij Charles en Caroline is.

    Reactie door Ellen | februari 15, 2010

  16. Vrouwe Repel,
    Hier ten huize Happolati is het ook ooit al eens bonje geweest. Alleen kan ik mij niet meer zo goed herinneren wanneer dat dan wel was.
    En dat is een verdomd goed teken, wat ik u brom. Nee, Vrouwe Happolati en ikzelve houden het nog wel enkele jaren uit tesamen.
    Met vriendelijke groeten,
    De Drs.
    P.S. Wel sneu voor de kinderen en de huisdieren als pa en ma ruzie maken, niet?

    Reactie door Drs. Johan Arendt Happolati | februari 15, 2010

  17. Ach die Ingalls dat was bedrog zodat wij kinderloze het leuk begonnen te vinden om kinderen te hebben om ons kinderen te laten verwekken maar puur bedrog is het .
    Mijn kids liggen eerder in de categorie Schatjes, ken je die film nog?
    Kijk die film moest verplicht worden voordat je uberhaupt maar denkt aan kinderen.
    Hier kon ik ze vrijdag echt ook wel wat aandoen zo schijt vervelend. Gisteravond kwamen ze weer thuis van ex en oudste heeft zwaar buikgriep en dan is het toch meteen weer mijn lieve lieve oudste waar ik zoveel van hou🙂
    en man en vrouw die NOOIT ruzie maken geloof ik gewoon niet, dat is dan geen goede relatie hoor want het hoort er gewoon bij zodat je het weer goed kan maken….

    Reactie door ilse | februari 15, 2010

  18. Ja joh, logisch toch? In die elf dagen leefde je heel erg bewust met alles wat er mis zou kunnen gaan. Met al je antennes uit en midden in de spanning….

    Het “normale leven”😉 is toch een tikkie anders😉. Je durft weer ruzie te maken, want je bent weer bij elkaar en kan je het dús weer goed maken😀

    Reactie door Mirjam | februari 15, 2010

  19. Haha, wij noemen onze buren altijd ‘het kleine huis op de prairie’ omdat die kinderen (ogenschijnlijk) altijd braaf zijn en die van ons duidelijk niet. Moet kunnen, een ruziedag!

    Reactie door Door | februari 15, 2010

  20. Ach, als het bij een zo’n dag in de zoveel tijd blijft, dan valt het wel mee, toch?

    En nu weer snel elkaar knuffelen.

    Reactie door Ri | februari 15, 2010

  21. Goh. Zulke dagen hebben wij nooit! Echt.Nooit. *kuch*

    Reactie door Natasja | februari 15, 2010

  22. Hahahaha! Die reactie van Natasja!….

    Maar het moet er toch uit hè, de opgekropte spanning zodat met een lekkere ruzie alles weer in de juiste verhoudingen zakt en je daarna gewoon weer door kan gaan. Dus maak je geen zorgen, het gebeurt in de beste families hoor. Zoals de onze…😉

    Reactie door Madelief | februari 15, 2010

  23. Tja, ach. Niet leuk. Arm poesje ook daaronder. Maar het komt vast wel weer goed.

    Ik vraag me ook altijd af hoe die Ingalls (heten ze zó?!?) zo kreukvrij blijven. Knap hoor. Maar eh.. ze zullen toch geen robots zijn ofzoiets? Ubermenschen? Resultaat van een alien-fok-programma op de gewone mens?

    Reactie door Mammalien | februari 15, 2010

  24. Charles Ingalls, heb ik gehoord van mijn moeder; ik lees nooit over dergelijke dingen, was naar verluid in het echt (als hij Michael Landon speelde) geen plezierig heerschap. Hij heeft 3x een vrouw ingeruild voor een andere… lees ik nu tóch in Wikipedia.
    Waarschijnlijk woonde hij ook niet in een heel klein, petieterig, houten huisje ergens ver verlaten op een hele grote immense prairie.

    Reactie door prikkeldraad | februari 15, 2010

  25. ‘Vieren’ jullie je Valentijn dit jaar toch lekker eigenwijs op 14 maart.😉 Wie weet is dat een betere dag.
    Soms heb je van die dagen, en dit was er duidelijk één. Morgen/vandaag een nieuw begin!

    Reactie door Limoentje | februari 15, 2010

  26. Zo´n dag hadden wij hier de dag voor valentijnsdag. Iedereen heeft thuis een leuke inrichting, ik woon er middenin, een gekkenhuis dus. Zie mijn logje van afgelopen zaterdag als je wilt lezen dat het hier ook niet echt huis op de prairie was/is, Trouwens, dat was echt mijn favoserie vroeger…Smeltsmelt. Maar ja, no one said it would be easy irl.
    Het relativeert wel lekker, dat stoom afblazen in blogland, toch?

    Reactie door Roelien | februari 15, 2010

  27. Je wilt toch niet echt zo’n leven als in het kleine huis op de prairie? Ik teken voor de omgeving, maar word echt misselijk van de klefheid daar.
    Best gezond om af en toe even flink ruzie te hebben. Hier klaart de boel er tenminste geweldig van op (mits het niet elke week gebeurt natuurlijk, maar zo eens per kwartaal of zo)

    Reactie door Wieke | februari 15, 2010

  28. En het heerlijke is dat je het vandaag allemaal weer lekker goed gaat maken! Na al dat gesuperman en -vrouw is het ook niet gek dat de spanning er een keertje uit komt lijkt me. Petje af voor jullie!

    Reactie door sanneke | februari 15, 2010

  29. weet je, je maakt alleen maar ruzie met iemand om wie je geeft….als de buurvrouw van drie huizen ver haar huis niet opruimt, maak je daar geen ruzie mee.. ze moet maar zien.. maar juist degenen die je na staan, wil je beschermen, bezitten, opvoeden…. tja en andersom werkt dat ook zo…. maar beter een heftige stroom dan een kabbelend riviertje….dat is geen actie, dat is gedoemd tot naast elkaar in plaats van met elkaar…nog iets fijn: het goedmaken….

    meid jullie doen het allemaal fantastisch….ik heb grote bewondering voor jullie allemaal.
    grts

    Reactie door clair1991 | februari 15, 2010

  30. Goedmaken rules!😉

    Reactie door Repel | februari 15, 2010

  31. Soms is het goed om te botsen: dan kom je elkaar letterlijk weer tegen! Zeker na zulke crisis tijden.

    Reactie door Nicole | februari 15, 2010

  32. je schrijfstijl is super, maar het onderwerp serieus…..hoe de Ingalls dat doen was je vraag, wel die hebben inzage in het grote script…..jij, manlief en de kids niet, dus soms kloten we maar wat an zogezegd en met alle respect.

    Enne, ’t is maar net wat het potloodje krast hoor (variatie op eerdere inzendingen)
    Zie je het potloodje gaan:

    übermot
    krasser de krasssss………
    GESCHIKT!!

    Op naar de volgende ronde!

    Reactie door -JC- | februari 15, 2010

  33. 162 is on his way to repeldorp!!

    Reactie door Eu Mesmo | februari 15, 2010

  34. Off topic,
    Ik heb geen idee of ze het gaan redden.
    Donderdag wordt er nog een motie ingediend tegen de ontruiming, daarnaast is er vandaag nog een allerlaatste extra spoed rechtzaak geweest.
    Ik denk persoonlijk ook dat je na 40 jaar en zoveel diverse maartschappelijke activiteiten het pand niet mag ontruimen.
    En het is natuurlijk een vaag iets dat het eerst te koop werd aangeboden aan de Vrijplaats en toen opeens voor een schijntje naar een projectontwikkelaar ging.
    We wachten af maar iik zou het wel zonde vinden van het mooie pand, want dat blijft dan natuurlijk niet zo mooi van uiterlijk.

    Reactie door Leidse Glibber | februari 15, 2010

  35. off topic, inderdaad moeten we zeker een keer doen bv op een zaterdagmiddagh ergens in maart/april, eerste terrasjesdag haha

    Reactie door Leidse Glibber | februari 15, 2010

  36. Eerst even bedankt voor je stem uit namm van alle beessies.
    En ach de opgekropte spanning komt er zo af en toe eens uit, dat hadden wij ook, hier is manlief zelfs een keer op de boot naar Engeland gestapt (na een vrijdagavondruzie) en belde vandaaruit toch maar even op dat hij niet thuis kwam slapen.
    En ik durf wel zeggen dat die Ingalls ergens gewoon heel enge plastic mensen zijn maar jullie zijn gewoon GESCHIKT en niets anders

    Reactie door Haba | februari 16, 2010

  37. Hi hi ik zit de uitspraken aan de rechterkant te lezen: die jongste van jullie weet wel wat ie wil😉.

    Reactie door Carla | februari 16, 2010

  38. hahaha, heel herkenbaar stukje, goed geschreven hoor!
    En petje af voor jullie allebei (ik weet hoe het is als manlief in het buitenland zit, dan kan ik ineens ook alles: Supermom).

    Reactie door Simone | februari 16, 2010

  39. Je moet je trouwens niet spiegelen aan de familie Ingalls, die zijn zo akelig perfect. Zo perfect dat het gewoon verschrikkelijk irritant is. En ruzie is nog altijd beter dan (opgekropte) irritaties.

    Reactie door Carla | februari 16, 2010

  40. Weet je wat nou zo leuk is aan ruziemaken?

    Goedmaken😛😀

    Nee, jammer dat de zondag zo verlopen is maar het is er uit, de druk is van de ketel en iedereen is afgebekt. Daarna met z’n allen goedmaken (en saampjes extra goed goedmaken) en de sleur kan weer beginnen.

    En de Ingalls, blehhhhhhhhh kleffe hap

    Reactie door barbara | februari 16, 2010

  41. Ach germ… ik leef met je mee!! En… ik herken het! Ik zeg altijd: de uitzending begint pas als de militair thuiskomt! M.a.w.: de 6 maanden dat manlief weg was overleef je wel. Je belt, je mailt, je pept elkaar op, bent met elkaar bezig, maar dan… het grote thuis-kom-moment…. Heerlijk, geweldig, fantastisch, verliefd! Echt!! Tot… alles weer ‘normaal’ moet worden en ineens blijkt dat het toch eigenlijk goed liep al die maanden zonder vent in huis…. Al snel kwamen de eerste ruzies met als onderliggende sneer: “Joh, we redden het anders prima zonder jou! Wie ben jij om ons nu te zeggen hoe we het moeten doen??? Donder op!! &^%$#…”
    Eeeehhh…. je kent het wel….
    Ook dát is dus een fase waar je doorheen moet en pas daarna kan je zeggen: we hebben ‘samen’ iets mee gemaakt….
    *zucht*
    Sterkte!!! (enne…. afkussen en goedmaken, hoor!! Beste *tip* die ik je kan geven!😉 Hihihihi)

    Reactie door Wondelgijn | februari 16, 2010

  42. Herkenbaarheid in jullie reacties en begrip:
    krasser-de-krasser-de-kras
    GESCHIKT!!!!

    Reactie door De Repel | februari 17, 2010


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: