Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Mijn muziek, mijn emoties en mijn hardlopen

De Repel is niet heel erg goed in het omgaan met emoties. Ze kan geen ruzie maken, ze is slecht in uithuilen en al kan ze heel erg boos zijn, met boosheid omgaan is een tweede. Dat kan ze ook niet zo goed. Eigenlijk helemaal niet, laten we eerlijk zijn.

Waar de Repel wel heel erg goed in is, is emoties voelen bij muziek. En ze is goed in hardlopen. De iPod heeft die combinatie heel erg goed begrepen. Hardlopen met nummers in je oor die wat met je doen is voor mij dé manier om een en ander op een rijtje te zetten. Om af te reageren, om tot op het bot te gaan, om te janken. Ja-ha: ik kan ook jankend hardlopen. Zo goed ben ik in hardlopen namelijk, ja. En nu ga ik loggen over muziek. Net als Joeltje.

Joeltje logde een logje met alleen een liedje en ze zei dat ze zich er daarmee makkelijk vanaf maakte. Dat vind ik niet. Niks zo persoonlijks als muziek. Het bewuste nummer had ik toevallig gekocht op iTunes toen Manlief in Haïti zat, maar ik had toen mezelf verboden ernaar te luisteren totdat hij weer veilig thuis was. Als er toen iets gebeurd zou zijn met hem, zou ik er nooit meer naar hebben kunnen luisteren, terwijl ik zo graag me hem wilde knuffelen op de tonen van dit nummer. “Stay with me, just breathe…Did I say that I need you, did I say that I want you…”

Maar goed. Mijn hardlopen. De CD die ik de laatste twee maanden via mijn iPod in mijn hoofd heb, is van Audioslave. Het album lijkt wel gemaakt voor de 10 kilometer. De eerste nummers zijn agressief, upbeat, ritme 5’10” de kilometer. Precies wat je nodig hebt om op te starten en de strijd tegen de tijd aan te gaan. Tussen de 3 en de 7 kilometer gaat vervolgens alles vanzelf en heb je niks nodig behalve de goeie nummers die op de CD staan. En dan, rond het 7 a 8 kilometer, als het zwaar wordt het tempo hoog te houden. komen er nummers die wat met je doen. De CD klopt helemaal. Ik ga tot snot, ik verbeter beste tijden en ik jank. Allemaal op de nummers van Audioslave. Repel hartje Audioslave. Best wel jammer dat ze uit elkaar zijn.

***

De eerste kilometer. Het nummer heet ‘Cochise’: een beruchte Indiaan. Het verhaal rond Cochise is de moeite van het nazoeken waard op bijvoorbeeld de (Engelstalige!) Wikipedia. Geloof me. Al hou je niet van de muziek, wat de meeste van jullie niet zullen doen…

Het tweede nummer. Hij past in het ritme dat je moet maken voor een betere tijd. Op de fiets naar werk met windje 6 tegen doet dit nummer het trouwens ook helemaal goed voor me, met name de tekst: “you gave me life, now show me how to live”

Rond een kilometer of 6-7-8 zit je in je ritme, maar je wordt moe. Je hebt stimulans nodig om in je tempo te blijven, om niet te vertragen. Upbeat-nummers doen het dan voor mij niet meer. En dan komt Audioslave met een ballad die om en nabij past in het tempo (2x stappen per beat is hetzelfde als 1x stappen per beat als mijn stappentempo maar hetzelfde is). Als het geen wedstrijd is en alleen maar training verloorloof ik me soms een traan, al hardlopend…”Put millions of miles under my heels, And still too close to you, I feel.” Iedereen die niet van pokkeherrie houdt, mag alles overslaan, maar moet dit nummer is het beluisteren waard…dit is nul pokkeherrie.

En nu is Manlief thuis. Inmiddels ben ik erachter dat ik eeuwig trouw ben. Niet schrikken: Manlief was altijd al voor eeuwig, maar nu blijk ook op muzikaal gebied een zwaan te zijn. Want:

Ik ben erachter dat de zanger van de nummers die ik tegenwoordig hoor tijdens het lopen, dezelfde schrijver/zanger is van mijn “all time favoriete” nummer uit 1994.

Vanavond heb ik in de keuken geslowd op sommige van de nummers hierboven, en op het nummer dat Joeltje logde. Ze maakte zich er niet makkelijk vanaf. Het was persoonlijk. En dat is dit nummer voor mij ookk.

Advertenties

februari 1, 2010 Posted by | Repel | 25 reacties