Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Paula is dood

Het vliegtuig landde zondagochtend om 10:50 uur.  Het moment dat de achterwielen de grond raakten zeiden ik en Vrouw van Collega op hetzelfde moment, met dezelfde intonatie: “ja”.  Allebei met rode ogen. Fatalistische ik had 10 minuten eerder al wachtend bedacht dat het wat zou zijn als dat ding uit de lucht zou vallen voor het oog van een balkon met 200+ familieleden. Maar wat bleef die neus akelig lang in de lucht toen die achterwielen al de grond hadden bereikt. Het complete balkon familieleden schoot in de lach toen ik uitriep: “neus omlaag, neus omlaag, NEUS OMLAAG!!”

En dan duurt het lang voor ze uitstappen, en dan moet eerst de minister nog een handje. Vrouw van Collega nam Jongste op haar arm. Hij mekkerde in de buggy. Ze helpt mij want ik heb te weinig armen, en de armpjes van Jongste troosten haar ook een beetje: haar koters zijn de knuffelleeftijd allang voorbij. Haar rode ogen en haar wallen passen naadloos bij die van mij.

En dan spot ik Manlief en hij spot ons. Mijn hart ontploft en we zwaaien. Wat is hij ver weg, wat is hij dichtbij.
Wat is hij bruin. Wat heeft hij een bekkie.
Hij komt niet terug van een dienstreisje.
En dan moeten ze nog naar toespraken luisteren van de commandant en van de minister voordat wij ze eindelijk mogen omhelzen.

Iedereen huilt bij de eerste omarming. Behalve Middelste. Die zit achter zijn Nintendo DS en ziet en hoort zogenaamd helemaal niks. Maar hij heeft wel de hele week weer in zijn broek gepoept.
De hele zondag is onwerkelijk. Hij is weer thuis. Hij ruikt naar Manlief en niet naar Haïti. Hij is moe. Oudste en Jongste zijn uitgelaten en blij. Middelste kijkt de kat uit de boom. Manlief is blij met thuis. Ik ben blij met Manlief. Middelste kwam een dag later pas los, pas toen wilde hij knuffelen met papa.

Het gaat goed met Manlief. Hij is voldaan over wat ze hebben kunnen doen. Ik kan me niks voorstellen bij wat hij heeft meegemaakt en daar heb ik wel wat moeite mee. Hij kan me dingen vertellen en zeggen dat het okay is, en ik zal hem op zijn woord moeten geloven. Ik weet dat ik het niet zou hebben gekund en ik moet me dus ook vooral niet proberen te verplaatsen in de situatie; ik moet me verplaatsen in hem. In die situatie zou ik het niet redden….maar hij….ja, hij wel.

Manlief lijkt zich bijna geruisloos weer terug te voegen in het gezin. Hij is zich volkomen bewust van wat hij heeft gezien, en hij is zich volkomen bewust van het feit dat wij nog steeds mogen klagen over een ingescheurde nagel of dubbele voetbalplaatjes. Ook dit knaagt een beetje aan me: zo groot ben ik niet.  Gisteravond beleefde ik, of all people, een terugslag. Niet hij, maar ik, oh ik watje ik. Het verwerken van de emoties van de afgelopen tijd kost me tijd. Maar wat voel ik me een watje.

Middelste is een ander verhaal. Met hem gaat het niet zo goed. Sinds vandaag hoop ik te kunnen zeggen dat het niet zo goed ‘ging’….bijna verleden tijd. Papa is weer thuis en vandaag mocht hij weer naar de plusgroep. Dat papa weg was speelde een grote rol, maar school ook. Vandaag hoorden we dat hij in de plusgroep spelletjes speelt uit de plusbak van groep 6/7. Onze inieminie groep 1’tje. (Vandaar dat hij school steeds erger vindt zonder plusgroep.) Vandaag poepte hij wel weer op de wc….papa is thuis en er was weer de plusgroep…we moeten vinger aan de pols houden.
Ik moet voor altijd onthouden van Middelste: toen hij in juli aan de medicijnen ging durfde hij niet ‘want dan ging hij dood net als Michael Jackson’. Het ventje hoort alles, snapt een heleboel, maar is nog maar heul, heul klein. Hij heeft veel gehoord van wat papa heeft gedaan de afgelopen tijd.

Paula is dood.

USAR.nl redde haar en haar kind. Maar er volgde een amputatie en complicaties. En ze is overleden. Maar ze is overleden bij haar familie en niet onder het puin. Ze is overleden terwijl ze heeft geweten dat haar dochter het heeft overleefd. Dat is beter dan eenzaam onder het puin. Maar toch.

Terug naar sleur gaat niet zonder slag of stoot. Het enige dat zonder slag of stoot gaat is Manlief weer in mijn armen, lepeltje lepeltje, om 4 uur ’s nachts.

januari 27, 2010 - Posted by | Manlief, Repel | ,

39 reacties »

  1. heftig! en wat is midelste toch een kwetsbaar kereltje! wat je zegt: vinger aan de pols houden; elke minuut.
    Manlief blijft een man, he? Mannen ‘doen hun ding’ (wat een yukzin), denken er het hunne van en gaan weer door. Die piekeren niet (of althans: beduidend minder dan wij!)

    Reactie door Corine | januari 27, 2010

  2. Ik kan er me alles bij voorstellen en tegelijkertijd helemaal niets. Ik beeld me in hoe het voor jou moet zijn, voor manlief, voor jouw kinderen. En ik denk te weten hoe jij je moet voelen. Tegelijkertijd besef ik dat ik me dat waarschijnlijk helemaal niet kan voorstellen. Omdat ik niet in de situatie zit. Als ik je logje zo lees, dan redden jullie het gewoon allemaal. Manlief heeft brede schouders, maar die heb jij net zo goed volgens mij.
    Wat verdrietig, dat nieuws van Paula …

    Reactie door Toaske | januari 27, 2010

  3. Ik sluit me aan bij Toaske, ik probeer het me in te beelden maar kan me er toch niets bij voorstellen. Ok, hij is weer thuis, maar die ‘sterkte’ zul je nog even nodig hebben.

    Reactie door Carla | januari 27, 2010

  4. Ja meid, die middelste! Daar moeten op zijn tijd lange gesprekken mee gevoerd worden, ook vader-zoon gesprekken. Nu kan dat misschien nog niet helemaal , maar dat zal wel gaan kunnen als je er naar toe werkt. Het zal niet zonder slag of stoot gaan. Maar ik weet dat jullie dat aan kunnen, jullie kunnen ales aan toch? Met af en toe een terugslag, vooruit! Mijn diepe bewondering appreciatie hebben jullie.

    Reactie door baasbraal | januari 27, 2010

  5. Ik kan alleen maar zeggen; Ja, gelukkig hij is weer Thuis (met hoofdletter T).

    Jouw terugslag is heel begrijpelijk en toch nix om je over te schamen? Zelfs als er maar hele kleine druppels in vallen zal de emmer uiteindelijk eens overlopen. En me dunkt, je hebt de laatste tijd aan druppels geen gebrek gehad (eerder teveel).

    Manlief verwerkt het kennelijk op zijn eigen manier en in zijn eigen tempo? Ik weet het niet, ik ben geen vent (al zijn de meningen daarover nog wel eens verdeeld). Misschien is jouw aanwezigheid voor hem al genoeg, jij (en de Daltons) zijn zijn Thuis. De veilige haven.

    Ik ben heel erg trots op jullie!

    XOX

    Reactie door Meanannie | januari 27, 2010

  6. Ik zit al lezend te denken, ja dat is inderdaad een wereld van verschil.
    Wat manlief gezien en gevoeld heeft kan al zou je het nog zo graag willen nooit voelen of echt begrijpen.
    Je kan alleen maar enorm trots dat hij het doet en het op kan brengen want het is natuurlijk verschrikkelijk werk, maar ook weer oh zo mooi en dankbaar werk.
    Nou ja je snapt wat wel wat ik bedoel.
    Middelste is duidelijk heel alert op alles om hem heen en in zijn leventje maar dat is ook wer niet slecht natuurlijk, alleen kan het zo nu en dan problemen opleveren en moet je inderdaad constant vinger aan de pols houden.

    Reactie door Leidse Glibber | januari 28, 2010

  7. Weet je wat zo mooi aan jou is? Jij hebt overal oog voor! Het is niet makkelijk allemaal en toch probeer je het allemaal zo goed mogelijk te doen, rekening houdend met ieders gevoelens en wensen. Top!! Knuffel.

    Reactie door Door | januari 28, 2010

  8. Ben best aangegrepen door je log.
    Ik vind het zo heftig allemaal. Voor jou, manlief, je kinderen. Ik hoop dat Middelste weer een beetje ‘bijkomt’ van alles en dat het weer de goede kant met hem op gaat.
    Ik neem trouwens aan dat Manlief een tijdje vrij heeft nu? Of hoe werkt zoiets?

    Reactie door Nicoleke | januari 28, 2010

  9. Ik leef met jullie allemaal mee, wat een hoop emoties weer in één blogje. Mijn hart gaat toch ook vooral uit naar je middelste… moeilijk hoor, zo’n ventje dat wel alles eerst drie keer van binnen beleefd voor de buitenwereld het door heeft. Het is niet altijd makkelijk om slim te zijn. Maar ook vaak weer wel. Eerst maar veilig groter worden.
    Super dat jullie weer samen zijn in ieder geval. Geniet van elkaar.

    Reactie door Mammalien | januari 28, 2010

  10. die middelste van jullie is een bijzonder kind
    alsof je dat zelf nog niet wist
    er gaat meer in dat koppie om dan je je kunt bedenken

    Reactie door Eu Mesmo | januari 28, 2010

  11. Ik jank de ogen uit m’n kop, oh Repel die foto zegt zoveel! Logisch dat je een terugslag hebt, dat tekent weer jullie enorme band die jullie hebben samen. Niet alleen je man zat in Haiti, jij was daar eigenlijk ook.
    Ik hoop dat Middelste ook weer mag ‘landen’ in z’n koppie nu papa terug is.

    Reactie door Nicolette | januari 28, 2010

  12. Lieverd, je moet echt niet zo hard zijn voor jezelf hoor! Je bent echt, echt, echt geen watje als je ook eens instort. Net als manlief heb ook jij heel veel meegemaakt de laatste weken. Je bent al zo sterk geweest, nu mag je even instorten. En daarna gewoon weer verder, want zo ben jij wel!

    Wat betreft middelste: ik heb er ook zo één: Oudste. Heel slim, heel gevoelig, hoort alles en denkt over alles na. Maar ze mist nog de kaders om alles in te plaatsen. En dan word het heel chaotisch in dat koppie. Wij kregen het advies om haar zoveel mogelijk bij bijv. het nieuws weg te houden. Zulke kinderen nemen de hele wereld op hun nek dus die moet je extra beschermen.

    Een dikke knuffel voor jou!

    Reactie door Natasja | januari 28, 2010

  13. Lieve kleine, grote, opmerkzame middelste,

    ik hoop dat snel alle puzzelstukjes op z’n plaats vallen voor jou en dat je je eigen plekje op de wereld vindt. Want die is er. Ook voor jongens die niet in standaard malletjes passen.

    Je bent een kanjer!

    Groetjes, Ri

    Reactie door Ri | januari 28, 2010

  14. oh wat een aangrijpend verhaal weer zeg, heel heftig, en wat het met de kinders doet, ook zo hartbrekend,wel heel heel fijn dat hij weer gezond en wel bij jullie is en jullie gewoon nog jezelf kunt zijn bij hem!
    Houd mekaar maar lekker vast🙂
    gr sillie

    Reactie door sillie | januari 28, 2010

  15. *en ik zit alweer te janken* die ogen op de foto spreken boekdelen, die stralen liefde uit.

    Reactie door Linda | januari 28, 2010

  16. Poeh.

    Reactie door Toet | januari 28, 2010

  17. Weer een mooi verhal Repel
    Je bent echt geen watje hoor.
    Wij kunnen het echt niet indenken wat jullie hebben meegemaakt en nog steeds meemaken
    Heel veel sterkte met je middelste,hij zal wel bovenop komen en jij ook natuurlijk.
    Je bent een sterke vrouw.
    Heel triest dat Paula er niet meer is.
    Mannetje nog vrij?
    Heel dankbaar werk wat ze heben gedaan.
    Leuke foto.
    Lief dat die mevr je jongste op de arm nam.
    Heel veel sterkte nog en als jewi huilen mag je hoor.
    Schaam je niet en dat lepltje slapen is toch normaal.
    Liefs Cathleen.

    Reactie door cathleen | januari 28, 2010

  18. ps wat je vraag betreft had ik van een site weggehaald:D

    Reactie door cathleen | januari 28, 2010

  19. Ik kan me voorstellen dat je even instortte. Heel erg logisch en als je het mij vraagt zeker geen reden om je een watje te voelen. Want jij hebt net zo’n heftige week achter de rug als je manlief. Weliswaar op een andere manier, maar niet minder indrukwekkend. Maar… ik weet ook dat het makkelijk gezegd is dat je je geen watje hoeft te voelen. Vond zelf ook altijd dat ik niet in mocht storten, maar ben inmiddels blij dat het af en toe gebeurt. Want daarna kan ik weer wat makkelijker verder omdat er weer wat ruimte is gekomen in mijn hoofd.

    Ik hoop dat de ‘sleur’ je de komende weken zal helpen om de gebeurtenissen een plekje te geven en achter je te laten. En ik hoop dat Middelste weer lekker zichzelf wordt, met papa thuis en op school de plusgroep.

    Reactie door Renske | januari 28, 2010

  20. Manlief is aan het werk vandaag. Het is goed om de routine op te pikken, zo werd gezegd. En ergens is dat ook wel zo. Ik denk ook dat het goed is voor Manlief om tussen collega’s te zijn. Kan hij zijn verhalen ook eens kwijt bij zijn ‘andere’ familie.

    Middelste krijgt wat extra aandacht vandaag….

    Reactie door De Repel | januari 28, 2010

  21. Wat een emoties deze week. Emoties mogen er zijn en hoef je/ moet je niet veroordelen. Dus nee, je bent geen watje. Wat een drama dat verhaal over Paula. En wat een zorgen om middelste, wat een antennes heeft hij. Het leven is in deze rollercoaster van emoties als een mozaïek, scherven en scherfjes maar de meeste wel in mooie kleuren en je kan er iets heel kostbaars en moois van maken.

    Hoe gaat het vandaag met jou?

    Liefs Roelien

    Reactie door Roelien | januari 28, 2010

  22. Lepeltje/lepeltje, beter kun je het gevoel van Thuiskomen denk ik niet onder woorden brengen. Veilig lepeltje/lepeltje. Voorstellen wat hij heeft meegemaakt kan alleen bij een poging blijven en alleen directe collega’s die er ook geweest zijn, zullen het precies kennen wat het is om er geweest te zijn. Een foto zegt meer dan 1000 woorden en denk dat het met deze ervaring net zo is, je moet er bij zijn geweest om het te begrijpen.

    Ik voel mee met middelste, hij lijkt het allemaal te willen oplossen maar niet te weten hoe, niet te weten dat hij het niet kan oplossen en uit onmacht poept ie weer in zijn broek (maar hij poept nog, beter dan ophouden) De tijd zal leren hoe hij zich zal ontwikkelen maar hij heeft een lieve papa en mama om hem daarin te begeleiden en die hem in de gaten zullen houden. Meer dan dat kunnen jullie hem niet geven. Warme armen om in terug te vallen en liefde om hem te leiden. De rest zal ie zelf moeten doen.

    Reactie door Barbara | januari 28, 2010

  23. wat fijn dat manlief weer thuis is en dat je kunt lepelen…laat die bal maar los hoor…daar schiet je niets mee op..wel heel lief:)..

    Je kunt voor Middelste ook eens informeren naar een speciale school voor knappe kinderen..een school waar hij nog meer uitdaging vindt. Want hem in groep 1 de werkjes van groep 1 te laten doen omdat dat zo moet is achterhaald. Niet dat hij niet moet leren knippen en kleuren en puzzelen en plakken en rijgen en.. en.. en.. maar als hij dat allemaal al kan, moeten ze hem ander werk geven..dat kun je eisen trouwens..net zo goed als je een pedagogisch didactisch onderzoek van hem kunt eisen…zodat jullie weten waar hij staan.. eigenlijk niet jullie maar de juffen uit groep 1 en 2..

    grts

    Reactie door frieke | januari 28, 2010

  24. Er staat zoveel in dit blog, ook datgene wat er niet staat lekt tussen de woorden door, en laat mij sprakeloos zitten achter mijn laptop met een zacht “wauw” in mijn hart over een dapper gezin wat ik niet ken, maar waar ik soms naar binnen kijk……..

    Reactie door JC | januari 28, 2010

  25. Pfff, het lijkt me zo heftig allemaal. Precies zoals Toaske al zegt, ik probeer het me voor te stellen, maar ja…
    Iedereen verwerkt emoties anders en dat zie je nu heel duidelijk. Middelste, jij, Manlief, iedereen is bezig op zijn eigen manier.
    Maar uiteindelijk hebben jullie elkaar, en dat is het belangrijkste!

    Reactie door Cisca | januari 28, 2010

  26. Ik moet ook altijd echt bijkomen als m’n man weer terug is van een reis omdat je die tijd gewoon in je eentje je gezin runt en er bij jouw man nog de spanning bij kwam van z’n missie, dat lijkt me nog zwaarder. Kom maar lekker bij Repel, rust maar lekker uit en geniet maar van het lepeltje-lepetje. En met je middelste komt het ook weer goed als de regelmaat thuis er weer is enzo.
    Verdrietig dat Paula overleden is….maar ik hoorde het vaker vorige week dat er geredde mensen alsnog stierven omdat er geen medische hulp genoeg was. Maar wat je schrijft klopt ook weer: fijn dat ze wist dat haar dochter in goede handen was. Pffft heftig hoor.

    Reactie door Madelief | januari 28, 2010

  27. Ik moest direct aan jouw lief denken toen ik het bericht van Paula vanmiddag las, heftig.
    En verder is het ook voor jou en je gezin heftig. Take your time! Dikke kus!

    Reactie door Joeltje | januari 28, 2010

  28. En dat “zie” je allemaal niet aan de buitenkant. Sterkte Repel, ook je eigen emoties mogen er zijn en lastig, maar tijd is het sleutelwoord🙂. Dikke knuffel

    Reactie door Imna | januari 28, 2010

  29. quote

    Bedankt voor je compliment.
    Ben blij voor je dat manlief weer terug is. geniet maar van ‘em.
    maar ook wens ik je sterkte.

    Reactie door prikkeldraad | januari 28, 2010

  30. Je verhaal bezorgt me kippenvel!
    Zo vol emotie en liefde. Gelukkig heb je lieve mensen rond je.
    Geniet nu maar dat hij weer thuis is! Maar dat hoef ik je natuurlijk niet te vertellen hé?

    Reactie door zeezicht | januari 28, 2010

  31. Tuurlijk heb ik hem vanmorgen in het LD zien staan, viel gelijk op in zijn witte shirt.
    Leuk dat ze zo’n mooi artikel hebben gekregen, hebben ze ook wel verdiend.

    Reactie door Leidse Glibber | januari 28, 2010

  32. Fijn dat jouw man en de papa van de jongens weer veilig thuis is. Hij heeft heftige dingen gezien en meegemaakt, daar kun je je een voorstelling van proberen te maken maar hoe dat werkelijk is geweest, daar zul je nooit helemaal achter komen. Het is fantastisch dat hij zo’n thuisfront heeft, jullie maken dit voor hem ook mogelijk..

    En ja, middelste, dat mannetje…
    Hopelijk krijgt hij op school veel begrip en genoeg uitdaging.
    Anders kun je beter verder gaan kijken.
    Sterkte met alles!

    Reactie door lien | januari 28, 2010

  33. Ik ril als ik je verhaal lees. Wat een hevige emoties, voor jullie allemaal. Iedereen verwerkt zoiets op zijn eigen manier. Zoals hierboven al aangehaald: ik probeer mij in te beelden hoe je je nu voelt, maar helemaal lukt dit natuurlijk niet. Geniet van de komende periode, en tegelijk wens ik je veel sterkte.
    Dikke (virtuele) knuffel.

    Reactie door prutsen | januari 28, 2010

  34. Heel herkenbaar……jouw woorden hadden mijn woorden kunnen zijn 4 jaar geleden. Toen kwam Marco 15 februari uit Pakistan terug (opbouw na de aardbeving van oktober 2005).
    3 maanden later ging hij nog eens voor een maand naar Pakistan, …al die emoties, angst, hoop, geluk, verdriet….en dat kon soms binnen 3 minuten omslaan.

    Ik lees jouw verhalen oder Middelste en denk meteen aan onze Oudste. Misschien heb je eens zin om te mailen…tedaldi@gmx.ch want ik herken toch heel veel (en mijn man Marco ook toen ik jouw logje vertaalde)

    Onze gedachten zijn bij jullie. Vaak. Kan Bea zeggen wat ze wilt.

    Reactie door Ellen | januari 29, 2010

  35. Wat verwoord je op een mooie manier alles dat plaatsvindt, in detail, en precies het gevoel weergevend.
    Sleur? Of dagelijkse gang van zaken?
    Zo zie je in, dat ‘gewoon’ in feite heel bijzonder is!

    Reactie door Fenny | januari 29, 2010

  36. Ja. Ik zag het gister ook op tv van Paula. Toen moest ik nog aan jullie denken. Het is waar wat je zegt dat ze gelukkig niet onder het puin is gestorven… er is gedaan wat ze konden…
    Om Juliana maak ik me wel ernstig zorgen als ik dat zie…. ik denk dat iedereen dat doet die de docu zag…zo moeilijk dat dat je op persoonlijk vlak zo weinig kunt betekenen…

    Blij om te lezen dat je Lief weer veilig en gezond terug gekomen is. Ongelofelijk dat hij ‘life here’ al weer zo snel oppakt… ik kwam na 8 dagen Dominicaanse Republiek al heel anders terug…. laat staan als ik de foto’s die ik op internet heb gezien (en daar helemaal neit goed van was…) in het echt had gezien….

    Reactie door Zeeuwse mama | januari 29, 2010

  37. En zo is het Repel! Stap voor stap en vooral genieten van elkaar!! (enne… natuurlijk ben je geen watje!! Je bent gewoon de vrouw van manlief…😉 Maare… je bent wel een watje dat je met de auto naar de bushalte rijdt…. Tssssss… schop jezelf voor je kont, luiaard!🙂 )

    Reactie door Wondelgijn | januari 29, 2010

  38. Meid, je doet het toch allemaal maar! Door het allemaal op te schrijven, kan je het misschien ook een beetje meer plaatsen. Ik heb ook bewondering voor jullie en zit hier met een brok in m’n keel. Geniet van elkaar, dit weekend!
    ((()))

    Reactie door Mirjam | januari 29, 2010

  39. Het stukje bij netwerk was vreselijk. Ook Manlief vond dat erg naar om te zien (uiteraard). Voor de rest krabbel ik op. En ja, Wondelgijn: om mijn luie reet weer in shape te krijgen ren ik vanavond mijn 8 km rondje🙂

    ik ben gevraagd om een interview te geven ‘als echtgenote van’. Apart en fijn om mijn verhaal te kunnen doen. Spannend ook! Een heuse journalist!

    Reactie door Repel | januari 29, 2010


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: