Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Paula is dood

Het vliegtuig landde zondagochtend om 10:50 uur.  Het moment dat de achterwielen de grond raakten zeiden ik en Vrouw van Collega op hetzelfde moment, met dezelfde intonatie: “ja”.  Allebei met rode ogen. Fatalistische ik had 10 minuten eerder al wachtend bedacht dat het wat zou zijn als dat ding uit de lucht zou vallen voor het oog van een balkon met 200+ familieleden. Maar wat bleef die neus akelig lang in de lucht toen die achterwielen al de grond hadden bereikt. Het complete balkon familieleden schoot in de lach toen ik uitriep: “neus omlaag, neus omlaag, NEUS OMLAAG!!”

En dan duurt het lang voor ze uitstappen, en dan moet eerst de minister nog een handje. Vrouw van Collega nam Jongste op haar arm. Hij mekkerde in de buggy. Ze helpt mij want ik heb te weinig armen, en de armpjes van Jongste troosten haar ook een beetje: haar koters zijn de knuffelleeftijd allang voorbij. Haar rode ogen en haar wallen passen naadloos bij die van mij.

En dan spot ik Manlief en hij spot ons. Mijn hart ontploft en we zwaaien. Wat is hij ver weg, wat is hij dichtbij.
Wat is hij bruin. Wat heeft hij een bekkie.
Hij komt niet terug van een dienstreisje.
En dan moeten ze nog naar toespraken luisteren van de commandant en van de minister voordat wij ze eindelijk mogen omhelzen.

Iedereen huilt bij de eerste omarming. Behalve Middelste. Die zit achter zijn Nintendo DS en ziet en hoort zogenaamd helemaal niks. Maar hij heeft wel de hele week weer in zijn broek gepoept.
De hele zondag is onwerkelijk. Hij is weer thuis. Hij ruikt naar Manlief en niet naar Haïti. Hij is moe. Oudste en Jongste zijn uitgelaten en blij. Middelste kijkt de kat uit de boom. Manlief is blij met thuis. Ik ben blij met Manlief. Middelste kwam een dag later pas los, pas toen wilde hij knuffelen met papa.

Het gaat goed met Manlief. Hij is voldaan over wat ze hebben kunnen doen. Ik kan me niks voorstellen bij wat hij heeft meegemaakt en daar heb ik wel wat moeite mee. Hij kan me dingen vertellen en zeggen dat het okay is, en ik zal hem op zijn woord moeten geloven. Ik weet dat ik het niet zou hebben gekund en ik moet me dus ook vooral niet proberen te verplaatsen in de situatie; ik moet me verplaatsen in hem. In die situatie zou ik het niet redden….maar hij….ja, hij wel.

Manlief lijkt zich bijna geruisloos weer terug te voegen in het gezin. Hij is zich volkomen bewust van wat hij heeft gezien, en hij is zich volkomen bewust van het feit dat wij nog steeds mogen klagen over een ingescheurde nagel of dubbele voetbalplaatjes. Ook dit knaagt een beetje aan me: zo groot ben ik niet.  Gisteravond beleefde ik, of all people, een terugslag. Niet hij, maar ik, oh ik watje ik. Het verwerken van de emoties van de afgelopen tijd kost me tijd. Maar wat voel ik me een watje.

Middelste is een ander verhaal. Met hem gaat het niet zo goed. Sinds vandaag hoop ik te kunnen zeggen dat het niet zo goed ‘ging’….bijna verleden tijd. Papa is weer thuis en vandaag mocht hij weer naar de plusgroep. Dat papa weg was speelde een grote rol, maar school ook. Vandaag hoorden we dat hij in de plusgroep spelletjes speelt uit de plusbak van groep 6/7. Onze inieminie groep 1’tje. (Vandaar dat hij school steeds erger vindt zonder plusgroep.) Vandaag poepte hij wel weer op de wc….papa is thuis en er was weer de plusgroep…we moeten vinger aan de pols houden.
Ik moet voor altijd onthouden van Middelste: toen hij in juli aan de medicijnen ging durfde hij niet ‘want dan ging hij dood net als Michael Jackson’. Het ventje hoort alles, snapt een heleboel, maar is nog maar heul, heul klein. Hij heeft veel gehoord van wat papa heeft gedaan de afgelopen tijd.

Paula is dood.

USAR.nl redde haar en haar kind. Maar er volgde een amputatie en complicaties. En ze is overleden. Maar ze is overleden bij haar familie en niet onder het puin. Ze is overleden terwijl ze heeft geweten dat haar dochter het heeft overleefd. Dat is beter dan eenzaam onder het puin. Maar toch.

Terug naar sleur gaat niet zonder slag of stoot. Het enige dat zonder slag of stoot gaat is Manlief weer in mijn armen, lepeltje lepeltje, om 4 uur ’s nachts.

Advertenties

januari 27, 2010 Posted by | Manlief, Repel | , | 39 reacties