Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

De vier meest geloofwaardige aannames van 21 januari

  1. Juich niet te vroeg. Manlief zit nog niet op dat vliegtuig in Port-au-Prince. Die pokke-Amerikanen beheersen dat vliegveld. Het kàn nog steeds maandag worden (als Clinton wil vliegen of landen wanneer het hem uitkomt zou dat zomaar kunnen);
  2. Alleen voor het complete huishouden met 3 kleine kinderen zorgen nu al 9 dagen lang (zondag wordt het dag 12) is niet wat me nekt. Ik vind het rete-zwaar, ja, heus wel, maar het nekt me niet. Het kost me een jaar aan verlofdagen (ja ja, u leest het goed: deze uitzending kost ons geld, meneer en mevrouw de belastingbetaler, niks-te riante salarissen voor de USAR-leden), maar ook dat nekt me niet.
    Wat me wel nekt is geen contact met Manlief. Radiostilte. Niet weten waar hij is, hem niet kunnen bellen wanneer ik wil. Niet weten hoe het met hem gaat. Niet weten of hij gevaar loopt. Niet weten hoe hij eraan toe is en hoe hij eraan toe zal zijn als hij thuis komt. Niet weten wanneer hij thuis komt. Na elke sms van hem kreeg ik vleugels. De keerzijde van het “beloofd” (zijn ring) en “is beloofd” (mijn ring) is dat ik het voor mij bewezen is, dat ik echt niet, letterlijk niet, zonder hem kan. Geen dag;
  3. Ik heb extra verlof geregeld om zijn overgang naar ‘normaal’ vloeiend te laten verlopen: ik ga hem niet in het diepe gooien met 3 Daltons. En dan hebben we het nog niet eens gehad over jetlag! Maar daarna zie ook ik een gevalletje Frontale Betonnen Muur op mijzelf afkomen: sinds het verlaten van het ziekenhuis en het schrijven van die eerste log, heb ik geen seconde meer nagedacht over mijn tiet en de genetica. Ook opluchting is een emotie die me niet gegund was. En op die ene keer brullen op het schoolplein na, heb ik überhaupt niet gehuild. Het zou zomaar kunnen dat er ook bij mij het een en ander uit moet. Maar waar? Bij wie? Kan dat bij Manlief? Zijn emmer zit al overvol! Weet je wat: Manlief en ik gaan elkaar helpen om dit te verwerken;
  4. Last but not least: ik word al tijdenlang liefdevol verzorgd. Ik word verzorgd, ik word gekoesterd. Door wie? Ik zou het niet weten. Ik heb ze nog nooit gezien. Maar ik ken ze wel. Sommigen ken ik onder hun echte naam, anderen ken ik alleen onder pseudoniem. Hun levens ken ik wel. Is het contact daarom niet echt? Ha! Juist het tegenovergestelde! Via de log, Twitter, en andere media die Beatrix noemde, ontvang ik een warmte en een liefde die me door deze tijd heen heeft geholpen. Van Morse die overleed, van Middelste bij de psych tot knobbels in tiet naar Manlief in Haïti.
    Door al die zware tijden hebben jullie mij verzorgd: logvrienden! Ik houd van jullie. Dit zijn geen 4 loze woorden…..Reacties op mijn log, persoonlijke mails, kaarten en zelfs kado’s. Ik heb zoveel gekregen dat ik me afvraag hoe ik het ooit goed kan maken. Ontmoet ik hier nu juist toevallig de liefste mensen, ik snap het niet zo goed: jullie verbazen me! Al deze berichten zorgden ervoor dat ik bleef drijven.Lieve jullie (ik klink nu net als Mies Bouwman, zo bedoel ik het niet),
    Jullie zijn op cruciale momenten in mijn leven, zowel positief als negatief, een enorme bron van steun geweest. Met name deze laatste week, die ik op mijn eigen wijze als bizar heb ervaren, zo bot op het nieuws van het ziekenhuis, waren jullie letterlijk een lifeline. Zoveel reacties op mijn log, zoveel lieve woorden: ik slurp elk woord op!

    Sorry Bea, ik heb je hoog zitten, maar in deze zat je er best wel naast. Ik snap het wel. Je kent het gewoon niet. Weet U wat U zou moeten doen: een log openen onder een pseudoniem. Tries van Buren, of zo. En dan moet U eens meemaken. Probeer het eens!

Zonder alle kaartjes/berichtjes/kadootjes die ik eerder kreeg en nu krijg teniet te willen doen, wil ik aandacht besteden aan wat ik voor mijn verjaardag kreeg daar waar ik niks verwachtte:

Niet-kunnen-koken-wegens-gebrek-aan-aanrecht mede mogelijk gemaakt door USAR.nl, Brandweer Repelbuurdorp, Buuv en Tante van Adoptiejongetje

Kadootje groot kado per post van Marleen

Kadootje groot kado per post van Nicollekebolleke (met de grootst mogelijke moeite ooit in de geschiedenis der mensheid ga ik de drop bewaren voor Manlief….ik neem het mee zondagmorgen: hij gaat peuzelen):

Ziehier een vrouw gesteund door jullie en gelauwerd met kado’s…bijna perfect, dit plaatje…op haar Manlief na…

januari 21, 2010 Posted by | Beslommeringen, Manlief, Repel | , | 33 reacties