Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Mijn Manlief in Haïti

Manlief was hier. Deze klus heeft hij gedaan. Ik zie hem op de foto. Ik zie de blik in zijn ogen. Hieronder een deel van de laatste nieuwsbrief die ik kreeg:

“Rond 16.00 uur kan het laatste lichaam geborgen worden. Het is een zeer inspannende klus en beide reddingsgroepen gaan tot het uiterste om de berging in één dag af te ronden. Dit leidt bij andere aanwezigen tot diep respect voor het werk en de inzet van USAR.NL in het algemeen en de bij deze klus betrokken twee reddingsgroepen in het bijzonder. Om de nabestaanden zo snel als mogelijk is zekerheid te kunnen geven wordt USAR bij deze inzet geassisteerd door een Israëlisch team, dat gespecialiseerd is in het identificeren van overledenen. De inzet wordt afgesloten met een kleine ceremonie waar naast een erewacht van USAR.NL, het Israëlische team en een sectie Nederlandse Mariniers aanwezig zijn. Na enkele korte toespraken van […] volgt één minuut stilte en een bloemlegging bij de tijdelijke graven. Het was een intensieve inzet waar de reddinggroepen toch een goed gevoel aan over hebben gehouden. Nabestaanden kunnen nu aan hun rouwproces beginnen.”

januari 20, 2010 - Posted by | Manlief | ,

37 reacties »

  1. Komt hij nu weer naar huis?

    Reactie door Wieke | januari 21, 2010

  2. Nee nog niet: ik verwacht hem pas na het weekend. Als ze daar weggaan gaan ze eerst een dag of 2 ergens anders naartoe: debriefen: medische check, geestelijke check en evalaluatie.

    En ze zijn nog niet weg uit Haïti…

    Reactie door De Repel | januari 21, 2010

  3. Goedemorgen! Ik kom nog eens even kijken hoe het vandaag met je gaat. Heb goed moeten kijken maar heb hem gevonden op die foto. Stoere sterke mannen staan daar. Bijzondere mannen die dingen doen die de meesten van ons liever niet doen. Je zult maar van de andere kant van de wereld willen komen reizen om dit werk te doen he.
    Ik wens je een goede dag toe meid, met veel genietmomentjes.
    xxx

    Reactie door Marleen | januari 21, 2010

  4. wat een stoere foto!
    hebben de kinderen er trouwens enig idee van wat papa aan het doen is en waarom?

    Reactie door Eu Mesmo | januari 21, 2010

  5. Ik krijg elke keer kippevel als ik dit lees.
    Pfff. Respect voor deze mannen. En voor de achterblijvers.

    Reactie door Nicolekebolleke | januari 21, 2010

  6. Wat mooi, dat ceremonieel. Ongelooflijk, zo tussen de brokstukken. Wat een andere wereld waar je dan in verkeert. Je man maakt ontzettend veel mee en ik kan niets anders dan bewondering en respect voor hem hebben. Hulde aan de USAR en alle andere hulporganisaties!!

    En voor het ongeruste thuisfront een knuffel!!

    Reactie door Door | januari 21, 2010

  7. Heel, heel, heel bijzonder allemaal. Diepe bewondering voor de inzet van deze mannen. ga er even van uit dat het voornamelijk mannen zijn. Repel, je mag met recht trots zijn op je man. En op jezelf. Je houdt hier maar mooi de zaken draaiende. Groot compliment.

    Reactie door Ri | januari 21, 2010

  8. Wow, ik vind het stoer. En met de wetenschap dat jouw manlief daar zat kijk je toch anders naar de beelden die de huiskamer binnenstromen.

    Reactie door JC | januari 21, 2010

  9. Zit al de hele week te bedenken wat ik nou tegen je zou moeten zeggen. Als onbekende en nieuwe volger van je blog.
    Ik kon de woorden even niet verzinnen, maar nu weet ik ze.
    Bewondering en respect !

    Reactie door Linda | januari 21, 2010

  10. Goed werk dus. En hopelijk is hij snel weer bij je.

    En wat betreft je commentaar in de rechterkolom: wil je een meisje of een jongentje in zijn binnenzak?

    Reactie door Mammalien | januari 21, 2010

  11. Ik heb echt ontzettend veel respect voor je man en zijn USAR-collega’s. En voor de thuisblijvers ook!

    Reactie door Natasja | januari 21, 2010

  12. Ik heb de foto uitvergroot en zo manlief gevonden. Ik heb echt bewondering voor deze mannen die dit vreselijke werk moeten doen en toch zo respectvol blijven. Gelukkig dat ze ook nog levende mensen onder het puin hebben kunnen halen dat is toch een opsteker. Al is het voor nabestaanden natuurlijk belangrijk om zekerheid te krijgen en afscheid te kunnen nemen van hun geliefden.
    Ik hoop dat je je lief maandag weer in de armen mag sluiten

    Reactie door Haba | januari 21, 2010

  13. En hoewel ze natuurlijk voor het redden van mensen daar naar toe zijn gegaan, lijkt het bergen van Nederlanders die tot nu toe vermist waren me ook voldoening geven. Hij heeft er wel voor gezorgd (samen met z’n collgega’s) dat er families hier in Nederland zijn die nu weten dat de lichamen van hun geliefden in een tijdelijk graf liggen en daardoor op termijn naar Nederland kunnen. En wat dát betekent kunnnen die families misschien nooit in woorden uitleggen.
    Bijzonder indrukwekkend, die foto, om zo met z’n allen, op deze manier respect te tonen. (*gaat nu de mascara-vlekken uit haar shirt boenen*)

    Reactie door Madelief | januari 21, 2010

  14. Heel veel respect voor je man en de andere collega’s van usar.nl
    En ook voor de thuisblijvers.
    Heel dankbaar werk doet je man repel.
    Heel veel sterkte nog en hoop dat je je mannetje gauw in de armen mag sluiten.
    Beetje meegevallen gisteren?
    Fijne dag nog.
    Liefs Cathleen.

    Reactie door cathleen | januari 21, 2010

  15. Goed werk! Je mag trots zijn op je man….. Ik heb diep respect.

    Reactie door Ineke | januari 21, 2010

  16. Respect….

    Reactie door Riz | januari 21, 2010

  17. Hai Repel,

    Ademloos je blog gelezen.
    Ook de blog over ‘het schoolplein’.
    Word er helemaal emotioneel van.
    Best een rare gewaarwording want ik zit op mijn werk.

    Ik ben heel zuinig met het woord ‘respect’.
    Ben er helemaal niet scheutig mee maar voor jou man en zijn collega’s heb ik heel veel respect.

    Maar ook voor jou hoor. Je moet toch ook maar je ‘mannetje’ staan.

    Zet um op hoor.

    Liefs,

    Sas

    Reactie door Sas (kattenforum) | januari 21, 2010

  18. p.s. ken je man van gezicht via hyves maar kan hem op de foto niet vinden.

    Reactie door Sas (kattenforum) | januari 21, 2010

  19. Wat een contrast…

    Het witte zand en de palmbomen tegenover het reddingsteam en de militairen met de puinhopen op de achtergrond.

    Ik heb diep respect voor de mensen die daar zijn en de achterblijvers die ze straks moeten opvangen.

    We tellen de dagen met je af naar (hopelijk) maandag.

    XOX

    Reactie door Meanannie | januari 21, 2010

  20. Toch vind ik dat je 1 held vergeet.

    JEZELF

    En met jou natuurlijk ook alle andere gezinnen van de andere USAR-mannen. Want zonder jullie steun, zouden ze daar hun werk niet kunnen doen!

    Maar hoewel het verschrikkelijk moet zijn daar ginds, kan ik me er ook wel iets bij proberen voor te stellen dat het een fijn gevoel is dat je slachtoffers terug kan geven aan hun familie zodat ze het afscheid krijgen wat ze verdienen.

    Reactie door Barbara | januari 21, 2010

  21. @Sas: je kan op de foto klikken, dan wordt hij uitvergroot. In ht midden vooraan staat een man met een geel ding op zijn blauwe t-shirt, links daarvan staat een vrouw met bruin haar en links daarvan staat hij: nooit vooraan, mijn Manlief, nooit vooraan.

    Reactie door De Repel | januari 21, 2010

  22. Jouw man kan daar dit werk doen om dat hij jou thuis heeft ‘zitten’. Zonder jou Repel zou hij dit nooit kunnen, dus daarom verdien jij ook alle lof dat je je man los hebt kunnen laten om naar Haiti te gaan en dat hij dit nu kan doen. Voor Haiti en voor de Nederlanders die hun kinderen en kleinkinderen verloren hebben daar.
    En ondertussen tel ik met je mee, dat jullie weer samen zullen zijn!

    Reactie door Nicolette | januari 21, 2010

  23. Mooi werk doet je man daar, repel.
    Lijkt me voor jou wel heel moeilijk om er zo dicht bij betrokken te zijn.
    Wat Nicolette zegt, daar sluit ik me bij aan. Het is bewezen dat er emotioneel en geestelijk minder schade wordt ondervonden als de thuisbasis goed is.

    Reactie door assyma | januari 21, 2010

  24. Lieve Reep, ik moet steeds aan jouw man en zijn collega’s denken, die daar zo’n goed werk verrichten. Ik vind ze helden en jou ook, samen met alle vrouwen van ’t thuisfront. Helden zijn jullie!
    Dikke knuf vanuit het verre zuiden😉

    Reactie door Joeltje | januari 21, 2010

  25. fijn dat hij nog wat nuttigs heeft kunnen doen; zou er idd trots op zijn. En goed dat ze zulke nazorg leveren; lijkt me heul belangrijk!
    Succes nog ‘even’!

    Reactie door Corine | januari 21, 2010

  26. En weer hebben we sms-contact gehad. De kans dat hij maandag thuiskomt is een ietsje groter geworden. Ik blijf rekening houden met dinsdag….but chances for monday are looking better!

    Dit wordt serieus aftellen. Het is al donderdag!

    Reactie door De Repel | januari 21, 2010

  27. Misschien niet eens maandag…maar….maar dat durf ik niet eens te typen!!

    Reactie door De Repel | januari 21, 2010

  28. Hallo Repel,
    Bij toeval ontdekte ik deze “site”.
    Mijn man zit ook voor de USAR in Haïti.
    Sterkte met alles, ik begrijp dat je ook nog kleine kinderen thuis hebt. Soms een heel geregel hè!?
    Ik heb diep respect voor iedereen die daar zijn steentje bijdraagt.
    Ik heb begrepen dat “onze mannen” inmiddels de boel aan het inpakken zijn.
    Hopelijk zijn ze over een paar daagjes weer lekker thuis.
    Groetjes Yvonne en de kids.

    Reactie door Yvonne | januari 21, 2010

  29. Ja, ik word stil hiervan. Want wat kun je nu zeggen? Behalve dan dat ze heel goed werk doen daar.
    Ik hoop samen met jou op maandag!
    Liefs.

    Reactie door Cisca | januari 21, 2010

  30. Zo. Even de route naar vliegveld Eindhoven in e TOMTOM invoeren.

    Zondag is bevestigd!!

    Reactie door De Repel | januari 21, 2010

  31. Apetrots op jullie alle vijf!! Maar dat had ik al gezegd, hè??😉
    Echt aftellen nu!! (da’s stuiteren, hè?? Moet je nagaan hoe ik gestuiterd heb nadat manlief 6 maanden was weggeweest! Hahahaha Ik wás een stuiterbal!)

    Reactie door Wondelgijn | januari 21, 2010

  32. Oh wat mooi! En zo haakt alles in elkaar!

    Reactie door De Repel | januari 21, 2010

  33. Alles ademt Haïti vandaag. Ik heb zojuist genoten van DWDD. En nu begint de tv-actie net en ook op diverse weblogs is actie gevoerd. Wat zijn er toch veel lieve mensen. En de allerliefste en dapperste mensen zijn volgens mij de mensen die daar zijn gaan werken. Onder omstandigheden die wij niet kunnen vermoeden hun moeilijke, maar ook eervolle werk doen. Ik hoop dat manlief er van genoten heeft (ook al is het misschien raar om dat in deze context te gebruiken). Misschien hoop ik dat hij met een heel voldaan gevoel terug kan kijken en trots is op hetgeen zij daar gedaan hebben. Ik hoop ook dat hij alles een plekje kan geven. En verder ben ik heel trots op jou Repel en op je drie kleine mannen.

    Reactie door Toaske | januari 21, 2010

  34. Wow, zondag?! Te gek!

    Reactie door Buuv | januari 21, 2010

  35. Jouw man kan daadwerkelijk wat doen daar.
    Wij kunnen alleen maar geld overmaken en dat maakt je nou juist zo machteloos.
    Je schrijft mooi!
    Hou je taai hè?
    groetjes!

    Reactie door lien | januari 21, 2010

  36. Blij voor je dat het zonda wordt dat je mannetje eindelijk in je armen kan sluiten en hij jullie.
    Succes tot as zondag.
    Heb gisteren de uitzending me heel andere ogen zitten kijken.
    Respect voor die mensen daar.
    Fijne dag nog Repel.
    Groetjes Cathleen en een fijn weekend.

    Reactie door cathleen | januari 22, 2010

  37. heftig. hij zal veel te verwerken hebben, denk ik…
    mooi dat jullie er zo actief deel van uitmaken. dat is echt van grote betekenis, denk ik. en wat een held voor de kinderen…

    Reactie door ysabje | januari 22, 2010


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: