Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Mijn Manlief in Haïti

Manlief was hier. Deze klus heeft hij gedaan. Ik zie hem op de foto. Ik zie de blik in zijn ogen. Hieronder een deel van de laatste nieuwsbrief die ik kreeg:

“Rond 16.00 uur kan het laatste lichaam geborgen worden. Het is een zeer inspannende klus en beide reddingsgroepen gaan tot het uiterste om de berging in één dag af te ronden. Dit leidt bij andere aanwezigen tot diep respect voor het werk en de inzet van USAR.NL in het algemeen en de bij deze klus betrokken twee reddingsgroepen in het bijzonder. Om de nabestaanden zo snel als mogelijk is zekerheid te kunnen geven wordt USAR bij deze inzet geassisteerd door een Israëlisch team, dat gespecialiseerd is in het identificeren van overledenen. De inzet wordt afgesloten met een kleine ceremonie waar naast een erewacht van USAR.NL, het Israëlische team en een sectie Nederlandse Mariniers aanwezig zijn. Na enkele korte toespraken van […] volgt één minuut stilte en een bloemlegging bij de tijdelijke graven. Het was een intensieve inzet waar de reddinggroepen toch een goed gevoel aan over hebben gehouden. Nabestaanden kunnen nu aan hun rouwproces beginnen.”

januari 20, 2010 Posted by | Manlief | , | 37 reacties

Op het schoolplein in huilen uitbarsten is niet goed voor je Street Rep.

UPDATES HAÏTI  VANAF NU IN DE RECHTERKOLOM

Dag 7 is voorbij. Dag 8 begint. Naast de Gregoriaanse, doe ik ook aan mijn eigen kalender tegenwoordig. En nu weet ik zeker dat hij volgende week op dit tijdstip thuis is. Dat kon ik eerder niet zeggen.

Lang zal ik leven in de gloria.Hieperdepiep. Vorig jaar kreeg ik nog de eerste neger als president van de VS voor mijn verjaardag, vandaag krijg ik het proces van Wilders voor mijn verjaardag. Maar ik krijg geen Manlief. Ik ga niet heel erg uitweiden over mijn dagen, want Manlief maakt iets mee dat ik niet kan bevatten. En jullie ook niet, laten we eerlijk wezen. Als je geld pinnen en automatische afschrijvingen niet meetelt, leven wij in een all-inclusive-resort zonder rottende lijken om ons heen. Maar gisteren zat ik er compleet doorheen. Ik stond om kwart voor twaalf bij het schooltje. De Tante van Adoptiekindje kwam op me af en vroeg hoe het met me ging. Ik had geen antwoord. Ik kon alleen maar uitbrengen: “kut”. Op het schoolpleintje van de gereformeerde school, zei ik “kut”, ja. En ik lekte een beetje uit mijn ogen. Ik lekte al dagen, maar ik had nog niet gehuild gebruld. En ineens greep ze me in haar armen en ik brulde huilde lieftallig. Midden op het schoolplein dat bomvol stond met moeders en oppasopa’s en -oma’s.

Mijn leven op het schoolplein zal nooit meer hetzelfde zijn, denk ik zo.

Om kwart over drie stond iedereen er weer en sprak ze me weer aan: “als ik stress heb, ga ik bakken…” Ik kreeg een gloeiendhete zelfgebakken appeltaart in mijn handen gedrukt, deskundig verpakt. Ik heb nooit geweten hoeveel troost je kan krijgen van een appeltaart. En ik hou niet eens van appeltaart, kan je nagaan.

En ’s avonds krijg ik een mail van haar met foto’s van Adoptiekindje en de woorden dat onze pogingen wel degelijk hebben uitgemaakt: Ik weet zeker dat Manlief heeft geholpen, want afgelopen zondag vertelde Contact (een van de “bazen” van Wereldkinderen ) ons dat niet aleen hun gelobby, maar met name het duwen en trekken van individuen de doorslag heeft gegeven bij Buza om de kindjes te gaan halen. Dus wat ons betreft is jouw Manlief een van de HELDEN die hem naar Nederland heeft gekregen!

Wat een lekker ding is het he, dit mannetje. Dus toen zat ik weer te janken. Man man, wat een dag. Vanmorgen werd ik wakker en zag ik dat ik een sms’je had. Gestuurd door Manlief toen hij terugkeerde gisteravond na een lange dag werken in de stad. Ik verklap niet alles, maar er stond iets in in de trant van gefeliciteerd, en schat, en proberen te bellen vandaag.

januari 20, 2010 Posted by | Beslommeringen, Manlief, Repel | , | 47 reacties