Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Een happy ending terwijl wij nu nog moeten beginnen: een bizar verhaal

Donderdagochtend liep ik enigszins verdwaasd met de Daltons naar de school. Minuten later werd ik vastgeklamd door Moeder van Klasgenootje.

Het was vast heel egoistisch zei ze, maar…

Zij had daar eigenlijk met al die andere Nederlandse adoptiegezinnen moeten zitten, daar in Haïti. Ze zou haar zus begeleiden. Maar er was iets met paspoorten en dus zou ze pas vrijdag aanstaande (vandaag dus, ‘as we type’) zijn gegaan. Na een procedure van 6 jaar zou haar zus eindelijk haar adoptiekindje op gaan halen. Na een procedure van 6 jaar. Schaal 7 op de schaal van Richter was een andere mening toegedaan. Godzijdank voor de 3 kinderen van moeder van Klasgenootje waren ze vertraagd en zaten ze er niet op die dag, dat wist ze zelf ook. Zij was net als ik shock. Elk op onze eigen manier.

Je man is daar, sorry, ik ben vast egoistisch…maar….we weten dat alle kindjes uit het tehuis het hebben overleefd, Adoptiekindje leeft dus, voor de rest weten we niks. We kunnen nu niet naar Haïti, we mogen niet. Alles is rond, alle stempels zijn gezet. Alles. De tickets…vrijdag….We gingen hem alleen maar ophalen. Zes jaar. We zijn zo bang dat we hem kwijtraken na 6 jaar. Hij moet weg daar, er komen ziektes, hij mag niet kwijtraken….ik heb alle telefoonnummers, ik heb alle namen, het spijt me: je man zit daar, sorry…je en je gezin. Wij bellen met Buitenlandse Zaken maar krijgen de juiste mensen niet te spreken, we bellen de Organisatie maar die hebben geen contact ter plaatse bealve dat we weten dat hij nog leeft en…

Mooi, dacht mijn brein: afleiding!

Ik heb de *interne* contacten bij de USAR gemaild: jullie hebben mijn man, nou, doe dan maar wat terug! Maar dan op zijn Repel’s. Het standpunt is dat USAR alles doorverwijst….maar ik kreeg de boodschap dat mijn mail werd doorgezet.
Ik kreeg Manlief aan de lijn: zeg die Pipo’s van BZ die bij jullie aan boort zitten om de boel te repatriëren, dat er iemand is die ze niet mogen vergeten.Nou ja, zo zei ik het niet, jullie kennen me.

Vanavond belde Manlief (vanaf Curaçao): hij had het doorgegeven…er waren er meer, BZ deed al zijn uiterste best
Vanavond belde Moeder van Klasgenootje: dinsdag komen ze allemaal naar huis! Kindje komt dinsdag!
Vanavond mailde haar zus: Wij kennen elkaar dan wel niet maar: hij komt thuis! Dank je wel voor je moeite, zoveel sterkte voor je Man, jij en jullie gezin!

Happy ending…

Vanavond sms’te manlief: ik zit nu in het vliegtuig, ik hou van je

Voor ons gaat het nu pas beginnen. Hij is al DRIE EN EEN HALVE DAG weg en het moet nog beginnen. Maar Adoptiekindje komt naar huis. Al heeft ons deel maar een muggenplasje-in-de-oceaan bijgedragen…het waren de telefoontjes waard.

Nu ik me niet meer kan bezighouden met Adoptiekindje…
Nu er weekend is en geen drukte rond school-halen-brengen…
Nu Manlief pas echt weg is…

Pas nu gaat het beginnen.

****

ps Ilse….jij voelt nu vast ook wat ik hier ook niet schrijf.

pps ik kreeg een mail van Oxfam: of ik wilde bijdragen i.v.m. de aardbeving. Ik heb een reply gestuurd:

Mijn man zit daar op dit moment, als lid van de USAR. Ik heb wel genoeg gegeven, zo dunkt me.

Met vriendelijke ongeruste groet

januari 15, 2010 Posted by | Beslommeringen | , | 41 reacties

Berichten aan en van het thuisfront

De vijfde nieuwsbrief die ik kreeg:
Het team van USAR.NL zou om ca 21.00  op 14 januari 2010 (Nederlandse tijd) landen op Haiti. Echter na de tankstop in de Domicaanse Republiek kreeg het toestel geen toestemming om in Haiti te landen. De (logistieke) situatie op het vliegveld liet dit niet toe. Daarop is besloten om uit te wijken naar Curacao. Daar is het team om 00.15 (Nederlandse tijd) veilig geland. Alle inspanningen zijn er op gericht om vandaag bij het eerste daglicht in Haiti te landen (ongeveer 12.00 Nederlandse tijd). De stand bedraagt circa 1000 km.

De tijd gaat door. Met elke minuut vervliegt er hoop. Wat ik meeste vrees is dat ze niemand meer kunnen redden; dat er niks staat tegenover de hel waar ze in terecht komen. Want dat ze in de hel komen staat vast. Beelden die nooit meer van je netvlies gaan en geuren die je zal blijven ruiken. Hoe krijg ik hem terug? Zal hij nog kunnen slapen? Laat daar alsjeblieft een redding tegenover staan. Het streept elkaar niet weg, maar er moet iets op het andere schaaltje van de balans liggen.

Dat ze het gisteravond op tv bij Netwerk hadden over berovingen en ontvoeringen druk ik heel ver weg. Dat is sensatiepers.

Ik heb de knop omgedraaid en maak de week zo leuk mogelijk voor de Daltons. Hij hoeft zich niet ook nog zorgen te maken over het thuisfront als hij daar zit. Ik red het op mijn sloffen. Op één been en met twee vingers in mijn neus. Eitje. En als de juf geen tijd heeft om de tafel van 6 te overhoren voor Oudste’s volgende sticker, dan maak ik thuis wel een Tafel-poster. Is ze nou helemaal belatafeld! Het kind was zo trots dat hij ff in de lunchpauze de tafel van 6 had geleerd….door elkaar. Hij stuiterde naar school en de juf wilde hem niet overhoren. Tuthola.

januari 15, 2010 Posted by | Beslommeringen, Party of Five | , | 16 reacties