Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Een feestje

Voor het eerst in 2010 stond ik weer bij school. Nu pas ja, op de donderdag. Manlief staat er vaker dan ik: hij is dè schoolpleinvader van Repeldorp. Hij is zelfs eens klassenvader geweest. Ik doe het maar één keer per week: brengen-halen en brengen-halen, dat en één keertje brengen ’s ochtends. Meer niet. De meeste ouders kennen de moeder van Ouste en Middelste niet eens. Vandaag sprak een van de juffen van Oudste mij zelfs aan met een vragend: “de moeder van Oudste?”

Enfin. Voor het eerst dus weer bij school, sinds de kerstvakantie. En dus had ik ook weer, voor het eerst sinds de kerstvakantie, quality time met Jongste alleen. Ik heb dat gemist. Zodra we ’s ochtends thuiskomen na het wegbrengen gaan we voor de televisie zitten en al JimJam of Nick Jr. kijkend stoeien we. We kietelen en we knuffelen en we vallen over elkaar heen. En we lezen boekjes en soms kruip ik achter de computer en kijkt hij een dvd’tje. En allebei gieren we van het lachen. Ik ken maar heel weinig dingen die zoveel geluksgevoel oproepen als de schaterlach van Jongste gevolgd door een “nog een keer!” Het is een feestje. Ons eigen privé-feestje en we hebben er maar heel weinig voor nodig. Elkaar, dat is het eigenlijk wel zo’n beetje. Een dag per week heb ik een feestje met Jongste.

Ik wist net iets eerder dan Manlief dat we deze Dalton, deze Jongste nodig hadden om ons gezin compleet te maken. Manlief zag dat het me menens was: er zit nog een Dalton in de pijplijn die bij ons hoort. En dus gingen we proberen voor een Jongste. En het werd precies de Jongste die we verdienden: een kadootje.

Advertenties

januari 7, 2010 Posted by | De Daltons | , | 20 reacties