Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Reïncarnatie van een bouwvakker met een heel goed karma

Er was eens…

….een bouwvakker. Een hele grote, hele lompe bouwvakker. Type ruwe bolster, blanke pit.

Hij had geen manieren. Hij boerde en hij rufte. Hij smakte en at met zijn handen in plaats van met zijn bestek. Hij was met zijn grote gespierde lijf daarbij ook onhandig: hij stootte alles om en trapte alles wat fragiel was kapot. Niet dat hij dat expres deed, hij kon er gewoon niks aan doen. En hij beet zijn nagels tot de kortste der stompjes.

De bouwvakker was een goed mens. Er was geen spoortje kwaad in zijn karakter te bekennen, hij zou geen vlieg kwaad doen. Hij hield van een geintje en hij had heel veel liefde in zich, met name voor zijn familie. Hij knuffelde een beetje hardhandig, maar hij knuffelde zijn familie veel.

De bouwvakker overleed op veel te jonge leeftijd.

Noem het ziel, nem het karma, noem het reïncarnatie….maar het universum was nog niet klaar met deze bijzondere man. Hij mocht reïncarneren in een heel speciaal wezen. Een statig wezen. Een schitterend wezen.

Een Maine Coon. En het lot wil dat wij deze gereïncarneerde bouwvakker/Maine Coon op ons pad kregen. Dus nu zitten wij opgescheept mogen wij ons rijk prijzen met een Maine Coon met de manieren van een bouwvakker.

Het gereincarneerde wezen heet Watson. Het ziet eruit als een gracieus wezen, maar het is alles behalve dat. Als hij op het aanrecht springt stoot hij mijn glas wijn in diggelen op de grond (zonder het op te merken, al drie keer gebeurd) en vervolgens gaat hij statig voor het keukenraam zitten…terwijl zijn staart in de vaat hangt die onder water staat te weken in de gootsteen. Ook dat merkt hij niet op.
Hij eet niet uit zijn bakje: hij hengelt met zijn poot een kwak op de grond en eet dat op. Hij ruft en hij boert. Als je hem niet aait bijt hij in je neus. Hij bijt ook nagels. Onze nagels, welteverstaan. Hij is een mensennagel-bijter waar je U tegen zegt.

Er was mij beloofd dat Maine Coons zogenaamde Friendly Giants zijn. Hmpf….het zijn dikke vette grote lomperiken, dat zijn het! Kijk hem nou: zogenaamd statig….met zijn staart in het blad dat nat is van de gesneden tomaten…

***

Ik ben blij dat Sherlock (de biologische broer van Waton) gewoon de reïncarnatie is van Morse. Oudste heeft na Morse weer een beste poezenbeestenvriendje. Sherlock heeft alles wat Morse ook had. En ik blijf het bijzonder vinden dat Morse stierf op 12 januari en Sherlock en Watson zijn geboren op de 13e. Ik geloof nul in reïncarnatie, jullie kennen me. Maar ik geloof heilig in toeval. En met mooi toeval komt alles goed.

Naschrift:

Dit logje heb ik nu geschreven omdat ik 13 januari met andere zaken bezig ben…dan ben ik op de poli erfelijke tumoren. Maar de laatste dagen spookt Morse door mijn hoofd….hij verdient hier een plekje in januari. Morse was zo bijzonder dat ik hem tot op de dag van vandaag mis. En 12 januari is het een jaar geleden dat hij plots stierf. En het doet me nu weer heel veel pijn. Is het raar om een poes nog steeds te missen na een jaar?

januari 5, 2010 - Posted by | Levende Have | ,

20 reacties »

  1. ik moest echt vreselijk grinniken toen ik het las, van Watson. Pas maar op voor kaarsen! Junkie hier kwam ook eens heel elegant over de tafel schrijden – vergat dat er een kaars op tafel stond. Stinken!

    En of ik het raar vind dat je je kat na een jaar nog mist? nee. Als zo’n beest zo lang deel heeft uitgemaakt van je gezin, dan mis je dat gezinslid. Ik mis onze Iggy af en toe ook nog wel. En Sigrid snuift af en toe nog ‘dat ze Iggy zo mist”; das driekwart jaar geleden.

    Reactie door Corine | januari 5, 2010

  2. Mooi he, poezenbeesten. Is er ook sprake van liefde tussen je jongste(n) en de poesjes?

    Reactie door mammalien | januari 5, 2010

  3. Ik denk niet dat dat raar is hoor. Onze Puck is al bijna drie jaar dood en laatst hadden we het nog met z’n viertjes over haar. Zelfs jongste heeft een mening wat Puck betreft.😉 Superpoes was dat.
    Je logje is geweldig!

    Reactie door Toaske | januari 5, 2010

  4. Aaaah, Maine Coons. Onwijs mooie beestjes.
    Als de rust hier een beetje is wedergekeerd qua verbouwing en bevalling (enzo) dan zit er een grote kans in dat wij er dit jaar ook één hebben rondlopen.

    Ik vind het niet raar dat je een huisdier nog mist na een jaar. Ik had zelf toevallig vanavond behoefte om even over mijn 2 jaar geleden overleden kwispelstaart te schrijven.
    Geen tranen met tuiten meer, maar denk wel aan ‘m. (en als ik het logje herlees dat ik schreef toen ie net was overleden moet ik dus wel effe een brokje wegslikken, nog steeds).

    Reactie door Linda | januari 5, 2010

  5. Sommige kattten zijn zo bijzonder dat je ze na jaren nog mist. Wij hadden Dicky. Dicky werd spinnend geboren, had een enorm groot hart waar hij ook aan is overleden uiteidelijk. Als een kind van de praktijk hem per ongeluk achterstevoren oppakte, zodat hij met zijn hoofd naar beneden hing, deed hj alleen zijn oren naar achteren. Als dan dat kind hem (heel onhandig neerzette, bleef hij braaf zitten en spon door, maar wel met zijn oren naar achteren. Ongelofelijk, die kat had een helende gave. Maar veel te vroeg dood aan een hartvergroting…… 10 jaar geleden. Ik kan niet zeggen dat ik nog iedere dag aan hem denk, maar toch zeker om de andere.

    Reactie door baasbraal | januari 5, 2010

  6. Helemaal niet raar om een kat, die je lief was, te (blijven) missen. We hebben het hier wel eens over ‘wat als..’ maar dan houden we gauw op.
    Je logje daarentegen is onweerstaanbaar. Ik heb het lachend voorgelezen aan mijn niet-logjes-lezende vriend, zelfs hij moest lachen. Chapeau!

    Reactie door Henderijn | januari 5, 2010

  7. Wat missen ze we. Ik heb vandaag mijn poes moeten laten inslapen en zit nog steeds in tranen en kom jouw blogje lezen. Heb ook een coon en het zijn toch bijzondere katten. Maar vandaag is Ruby mijn koetje er niet meer, hoe verwerk je dat.

    Reactie door marijke | januari 6, 2010

  8. Wat een mooi logje! Er spreekt veel liefde uit voor je dieren.

    Reactie door Door | januari 6, 2010

  9. Helemaal niet raar hoor Repel….verre van….en ook deze verdienen zo af en toe een ereplekkie, ook ik mis mijn beestenboel nog steeds en daar speelt tijd geen rol bij🙂.
    Zal aan je denken de 13e!

    Reactie door Imna | januari 6, 2010

  10. Toevallig droomde ik laatst nog over onze Toby, die is al zo’n 3 jaar op de eeuwige jachtvelden. En ik zie regelmatig bij de school van de kinderen een hondje dat sprekend op hem lijkt. Als ik dan toevallig een slechte dag heb, kan ik er nog steeds van huilen. Vandaag heb ik een hele slechte dag en heb nu alweer in brok in mijn keel bij de gedachte aan “ons ventje”. Dus nee, das niet raar.
    Maar leuke log!

    Reactie door Wieke | januari 6, 2010

  11. Nee is niet raar denk ik , mijn hond is al een paar jaar dood en die mis ik ook nog steeds….

    Reactie door ilse | januari 6, 2010

  12. “Als hij op het aanrecht springt stoot hij mijn glas wijn in diggelen op de grond (zonder het op te merken, al drie keer gebeurd) en vervolgens gaat hij statig voor het keukenraam zitten”

    Ik begrijp niets van katten, of van dieren in het algemeen. Maar ik heb wel eens gelezen dat, als ze iets 1 keer gedaan hebben, het een gewoonte wordt waarvan ze denken dat het zo hoort. Dus daarom heeft hij al 3x je glas omgestoten.

    Reactie door Carla | januari 6, 2010

  13. Heel leuk geschreven!

    Reactie door Melanie Chrissy | januari 6, 2010

  14. Nee hoor is niet raar. Ik moet er niet aan denken dat er 1 het loodje legt; vreselijk zeg!
    Erg leuk logje: tja zo blijkt maar weer dat jij in dienst bent bij de katten en dat zij hun personeel hebben… jij namelijk!

    Reactie door Nicolette | januari 6, 2010

  15. Voor mij zijn dieren volwaardige huisgenoten.

    Ja, de kinderen zijn do op ze. Met name Oudste.

    Marijke wat vreselijk voor je! Weer een dier gaat over de regnboogbrug…

    Reactie door De Repel | januari 6, 2010

  16. Jeetje, is het al weer een JAAR geleden. Gaat snel hè en nee het is niet raar om zo’n geliefd beest te missen, moet ook niet denken aan die dag, die dag die onvermijdelijk gaat komen, dat onze hond voor eeuwig de ogen dicht zal doen en hoe ik dat dan aan de kinderen moet vertellen.

    Maarre, niet merken als je met je staart in de afwas hangt? Maf beest.

    Reactie door Barbara | januari 6, 2010

  17. Nee, dat is niet raar, lieverd! Dat is gewoon een voorbeeld van een bijzondere kat. Hij zal vast bij je zijn op de poli…. wedden?😉 (er kriebelt ineens weer een verhaaltje bij me… ala Ilse… hihihihi)

    Reactie door Wondelgijn | januari 8, 2010

  18. Geweldig, zo’n elegant dier (want dat zijn katten toch vaak) dat dan zo lomp blijkt te zijn. Ik ben opgegroeid met siamezen en daar is, in de wildheid in hun jonge jaren, ook wel een en ander gesneuveld. Ze zijn bij ons geboren en zullen bij ons dood gaan (waarschijnlijk gaat dat voor een van de twee geen jaren meer duren), maar ik weet nu al dat ze nooit meer vergeten zullen worden. Begin vorig jaar schreef ik over een van de twee een logje (http://levenmetmijnlijf.web-log.nl/mijn_leven_met_mijn_lijf/stokjes/index.html). Ik hoop dat hij (met zijn zus) nog een tijdje bij ons blijft, maar hij loopt momenteel weer ontzettend langs het randje. Gelukkig blijven de herinneringen altijd, ook als de kat er op een gegeven moment niet meer is.

    Reactie door Renske | januari 10, 2010

  19. zat te grinniken bij je stukje want zit midden in een verbouwing en mijn siamees vindt t duiddlijk niet leuk, heerlijk zoals katten kunnen zijn

    Reactie door marianne n | januari 12, 2010

  20. Doet me denken aan dat verhaal van die bloemiste, dat is nog bij hart van nederland geweest, haar vader werkte in de winkel en lette op alles, hij floot graag, en als hem iets niet beviel, dan joeg hij je z’n winkel uit, hij overleed, en op dat moment kwam er steed een vogeltje naar de winkel, een roodborstje, toeval of niet, het beestje kwam gewoon elke dag binnen, floot, en als hem iets niet beviel joeg hij de mensen de winkel uit, ironisch niet? Dát vond ik toch wel heel bijzonder…:D

    Reactie door Missy L | mei 3, 2010


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: