Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Ware doodsverachting werd ware doodsangst

Vandaag was ik voor het eerst bang op de fiets….

Ik ben nooit bang op de fiets. Ik ben ook nooit bang te voet. Ik ben niet bang voor nacht en ontij. Ik fiets midden in de nacht door een donkere polder naar huis. Ik fiets bij sneeuw en ik fiets met storm. Ik ren als er 20 centimeter sneeuw is gevallen en ik ren als het ijzelt. Als Nederland plat ligt de maandag voor kerst vanwege het weer, fiets ik naar werk. De fietspaden zijn gewoon de beste keuze. Je hebt meer grip dan een brommer en je ‘voelt’ meer dan een auto. Vaak zijn fietspaden zelfs beter gestrooid dan de weg. Ik voel me gewoon het veiligst op de fiets.

Maar toen ik tijdens een van de vele dagen van gladheid afgelopen maand naar werk fietste, zag ik voor me een vader met een kind voor-, èn een kind achterop zijn fiets. En ik zag hem glibberen en glijden en ik zag hem een paar keer bijna gevaarlijk vallen, ik zag hem elke keer 5, 6, 7 keer overcompenseren met zijn stuur binnen 1 milliseconde. Mijn hart sloeg dan velen slagen over. De kinderen hadden namelijk geen fietshelm op. Weet je wat het is: een kindje in een fietsstoel in een riem kan zich niet opvangen. Kan geen armen uitstrekken om de val te breken. Sterker nog: het kan niet eens anticiperen op een mogelijke val! Als de fiets valt, is het hoofd van een kindje in een fietsstoeltje het eerste dat het asfalt raakt.

Ik heb die man vervloekt. De oen. Dat zou ik nooit doen…

Maar vanmorgen had ik de sneeuwval die in de middag zou vallen onderschat. De weg naar huis was zwaar en glad en gevaarlijk. Maar ik snap sneeuw inmiddels. Ik weet hoe ik moet fietsen door rul sneeuw, door geplet sneeuw, door aangekoekte-ijs-sneeuw,  en door pap-sneeuw. Ik val niet en ik fiets sneller dan alle andere fietsers…Repel’s sense of snow, zeg maar. En tja, mocht ik vallen….sois! Ik zal het aanvoelen en ik zal mezelf opvangen. Ik kwam dus heelhuids aan in Repelbuurdorp. Ik had niet anders verwacht. Maar moeilijk en zwaar was het wel.

Maar vandaag moest ik die kleine jongen van de crèche halen. Als ik had geweten hoe de weg eraan toe was, zou ik daar niet met de fiets hebben gestaan. Toen ik bij de crèche aankwam, had ik in de gaten dat het gevaarlijk was en dat een eventuele val niet uit te sluiten was. Maar ik had geen alternatief. Er rijdt daar geen bus en er was simpelweg geen tijd om eerst naar huis te fietsen om de auto te halen: de crèche kent ook zijn sluitingstijden. Ik moest hem wel halen met de fiets. Maar mijn moeder zat bij mij thuis op die andere twee Daltons te passen en popelde om naar huis te gaan, ook zij was niet blij met het weer en wilde direct naar huis. Ik ging daarom toch fietsen in plaats van lopen met de fiets aan de hand. Dat zou te lang hebben geduurd voor haar.

Dus daar ging ik, met een hele kostbare lading achterop: mijn Jongste. Jongste zelf kende overigens geen gevaar. Die gierde van het lachen om de sneeuw. Hij maakte mij het evenwichts-leven zuur door zoveel mogelijk om zich heen te kijken van liiiiinks naar reeeeeechts….en ik maar sturen, en concentreren…..ik heb meer spierpijn van deze rit dan van 10k binnen 55 minuten. Jongens, ik was echt bang. Voor het eerst in mijn leven was ik bang. Het bolleke van mijn Jongste achterop de fiets….ik heb tranen moeten inslikken toen ik thuiskwam: mijn moeder was bang om te vertrekken en de Daltons hoefden niks te merken.

Als vrolijke eindnoot…Jongste droeg uiteraard wel een helm. Zoals altijd draagt hij zijn helm. En man oh man, wat maakt hij er de blits mee. Als ik een euro zou krijgen voor elke dame die in katzwijm is gevallen vanwege Jongste+helm, zou ik mijn derde cruiseschip hebben kunnen kopen.

Volgende keer….helm met Jongste, voor nu zal iedereen het moeten doen met alleen de helm.

Advertenties

januari 4, 2010 Posted by | De Daltons, Repel | , , | 23 reacties