Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Coming to a grinding halt…

De bergruimte op zolder (die door een vreemde bouw-keuze van de vorige bewoners bijna even groot is als de slaapkamer van Oudste) was in de ruim acht jaren die we hier wonen dichtgeslipt. We gingen daarop vrolijk door met het neerkwakken van troep in het studeergedeelte van de zolder. Toen ook die ruimte zo vol was dat je er niet eens meer kon zitten gingen we gewoon door met het ‘eventjes tijdelijk’ neerkwakken van dingen op de kamer van Middelste. Verder verzuimden wij weg te gooien wat versleten was, incompleet was of kapot was. Ook verzuimden wij alle kadootjes die ooit in een happy meal zaten weg te gooien. Ik overdrijf een beetje, maar niet veel.

Op zich was ik ooit goed in weggooien, ik bewaarde niet alles en ik heb sowieso nooit veel moeite gehad met afstand doen van spullen. Maar als een klus te groot wordt om te overzien, laat ik het liggen. Dan wil ik eraan beginnen, maar dan kijk ik naar de omvang van de klus en zinkt de moed me subiet in de schoenen. Jaren, laat ik het zo liggen. En ik erger me groen en geel aan de troep en mijn weerstand groeit, en groeit, en groeit….tot ik plof. En dat plofmoment was dus deze week.

Ik begon met de kamer van Middelste. Uren ben ik bezig geweest. Toen ging ik in de woonkamer verder, in de trapkast. En toen moest de zolder eraan geloven. Als een Razende Roeland, als een Witte Wervelwind ga ik sindsdien door het huis. En ik kan niet meer stoppen. Ik ben nog niet tevreden met de kamer van Middelste: er moet nog meer weg. Met haviksogen flitst mijn blik heen en weer: dat is nog vies, dat moet nog weg, dat wil ik ook nog doen. Ik heb peper in mijn U-weet-wel.

Maar de vuilstort is dicht op zaterdagmiddag en Manlief werkt maandag: de tuin ligt vol met puin dat de eerste rit niet meekon. En geloof me: we hebben een grote auto! Ik moet nu stoppen anders verplaats ik het probleem naar de achtertuin en zitten we daar weer dagen met puin dat er ineens weken ligt omdat-het-er-maar-niet-van-komt. Nee! Basta! Als een Drill Instructor beveel ik Manlief heen en weer: “Nu, dat handdoekrekje ophangen, want dat ligt ook al twee jaar stof te vangen totdat het wordt opgehangen!”

Op momenten dat ik het beu ben loop ik even naar zolder om te kijken naar de ruimte. (Oh ja, daar doe ik het voor.) En dan ik raas weer verder alsof ik in fast forward sta. Maar ineens, als ik thuiskom van de boodschappen, staat de tuin vol met kerstbomen. Oudste en Buurjongen struinen de buurt af naar kerstbomen. Iets met inleveren op woensdag en een lot voor een loterij ontvangen. De term Playstation 3 is gevallen. I come to a grinding halt. Ik zak verbijsterd in een stoel en laat mijn hoofd moedeloos hangen. Dan pak ik een glas wijn en kruip ik achter de cumputer…de boog kan niet altijd gespannen zijn.

januari 2, 2010 Posted by | Repel | | 28 reacties