Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Tradities

Ik kan niet zo goed uitleggen waarom het woord bij mij een negatieve bijklank heeft; tradities. Maar dat heeft het wel een beetje. Alsof het neigt naar routine en sleur en verplichting. Maar ook dat is gek, want ik hou van sleur en zeker van de sleur zoals wij die hebben, het is niet de eerste keer dat ik er woorden over vuil maak. En nu ik de foto’s van deze decembermaand van ons gezin zit te bekijken, besef ik dat ons gezin een hele bijzondere en traditionele decembermaand heeft. Een bizar drukke maand, maar een traditionele en een fijne.

De gekte begint bij ons eigenlijk pas goed als de Goedheiligman weer vertrokken is naar Spanje. Zo snel mogelijk daarna tuig ik de kerstboom op. Ik ben dol op dat moment: de boom! En steevast elk jaar, zo rond Oud en Nieuw kan ik niet wachten om dat kolossale ding weer mijn kamer uit te werken!


Manlief en ik vieren in december ons jubileum en dit jaar bereikten we de 10 jaar-mijlpaal. En dus gingen we met z’n allen uit eten. En traditioneel eten de kinderen dan een frikadel, Manlief een enorm stuk vlees en ik carpaccio.

Sneeuw is helaas niet een jaarlijkse traditie, maar als er sneeuw ligt, trekken wij traditioneel A.L.L.E.S. uit de kast. Met onze supersonische slee (we hebben geen geld, jongens maar spúllen dat we hebben!), mega-sneeuwballengevechten en dito sneeuwpoppen. (De credits voor deze sneeuwpop moeten we delen met de buurt.) En de sneeuwbal sneeuwhomp die Oudste vast heeft, kreeg Manlief even later in zijn nek.

Een week na ons jubileum is Manlief jarig, de dag voor kerst. Hij was een heus kerstkindje, nu is hij dus een kerstman. HO HO HO!!! En traditioneel vieren we dat niet in december, maar pas in januari samen met mijn verjaardag omdat we nog enkele traditioneel erg drukke dagen voor de boeg hebben, namelijk de kerst, de verjaardag van Oudste en Oud en Nieuw.
Met zoveel feestdagen in een maand zitten er altijd wel een paar tussen dat Manlief moet werken. Meestal zijn we één kerstdag samen. En traditioneel zijn we dan samen thuis: visite is welkom, maar wij gaan zelf niet op sjouw familie of vrienden af, anders hebben we helemaal geen kerstmoment als gezin samen. In een drukke maand als deze moeten we ervoor waken dat we niet geleefd worden.

Nu is het tweede kerstdag, Manlief is naar de kazerne en ik zit nog steeds in mijn ochtendjas. En traditioneel ratelt Oudste nu al over zijn verjaardag over 2 dagen: ikbenbijnajarigikbenbijnajarigikbenbijnajarig!!!! En zoals altijd als ik alleen ben op een feestdag, hebben Manlief en ik al een paar keer met elkaar gebeld en doe ik het rustig aan met de Daltons. Oudste kijkt eredivisie live, Middelste zit achter zijn Gamecube, Jongste heeft een van de DS’en van zijn broers te pakken en ik zit achter de compu. Je kunt ons zo uittekenen. Ik denk dat ik zo speculaasjes met ze ga bakken. Maar eerst moet ik de puinhopen van het kerstdiner opruimen en de keuken boenen.

En vanmiddag laad ik mijn auto vol met Daltons en rijd ik richting kazerne. Traditiegetrouw zijn de gezinnen van de dienstdoende ploeg uitgenodigd voor een kerstdiner op de kazerne. En ook dit jaar wordt het de traditionele Indische rijsttafel.

Niks mis mee, met tradities. Helemaal niks mis mee.

december 26, 2009 Posted by | Party of Five | , | 17 reacties