Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Mijn haar. Mijn ijdelheid der ijdelheden

Mijn haar.

Na de geboorte van Oudste besloot ik, de oen die ik was, om het af te laten knippen. Dat hele lange was zo handig niet met een baby, dacht ik toen als kersverse moeder. Dus ik liet een ‘vlotte korte bob’  knippen. Maar al heel snel had ik spijt van als haren op mijn hoofd, en sindsdien ben ik bezig het weer lang te laten groeien. En nu is het eindelijk weer zo lang. Het is verschrikkelijk lang. Ik en mijn lange haar, mijn lange haar en ik.

Toen ik een knobbel in mijn borst voelde was het niet het eerste waar ik bang voor was. Ook niet het tweede en ook niet het derde. Maar ergens al heel snel schoot chemo = kaal door mijn hoofd. Mijn haar, mijn lange haar! Toen de knobbel goedaardig bleek ben ik 10 kilometer gaan hardlopen en voordat ik ging douchen ging ik mijn haar verven. Ik doe het heel vaak tussen twee kappersbeurten door; ik grijp een willekeurig merk uit een willekeurig schap en het gaat altijd goed. Maar niet deze keer. Toen de verf was uitgespoeld en de cremespoeling 5 minuten was ingetrokken, ging ik die uitspoelen. En toen voelde ik ‘iets’ langs mijn kuiten en ik keek naar beneden:

Complete strengen haar liepen langs mijn lijf het putje in. Hele plukken haar vielen uit mijn hoofd. Mijn hart schoot in ritme 200 en ik voelde al mijn bloed naar mijn hoofd schieten: MIJN HAAR!!! HELP!!! Ik dacht meteen aan die ziekte waarbij je helemaal kaal wordt, dat je geen haar op je lijf meer overhoudt, ook geen wimpers. De volgende ochtend toen ik wakker werd durfde ik bijna niet naar mijn hoofdkussen te kijken. ik was ervan overtuigd dat de rest van mijn haar daar lag.

Dat bleek niet het geval, maar ik heb twee weken lang enorme haaruitval gehad. En ik heb wel honderd euro uitgegeven aan haarmiddeltjes, haarwater, vitaminepillen, smeerseltjes, antihaarbreuk, …, noem maar op. En verhip, de ergste uitval lijkt nu te zijn gestopt. Maar ik denk dat ik een derde kwijt ben. Maar ik weet het niet zeker. Ik beijk alle foto’s van het afgelopen jaar onder een loep. Is het minder erg dan een derde, of erger? Zaterdag moet ik naar de kapper: hij mag het niet verven, hij mag het niet föhnen. Hij mag kijken en mij vertellen wat de schade is. Hij mag me ook zeggen dat hij alweer nieuwe haartjes ziet komen. Ik ben bang dat hij gaat zeggen dat er een heel stuk afmoet. Oh, mijn lange haar. Mijn dunne lange haar.

Ik weet dat het raar klinkt, maar het is een deel van mijn identiteit, een deel van mij, mijn haar. Nog meer dan mijn borst, mijn stomme borst met die eeuwige stomme rotknobbels. Ik raak nog liever dat ding kwijt dan mijn haar.

december 10, 2009 Posted by | Repel | , | 22 reacties