Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Boos en opstandig…BOOS EN OPSTANDIG

Vandaag zakte ik na (wederom) een slechte nacht (wederom) een beetje door mijn hoeven. Ik zak er nooit echt compleet doorheen, die luxe heb ik niet, ik verzwik me (alleen maar). Maar op weg naar school om mijn Daltons op te halen merkte ik ineens dat er (wederom) tranen uit mijn ogen lekten. En dat is op een dergelijk moment niet eens het slechtst der momenten, want Jongste zit toch met zijn snufferd in de rijrichting.

Ik zou een log kunnen vullen over de “Tokkie Moeder”  van het schoolplein, die me de huid vol schield terwijl zij mij bijna de berm in sneed eerder die dag. Ik zou ook een log kunnen vullen over mijn Sombrero Vaccinatie van vanmiddag en het feit dat ik liever wilde dat Jongste hem vandaag kreeg in plaats van volgende week; hij liet ons zo schrikken met zijn longen vorig jaar om deze tijd. “Pas op met hem, het slaat bij hem op zijn longen”, zeiden ze nog. Maar ik vul deze log daar niet mee. Nou ja, in een aantal regels samengevat staat het er toch. Niet gevat, of diepgaand, maar de essentie staat er wel, denk ik. Het is per slot van rekening wel context. Achtergrond.

Toen ik op weg was naar school dacht ik (wederom) aan mijn time out en aan wat ik denk te hebben besloten. (Nog steeds voor spek en bonen, y’all.) En ik dacht aan wat de arts tegen me zei en wat ik al een aantal keer heb horen zeggen: “Je moet nadenken over wat jij wilt.”  En toen werd ik ineens boos. Ineens heel erg boos. Ik heb namelijk niks te willen, ik heb niks te kiezen, ik wil een heleboel juist niet. Sterker nog: Eigenlijk wil ik niks van alle keuzes die ik zie. Wat ik wel wil is onmogelijk.

Ik wil geen “talloze” mastopathia
Ik wil geen knobbels
Ik wil geen verhoogde kans op kanker

Ik wil geen jaarlijkse controle
Ik wil geen jaarlijkse echo omdat een foto te veel belasting is
Omdat ik een verhoogde kan heb
Ik wil NOOIT meer een MRI van mijn borsten
Ik wil NOOIT meer op mijn buik vastgebonden liggen in dat ding
Ik wil nooit meer een onverdoofde punctie door mijn tepel
Ik wil geen onverdoofde punctie 20 minuten lang omdat ze de SOB niet te pakken krijgen

Ik wil dit geen vierde keer
Ik wil nooit meer 3 weken hoeven te wachten op de uitslag
Ik wil dit vooruitzicht niet

Maar…

Ik wil ook geen operatie
Ik wil ook geen DERDE litteken
Ik wil ook De Radicale Variant niet

Maar…

Ik kan niet leven met een borst vol voelbare knobbels die pijn doen
Ik kan niet leven met een borst vol knobbels waardoor ik BH’s niet kan dragen
Ik kan niet leven met een borst vol knobbels die welhaast een tijdbom zijn
Ik kan niet leven met een borst vol knobbels waarvor ik jaarlijks voor onder controle moet
Ik wil niet vechten voor een keuze die ik (niet) wil: België doet het wel, maar Nederland niet: als ik het onuitgesprokene zou willen, moet ik vechten.

Het wordt dus een optelsom van “wat ik het minst nìet wil”.  Nergens komt voor wat ik WEL wil. En toen was ik boos en toen moest ik huilen. En de eerstvolgende die roept dat het gaat om wat ik wil, kan een serieuze oplawaai krijgen. En ik deins niet terug voor een knock out.

november 17, 2009 Posted by | Repel | , , | 34 reacties