Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

En toch gaat het altijd weer over die tiet

Ik wilde een logje schrijven dat eens volkomen NIET over mijn tiet zou gaan, maar dat gaat me weer niet lukken. De dokter kan roepen ‘3 maanden time-out’, maar ik kan het bestaan van KIT ’09 niet uitschakelen. Het speelt continu een rol op wisselende plekken van mijn bewustzijn van voor- tot achtergrond.

In de eerste plaats voel ik ze letterlijk, tegen de beugel van mijn BH. Gevoelig is het. En bij sommige BH’s meer dan gevoelig. Dus er helemaal niet aan denken is simpelweg onmogelijk. In de tweede plaats lijkt het net alsof ze een link hebben gelegd met een plekje in mijn brein. Als ik aan ze denk, kan ik ze in gedachten tot op de 10e millimeter nauwkeurig lokaliseren, zonder mezelf aan te raken. En in de laatste plaats raak ik mijn borst niet meer aan. Ik ben te bang dat ze zijn gegroeid of dat ik er ineens veel meer voel. Mijn andere borst raak ik ook niet meer aan. Omdat ik bang ben dat ik daar ook ineens knobbels ga voelen. En dan voert de al dan niet goedaardigheid niet eens de boventoon. Het is de angst dat je zeker weet dat als je gaat voelen, er een knobbel zit daar waar zacht weefsel zou moeten zitten. Geen onrealistische angst, want tot drie keer toe was het zo. En in alle drie de gevallen volgde een martelgang. Het is het wantrouwen van mijn borsten. Het is The Enemy From Within.

Mijn besluit begint langzaam vormen aan te nemen. Vergis je niet: ik raadpleeg mensen waarvan ik weet dat ze er verstand van hebben, ik raadpleeg artikelen en ik raadpleeg vrienden. Alle professionals roepen dat je je niet moet vergissen in het emotionele aspect van wat ik overweeg. Maar niemand, behalve de mensen die mij kennen, schijnt te begrijpen dat wat ik drie keer heb doorgemaakt en wat Calvinistisch Nederland van mij verlangt (lekker laten zitten: het kan omslaan naar slecht, maar dat controleren we jaarlijks) ook ‘enige’ emotionele lading heeft. Plak dit maar in het woordenboek onder de term ‘eufemisme’. Maar ik ben braaf..ik neem drie maanden. Hoed je maar, Repelbos, ik zal er nog vaak lopen. Hoed je maar, Manlief, ik zal je nog vaak de huid vol schelden om vervolgens huilend tegen je schouder aan te vallen.

Ondertussen word ik ook geplaagd door moederlijke angsten. Ik zal de laatste moeder zijn van kleine kindjes die het onderwerp aansnijdt. Maar ik maak me ongerust. Vorig jaar om deze tijd werd Jongste geveld door bronchitus en werden we door Der Herr Doctor Privat Artzt op Lanzarote gewaarschuuwd dat hij zo benauwd was en dat het zo op zijn ademhaling sloeg. En nu komt die Mexicaanse, de varkens, de H1N1, de Swine FLu, de SOB, akelig dichtbij.

Vorige week had Oudste een hoest-verkoudheid, maar hij is nu zo goed als hersteld. Gisteren begon Jongste te hoesten en zijn mondje rook naar ziek. Ken je dat? Dat de adem van je kindje naar ziek ruikt? Toen ik hem voor zijn middagdutje naar bed bracht vroeg ik me af of ik hem met hoge koorts eruit zou halen. Ik kan geloof ik niet ontstressen. Er is altijd wel wat. Rustig vaarwater bestaat geloof ik niet meer voor mij. Rustig vaarwater is een type vaarwater dat ik niet meer zal meemaken, zo denk ik wel eens.

Nou ja. toen ik Jongste uit bede haalde bleek ik bij uitzondering rustig vaarwater te hebben getroffen. Ik moest wel verdwaald zijn! Het kind sprong uit bed alsof het haast had de wereld te ontdekken. En dat heeft hij geloof ik ook. Blaffen van het hoesten doet hij nog steeds….maar geen koorts….geen Taco-hoestje…

(ik wilde hem stiekem slapend fotograferen, maar toen ik zijn kamer opendeed stond hij daar al…ik had nog nèt de tijd om snel het licht aan te doen en te fliepsen!)

november 7, 2009 - Posted by | Repel | , ,

24 reacties »

  1. Nou, ik kan me heel goed indenken dat iets wat je constant plaagt en angst aanjaagt je goed in de weg zit en je kwaliteit van leven stukken minder maakt.
    Je moet doen wat je hart je ingeeft zeg ik altijd maar in dit geval is het wel een heel zwaar besluit.
    Toch………het is jouw lijf!
    Groetjes en een fijne zondag nog!

    Reactie door Lisette aka Liszha | november 7, 2009

  2. Hey, ik ben niet meer alleen. Er is hier niemand die het gelooft als ik dat vertel, dat ik effectief kan ruiken dat er eentje koorts heeft.
    Maar jij hebt ook die gave!
    Verder wens ik je nog veel moed in de volgende weken, heel veel sterkte ook en veel medeleven van je omgeving als je toch eens onderuit gaat.
    Groetjes.

    Reactie door Sabine | november 7, 2009

  3. Ik zelf ruik vooral tandjes. Doorkomende tandjes. Ken je dat? (Domme vraag…)

    En zoals je het schrijft, ik kan me goed voorstellen (kan ik dat?) dat het je gek maakt, die kit. En dat je er gewoon af wilt en rust wilt… Sterkte met je besluit, en het nadenken 3 maanden lang… Hoop ook dat je een beetje rust vindt en er misschien een keertje heel even niet aan denkt de komende periode…

    Reactie door mammalien | november 7, 2009

  4. ‘Hoed je maar blog, want ik zal hier nog wel vaker over mijn tiet bloggen.’
    Deze mistte ik wel een beetje…😉
    Het is goed Repel, gooi het er maar uit.
    Wat naar dat je je borsten niet meer durft aan te raken en dat je in gedachten precies weet waar je knobbels zitten. Toen ik vanmorgen onder douche mijn borsten weer preventief controleerde, dacht ik; stel je voor dat ik, net als Repel, ook wat voel!…..
    Ik wens je sterkte met de uiteindelijke beslissing die je gaat nemen. Wát een innerlijke strijd moet dit voor je zijn.

    Reactie door Madelief | november 7, 2009

  5. “Zijwindgevoelig” noemen ze dat. De onschuld is weg. Je kan aan niets anders meer denken dan verkeerde dingen die nog op je pad gaan komen en daar wil je dan op voorbereid zijn. Het is heeeel goed te begrijpen. Waar jij doorheen gegaan bent en nog gaat, is (bijna) niet te begrijpen voor mensen die zoiets nog niet van nabij of zelf hebben meegemaakt. Ook soms niet voor jezelf. Die time-out heb je niet voor niets gekregen. Dat betekent dat je nog even niets doet, maar het betekent om de donder niet dat het hele denk- en beslisproces ook stil staat. Je hebt wat tijd gekocht, meer niet. Blijf denken, blijf lezen, blijf raad vragen en de beslissing zal zich aandienen. Op een gegeven moment zal je weten wat je moet doen. Misschien weet je het al, maar schrik je er nog voor terug.
    Het is niet anders dan dat het nog wat tijd moet kosten.
    Veel sterkte met het proces en veel liefde van je omgeving wens ik je toe, liefs, Janneke

    Reactie door baasbraal | november 7, 2009

  6. ik kan er zo weinig op zeggen, behalve dat ik het mega-klote voor je vind; die angst, onzekerheid. Ik kan me echt heel goed voorstellen dat je het niet-benoemde overweegt. Als je daarmee zeker weet dat dan je zorgen over zijn en dat er dan geen nieuwe zorgen voor in de plaats komen.
    sterkte!

    Reactie door Corine | november 7, 2009

  7. Ik ben al drie keer opnieuw begonnen met deze reactie. Er gaat vanalles door mijn hoofd maar probeer dat maar ‘ns fatsoenlijk onder woorden te brengen.

    Je hangt een beetje tussen wal en schip heb ik het gevoel. Als de uitslag “slecht” was geweest heb je eigenlijk geen keus, die wordt dan voor je gemaakt. Als de uitslag helemaal “goed” was geweest hoef je geen beslissing te nemen. Nu is de uitslag “niet slecht maar we houden het in de gaten” en dan slaat de twijfel toe. Zo laten? Of beter voorkomen dan genezen?

    Je wereldje staat nu een beetje op losse schroeven en dan is het logisch dat het voelt alsof er overal een potentieel gevaar op de loer ligt. Ik kan me zo voorstellen dat daar die drie maanden voor zijn, het langzaam aan weer vastschroeven van die losse schroeven zodat je een weloverwogen beslissing kan nemen.

    Helaas kan niemand de beslissing vóór je nemen, we kunnen je hooguit een schroevendraaier lenen.

    XOX

    Reactie door Meanannie | november 8, 2009

  8. Wat je ook beslist, wat je ook voelt en wat er ook gebeurd, je maakt de juiste keuzes.
    Vertrouw daar op.
    En verder stuur ik je lots of happy thoughts. Die kun je wel gebruiken.

    Reactie door Nicolekebolleke | november 8, 2009

  9. Ja, ja, dat mondje dat naar ‘ziek zijn’ of ‘ziek worden’ ruikt, herken ik. Beetje ammoniak-achtig… Ik was ook altijd wat paniekerig als ik dat rook…. Maar ja, je houdt het ook weer niet tegen. Hier in Brabant zeggen de artsen dat het slikken van multivitamine helpt om de grootste ellende te verminderen met die griep (minder erg dus) en soms zelfs helemaal te voorkomen. Allemaal aan de multivitamine dus!!😉
    Enne… wat tiet betreft… neem de tijd, maar alle beslissingen zijn goed. Het is jouw lichaam, jouw beslissing en jouw leven!

    Reactie door Wondelgijn | november 8, 2009

  10. Ik ben ook bang voor die mexicaan, kan de hele wereld roepen dat het net zo is als een gewone griep ik geloof dat gewoon niet. Eens in de zoveel tijd komt er iets om de mensheid een beetje uit te roeien omdat we anders veel te veel worden. Na aids is het nu de beurt aan de mexicaan…. Ik vind het doodeng.
    Verder ben ik een soort van hypochonder in ontwikkeling maar voel ik van alles in mijn tieten sinds ik je blogs lees en ga ik deze week een afspraak maken voor een mammo.
    Ik kan me dus helemaal voorstellen dat het nog spookt in je hoofd.
    Sterkte

    Reactie door ilse | november 8, 2009

  11. Ik kan me je gedachten goed voorstellen. Ik controleer de laatste tijd wat vaker, sinds ik dit weer allemaal van jou weet. Meidje, sterkte en een dikke knuffel.

    Reactie door Door | november 8, 2009

  12. Ik ben blij dat er begrip is voor mijn ‘radicale’ gedachtengang. Maar een time-out is goed, dit kan ik niet in een weekje beslissen.

    Odanks dat het niet leuk is dat ik jullie de stuipen op het lijf jaag, is het wel goed dat er vaker gecheckt wordt, toch?

    Enneh…had ik jullie al bedankt voor de steun?🙂

    Reactie door De Repel | november 8, 2009

  13. Lastig voor een man om wat over zo’n onderwerp te zeggen, we hebben immers geen borsten (althans de meeste mannen niet). Ik heb dus ook geen idee hoe dat voelt. Ik kan het hooguit een beetje vergelijken met een plekje op mijn hoofd, ontstaan denk ik door te veel zon. Is het huidkanker of zoiets of is het gewoon niets. De huisarts zei “we kunnen het wel weghalen, maar het is niets”. Maar er blijft altijd een gedachte hangen.Hoe zou dat toch komen?
    Voor de griep ben ik dan weer helemaal niet bang, want ik krijg nooit griep. Ondanks alle stomme berichten in de krant.
    Ach, Repel, laat het nog maar lekker door je heenrazen, er komt een ogenblik dat het geraas minder wordt. En jouw beslissing is en blijft jouw beslissing.

    Reactie door Herman Scholten | november 8, 2009

  14. herman: mannen kunnen ook borstkanker krijgen! is ook een onderwerp dat weinig aandacht krijgt, maar niet ireeel.

    Reactie door Corine | november 8, 2009

  15. Ik denk dat ik wel weet wat ik zou doen als ik jou was, na drie keer die ellende. Maar goed, ik ben jou niet dus maakt dat helemaal niet uit. Ik overweeg het ook, zelfs zonder dat ik die ellende gehad heb, maar we zijn allebei een risico-klant, alleen heb ik tot nu het geluk gehad er (nog) niet mee geconfronteerd te worden. Als dat gebeurt, is de kogel door de kerk. Ik vind het zien opgroeien van mijn kinderen het allerbelangrijkste, de rest is bijzaak en kan wel gemist worden.
    Gek eigenlijk dat niemand het onbenoemde benoemd en we toch allemaal weten waar het over gaat…

    Reactie door Wieke | november 8, 2009

  16. Hoi, ik ben hier eigenlijk voor t eerst, en weet ook geen zinnig woord te zeggen, los van :doe wat jou juist lijkt en wat jou rust brengt. Liefs, Anita

    Reactie door Anita | november 8, 2009

  17. Ik kan je hier geen raad mee geven, maar wat ik wel weet is dat er een ogenblik komt dat je plots duidelijk weet wat je gaat beslissen.

    Naar ieders raad luisteren is ook geen optie, want alhoewel het allemaal goed bedoeld is, er zijn geen twee mensen die hetzelfde denken!
    Ik wens je het beste en de juiste beslissing!

    Reactie door zeezicht | november 8, 2009

  18. Soms weet je onderbewustzijn al wat goed voor je is en zoekt je verstand nog naar bevestiging, de een lijkt zonder de ander te werken, zonder enige samenhang, achteraf, achteraf kun je zeggen of er verband zat in dat wat je doet en wat je voelt.
    Ik spreek niet uit een gelijksoortige ervaring, bij mij was het geen KIT, bij mij was het de beslissing een huis te kopen, en ik dacht dat ik dat om alle foute redenen deed, gedwongen door omstandigheden, nu, achteraf kan ik zeggen: mijn onderbewustzijn prepareerde een thuisplek, die ik zo node miste en waarvan mijn onderbewuste al wist dat ik die nu hard nodig zou hebben, omdat er beslissingen genomen zouden worden die door de koop van het huis definitief zouden worden.

    jemig, klinkt dit nog logisch? ik hoop dat je er iets van begrijpt, maar wat ik eigenlijk wil zeggen is laat het los en geef je over aan de processen van je hart en je hoofd, uiteindelijk zal wat nu irrationeel of emotioneel lijkt en on-onderbouwd, de basis zijn voor je uitkost straks…..zoiets bedoel ik, geloof ik.😉

    Reactie door JC | november 8, 2009

  19. Dat rustige vaarwater komt best wel wer terug hoor Repel.
    Zeker weten.

    Reactie door Leidse Glibber | november 8, 2009

  20. Het is jouw lijf, jouw leven, jouw gevoel. Het besluit dat je gaat nemen is weloverwogen en rationeel genomen, ondanks (of misschien zelfs dankzij) het feit dat er heel veel gevoelens bij komen kijken. Want het is nogal wat. Ik vind het knap dat je er zo over schrijft, ik denk dat je voor heel veel mensen iets heel waardevols aan het doen bent op jouw blog.

    Reactie door Toaske | november 8, 2009

  21. Een beslissing nemen, en zeker zo’n belangrijke, is altijd emotioneel en heel erg moeilijk. Zelf vind ik alle knobbels weg laten halen een hele reële optie (wat Calvinistisch Nederland ook mag verwachten), maar ik ben jou niet en ik maak niet zelf mee wat jij nu meemaakt.

    Grappig dat je zegt dat je ‘ziek zijn’ kunt ruiken bij je kinderen. Afgelopen week vond ik onze jongste zo stinken uit z’n mond, ook nog na het tanden poetsen. Nu snap ik hoe dat kwam! Gelukkig was het ‘alleen maar’ een verkoudheid-hoest. Onze jongens hebben vrijwel nooit koorts (alleen als baby wel eens), en hebben ook nog nooit echte griep gehad. Ik vertrouw er dus op dat ik het wel zal merken als er wel een echte griep langs komt.

    Reactie door Carla | november 9, 2009

  22. het IS toch ook allemaal eng?
    als moeder is het gewoon allemaal nóg heftiger want je weet waar je voor leeft…

    Reactie door Eu Mesmo | november 10, 2009

  23. Jij weet wel wat je gaat beslissen al lijkt het nu nog eng en ver weg, ik denk dat je stiekum al wel weet wat de beste oplossing is en als jij denkt wat ik denk dat ik zou denken als het mij was overkomen (volg je het nog ;)) dan denk ik dat het een goede beslissing is.

    Btw ik voel ook van alles, harde bonken, zere plekken en kabels maarja, hoort bij het geven van bv en in die zin ook normaal maar ik vind het een eng idee dat er tussen alle knobbels, bulten en zere plekken, zo maar, heel stiekum iets kan gaan groeien wat er niet hoort.

    Enne, dat luchtje, dat lijkt op aceton maar dan minder zurig.

    Reactie door Barbara | november 10, 2009

  24. Van die tiet die er steeds ‘is’, begrijp ik. EN dat van dat stinkende kindermondje herken ik. Brecht had ‘m vorige week. Gelukkig is íe weg, eh… de stank dan!

    Reactie door Yvonn | november 10, 2009


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: