Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Countdown richting uitslag: de Repel ontspoort…

Nog minder dan 12 uur tot de uitslag. Ik ben rationeel gewapend tot mijn tanden, emotioneel ben ik een wrak. Drie weken geleden zat ik bij de dokter met mijn knobbel. Drie (!) weken geleden. Emotioneel ben ik vele gemiste nachtrusten verder. Ik gok een week of drie aan gemiste nachtrusten. Rationeel heb ik alle scenario’s uitgestippeld en weet ik wat ik wil en niet wil. Emotioneel heb ik Grey’s Anatomy gekeken. Emotioneel heb ik de clip voor de premiere van ‘Er komt een vrouw bij de dokter’ gekeken. Rationeel heb ik gepraat met mensen die weten waar ze het over hebben.

Hij zou dus thuis zijn voor de uitslag van het ziekenhuis, mijn Manlief, in plaats van de hele week weg. Hij zou vanavond ook thuis zijn. Maar dan stonden er wel een paar ‘dagdiensten’ tegenover deze week. Wij zijn hier in Huize Repel niet zo goed in dagdiensten; wij zijn alleen maar 24-uurs diensten gewend. Dus we hebben gepuzzeld en geregeld voordat het rond was. Vandaag een dagdienst, rond half 7 thuis, donderdag een dagdienst en dan ook rond half 7 thuis en dan vrijdag een dagdienst en dan kan hij de jongens uit school halen. Half 7 is wel wat laat voor het avondeten van de de Daltons…maar we zijn samen op DinsDag D-day, daar gaat het om! En maandagavond is hij ook bij me, dat was het idee. Want de avond tevoren is bijna nog enger dan de dag zelf. Maar we zijn ten alle tijden afhankelijk van zieken en zo bij de dienst, dat weten we…

Dus, de werkelijkheid…

Casa Repel, de telefoon gaat om 17:40 uur. Dit is wat ik verstond:

Ik: Met mij
Hij: Ik kom NU naar huis
Ik: Dat is fijn vroeg, dan kan ik nu koken!
(Ik denkend: oh wat fijn dat hij eerder is dan half 7…het wordt anders zo laat voor Middelste!)

Dit is wat hij eigenlijk zei:

Ik: Met mij
Hij: Ik kom NIET naar huis
Ik: Da’s fijn vroeg, dan kan ik nu koken!
(Hij moest blijven maar hij dacht: ze is blij dat ze niet hoeft te wachten met koken tot half 7 voor de kleinsten die op tijd naar bed moeten.)

Twintig minuten nadat ik hem verwachtte stond het eten stond op tafel te verpieteren, de Jongens waren door mij al heel erg uitgefoeterd, ik had de pagina’s van de hulpdiensten al tot in den treure gechecked, ik had al minimaal 40 telefoontjes naar diverse voicemails gepleegd….toen ik Manlief uiteindelijk aan de lijn kreeg was al het leed al aan alle kanten geleden. Ik heb hem de huis vol gescholden, alsof dat terecht was en alsof dat zin had had.

Eigenlijk ben ik nu op een punt gekomen dat morgen niet erger kan zijn dan nu vanavond. Tegen de verwachting in ben ik alleen en heb ik mijn kinderen uitgescholden. Ik ga alleen naar bed, ik ga alleen de spoken van 3 A.M te lijf. Ik heb de schrik in de benen van vanavond…niet wetende welke schrik me morgen te wachten staat. Alleen. En Manlief kan er ook geen reet aan doen.

november 2, 2009 Posted by | Beslommeringen, Repel | 27 reacties