Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

The morning after: bezinken, bijkomen…en bakken

Ik stond op met pijn in mijn Tiet. Kolere-radiologe. Maar mijn hoof is kalmer. Ik ben nog verdrietig, maar het stormt niet meer in mijn hoofd. De blinde paniek, de gierende angst, de knoop in mijn maag, is weg. De stilte in mijn hoofd nu is bijna oorverdovend. Eerlijk gezegd heeft het feit dat Jongste slaapt ook iets te maken met de oorverdovende stilte. Ik ben ook klaar met huilen voor vandaag. Voor deze week.

Ik sprak vandaag via via een oncologe en zij vertelde me dat als de uitslag van de MRI aanstaande woensdag niet goed is, ik dat op dat moment ter plaatse te horen krijg. Wachten met de uitslag is ongekend. Mijn afspraak op 19 november is een afspraak voor wat te doen met Knobbels in Tiet als het niet kwaadaardig is, is haar inschatting.

Gisteren, in de loop van de middag en avond begon ik voorzichtig te wennen aan het denken aan een mogelijke optie die ik nooit eerder als reële optie heb overwogen. Als ik er vanuit ga dat de uitslag goed zal wezen, neemt dit niet weg dat Tiet vol zit met dingen die er niet horen. En als ik die laat zitten, zal ik een echt kwaadaardig iets niet zo snel kunnen ontdekken in dat woud der knobbels. Ik kàn besluiten niet meer bang te zijn. Ik kàn besluiten dat 3 keer genoeg is geweest. Ik kàn besluiten dit niet meer mee te willen maken. De angst, de pijn, de slapenloze nachten. De stress, de bloeddruk, de aandacht die mijn man en kinderen moeten missen omdat ik er met mijn kop niet bij ben. Ik doe namelijk elke keer een flink jasje uit. Mijn kansen zijn al niet zo goed, poker-technisch gezien. Ik kan kiezen te passen. Welke keuze het wordt, weet ik nog lang niet. Maar het feit dat ik die optie überhaupt begin te overwegen, geeft me lucht. Ik heb tot 19 november om na te denken of ik een dergelijke optie wil aankaarten. En zo ja, hoe ik dat inkleed.

Maar vandaag was nog niet de dag om na te denken over een keuze. Vandaag was bezinken. Uithuilen, opstaan en overnieuw beginnen. Ik weet niet goed in welk stadium ik nu zit. Ik weet wel dat ik mijn tijd ga nemen. En vandaag wilde ik normaal doen. Normale mama-dingen. Ik was namelijk thuis met mijn Daltons. Mijn moeder kwam om me te helpen. Joost mag weten wat dit met haar doet. Vast verschrikkelijk veel, maar ik heb de ruimte, moed en reserve niet om het aan te kaarten. Ik heb geloof ik nog hulp nodig bij het opstaan (uithuilen?) gedeelte van uithuilen, opstaan en overnieuw beginnen, en ik ben nog niet in staat anderen iets te bieden.

Helemaal normaal doen lukte vandaag echter ook niet. We blijven Mama Repel en de Daltons, per slot van rekening. Vandaag was de laatste dag van “De Judo Driedaagse” van onze lokale judo-dealer deze herfstvakantie. Twee judoënde Daltons, twee verschillende tijden. Da’s vier keer halen-brengen, drie dagen lang. En als je dan ook nog zo stom bent om op het inschrijfstrookje “ja” aan te vinken voor de rol van Pannenkoeken-Bakkende-Judo-Ouder-Op-De-Spetterende-Slotdag, mag je tussen het halen-brengen door óók nog een pak pannenkoeken wegbakken. Gelukkig was oma er om te assisteren met halen-brengen, anders zou ik mezelf in drieën hebben moeten delen.|

1 kom beslag, 3 van de 5 pitten, 2 koekenpannen, 1 pan heet water met een bord plus deksel erop. En 1 Repel on a Role…take it away! Ik ga met IEDEREEN de discussie aan dat je op een keramische kookplaat geen fantastische pannenkoeken zou kunnen bakken. De pannen lopen uit fase, maar zonder zelfs te hoeven vloeken als Gordon Ramsy bak ik binnen en half uur het hele pak weg.

De Repel had eerder die ochtend bij de Xenos (aanrader voor Halloween artikelen!) muffin-spook-vormpjes gevonden. En Middelste zou Middelste niet zijn als hij naast Spookjes cakejes óók nog prinsessencakjes zou willen. Dus, wat koopt Repel? Juist ja.

Na de pannenkoeken zijn de muffins aan de beurt. Repel heur haar wordt hoe langer hoe vetter en de zweetkringen in de oksels van heur shirt slaan wit uit. De vlekken van beslag, boter en limonade zitten overal. Ik moet er vast heel charmant uit hebben gezien in combinatie met het gebrek aan slaap van de nacht ervoor. (Lees: wit bekkie met wallen.) Maar het boeit me niet. De Repel bakt.

Middelste doet de versieringen en ik vind persoonlijk dat hij het veel mooier heeft gemaakt dan het voorbeeld op de verpakking. Er moeten nu eenmaal 3 schoenen op 1 cakeje (die roze derrie op het cakeje op de onderste rij, tweede van rechts). Blijkbaar.

Mijn keuken wordt intensief gebruikt vandaag. Mijn moeder jast de piepers en ik was de verse spinazie. Hoe heerlijk om je bezig te houden met normale zaken! Dat zou ik elke dag wel kunnen…eitje.

Jammer dat ik kleine kinderen heb de kinderen geen salade lusten, anders had ik er een heerlijke salade van gemaakt. Nu was ik verplicht het tot moes te koken voor een gestampte Prut Met Jus (PMJ). Moet je kijken wat een zielig hoopje er over blijft van een schitterende zak verse blaadjes. Maar eerlijk is eerlijk: het was wel lekker, daar kan geen diepvries HAK tegenop. Martine Bijl of geen Martine Bijl.

De vaatwasser heeft twee keer gedraaid vandaag. Ik stink een uur in de wind. Ik ben afgepoekeld (dat is een alom bekend Repel-woord, het betekent iets in de zin van afgedraaid, moe, heb-ontspanning-nodig) en ik moet nog bij heul veul logjes reageren vanavond omdat ik zo verschrikkelijk ontroerd ben door de vele reacties, de kaartjes en de persoonlijke berichten van jullie allemaal.  Maar eerlijk is eerlijk jongens: die man met de hamer is zojuist binnengeslopen (hij heeft de sleutel)…en hij gaat zijn gelijk krijgen. Ik heb met hem nog nooit een discussie gewonnen. Reageren bij jullie doe ik wellicht morgen…of overmorgen.

Maar, voor dit bekkie, voor dit Middelste-Trots-Met-Eerste-Medaille-Ooit-Bekkie, had ik gisteren-plus-vandaag gerust 5 keer achter elkaar gedaan.

Hoe heerlijk om “gewoon” moeder te zijn. Met “gewone” kinderen waarmee ik “gewone” dingen kan doen.

Advertenties

oktober 21, 2009 - Posted by | Repel | ,

22 reacties »

  1. Een logje van uitersten. Zo voorstelbaar hoe je je gevoeld moet hebben, maar ook zo knap hoe je toch over op de orde van de dag gaat. Eerlijk ook dat je schrijft dat je er nu niet echt voor anderen kunt zijn, maar geloof me, zij die van je houden geven daar nu helemaal niets om!

    Reactie door Toaske | oktober 21, 2009

  2. “Gewoon” mama-dingen doen en even alles laten bezinken is goed. Je steekt je kop niet in het zand maar neemt juist de touwtjes weer in handen. Door met je handen bezig te zijn vindt je de rust in je hoofd om het even van een afstandje te bekijken.

    Angst, onzekerheid en verdriet vreten vreselijk veel energie, geen wonder dat je niks over hebt om er voor anderen te zijn. In dat opzicht mag je volgens mij best even de rem erop zetten. Repel heeft alle energie zelf even nodig om hier doorheen te komen!

    En in mijn ogen ben je een kei.
    Welterusten Repel, morgen is er weer een nieuwe dag.

    xox

    Reactie door Meanannie | oktober 22, 2009

  3. Wow.
    WOW!
    Ik weet niet eens waar ik allemaal op wil reageren zeg!
    Haha.
    Goed dat je lekker bezig bent.. leuke dingen doen enzo.
    En. Spinazie. Denk dat ik die vanavond maar eens klaarmaak.

    *hug*

    Reactie door Nicoleke | oktober 22, 2009

  4. Je hoeft er nu helemaal even niet voor anderen te zijn dat kan iedereen wel begrijpen toch zeker de mensen die van je houden. En ja ik vind je sterk hoor en goed dat je nadenkt over hoe verder . Ik persoonlijk (maar dat is mijn mening) zou niet willen wachten op dat het een keer wel verkeerd is . Lijkt me heel erg moeilijk maar goed daar kom je wel uit. Deze week even doorkomen en we denken aan je ….

    Reactie door ilse | oktober 22, 2009

  5. Heerlijk logje weer!
    Bakken werkt volgens mij therapeutisch. Lekker bezig zijn, de heerlijke geur… geweldig die spookjes-muffin-vorm! Ik ga ook naar de Xenos (jammer dat ie 20 km weg zit…)
    Ik begrijp dus dat je woensdag onder de MRI gaat. Heb je tot die dag alle tijd voor deze leuke, normale mama-dingen of moet er gewoon gewerkt worden? Even tijd voor jezelf (en je gezin!) lijkt me nu helemaal geen slecht plan… Kun je ook rustig je opties overpeinzen, tijdens al die aktiviteiten.
    Overigens, wel eens gehoord van pannekoeken kant en klaar van de supermarkt die je in de magnetron schuift?? Zijn ook lekker hoor en kinderen proeven het verschil toch niet.

    Reactie door Wieke | oktober 22, 2009

  6. Blijven hakken (in pompoenen) en blijven bakken. En fotograferen. Wat een heerlijk über-trots-medaille-koppie.

    Reactie door Ri | oktober 22, 2009

  7. BTW: kreeg je de muffin-cakejes goed uit de spookjes-vormpjes of bleven ze erin vast zitten?

    Reactie door Wieke | oktober 22, 2009

  8. Nee, de cakejes kwamen niet heel uit de vormpes: muffinbeslag is niet heel geschikt voor dat soort vormpjes. Maar lekker waren z wel!

    Vanavond logeren de Daltons bij opa en Manlief en ik gaan uit eten! Morgen ga ik een rondje logland maken: vanavond ben ik weer eens echtgenote! Joe-hoe!!

    Reactie door Repel | oktober 22, 2009

  9. Het blijft toch spannend de tijd tot de scan. Lekker veel afleiding nu met de judo, de muffins, de pannenkoeken. Wat heerlijk dat de jongens bij opa logeren!

    Reactie door Nicolette | oktober 22, 2009

  10. Lieve Repel, ik heb met tranen in m’n ogen je log gelezen. Jij weet waarom. Méns, ik denk aan je.

    Sterkte!

    Reactie door Joeltje | oktober 22, 2009

  11. Lieve repel, ik lees je hele verhaal nu op de blackberry, heb hier geen internet. Wil je even heel veel sterkte wensen en een knuffel vanaf hier. Hou je haaks, meid!

    Reactie door door | oktober 22, 2009

  12. Stoer ventje!

    En, stoere mama, neem gewoon lekker alle tijd om goed na te denken en nu eerst even bij te komen. Vergeet lekker de logjes even (of de reacties) en concentreer je lekker op je eigen gemoedsrust en je daltonnetjes (je repeltjes had ik bijna geschreven, ook leuk!)

    Reactie door mammalien | oktober 22, 2009

  13. Hé Kanjer! Gelukkig kun je allles met de onvervalste Repeltpouch aanraken. Wees inderdaad even lekker onverdeeld moeder en geniet! Wat een smoeltje van die Middelste zeg! Daar zou je toch je laatste cent voor geven om dat mee te maken? Ik ben in gedachten bij jullie vanuit Nederland

    Reactie door baasbraal | oktober 23, 2009

  14. Heb ook de spookjes-muffin-vormpjes gekocht en de halloween-koekjes-uitstekers, daar zijn we mee begonnen en dat werkt heel goed. Van het weekend de muffins, we zullen zien.

    Reactie door Wieke | oktober 23, 2009

  15. Lieve Repel, je doet het goed! Wat zeg ik…. je doet het geweldig! Stilstaan, wonden likken, uithuilen, opstaan en (proberen) verder te gaan… We gaan met je mee hoor, onder die scan!! (iPod op en net doen of je aan het rennen bent onder die scan… Ik ren met je mee!)
    En na afloop, wederom prinsessencakejes! Jouw Daltons trekken je er wel doorheen. Wedden?? *kus*

    Reactie door Wondelgijn | oktober 23, 2009

  16. Jullie zijn allemaal hartstikke lief!

    Reactie door De Repel | oktober 23, 2009

  17. Tering… Ik ben ff niet zo aanwezig in weblogland, en dan zit jij met angst om tiet en angst omdat opluchting misschien te vroeg is. Heel knap hoe repel er mee om gaat, al schiet ze daar geen ruk mee op.
    Hopelijk nog heel veel van zulke medaille-bekkies de komende tijd en daarna alleen maar goede berichten, goede beslissingen en ieder geval heel veel sterkte en voorspoed. Ook voor tiet. Hoe slap dat ook is. En dan heb ik het over zo’n weinig originele tekst als ik neer zet..!
    Oh en die tekening… ik vind het zelf eigenlijk ook wel knap. Maar heb geen idee of dat terecht is of dat dochter eigenlijk gewoon heel doorsnee is…

    Reactie door Yvonn | oktober 23, 2009

  18. Lieve Repel, je bent een dijk van een meid, een mooi mens met of zonder tieten, meis ik begrijp dat je er nog over na wilt denken maar jij bent jij en dat zul je altijd zijn, een lieve mamma van de jongens en een geweldige echtgenote voor je man. Welke beslissing je ook neemt (al weet je eigenlijk al wat je gaat doen ) dat zal niets veranderen aan jou diepste wezen.
    Stap lekker in je hoge hakken met je mooie benen en leef , geniet van je leven.
    Knuffel van mij XXX

    Reactie door Haba | oktober 23, 2009

  19. Met een Tiet vol ongeleide projectielen die maar zo een soort Jeckyll and Hide kunnen gaan worden, zou ik denk ik toch niet het risico willen nemen dat er zich ergens in het geniep iets kwaadaardigs kan ontwikkelen zonder dat je het in de gaten hebt………

    Ik bedoel, is 3 keer onrust, 3 keer zenuwen, 3 keer angst niet genoeg? Maar het is niet niks, het afscheid nemen van een Tiet omdat Kwade Cellen denken dat ze er een feestje kunnen gaan vieren.

    Ik denk dat het feit dat je überhaupt al zoiets aan het overwegen bent, je al verder in je keuze bent dan je nu misschien denkt………

    Hoe dan ook, die MRI doet geen pijn, het ding maakt alleen een verschrikkelijke pestpokke herrie dus stem er je muziekkeuze lekker op af, misschien bestaat er wel zoiets als de sound of MRI maar dan wat muzikaler???

    Reactie door Barbara | oktober 24, 2009

  20. Zo en dan nu een reactie op je keukenactiviteiten 😀

    Gaaf die muffinvormpjes, leuk voor halloween. Jammer alleen dat ze er niet goed uit zijn gekomen, misschien dat wat steviger cakebeslag beter gaat?

    Ik bak trouwens prima pannenkoeken op keramisch, zelfs met 3 pannen tegelijkertijd (anders hou ik de (vr)eters niet bij met bakken 😉 )

    Die spinazie, die komt hier altijd gewoon uit de vriezer want als ik voor ons allen, verse spinazie moet koken, dan is mijn pan te klein in het begin. We eten zo’n beetje een kilo diepvriesspinazie per keer. Wat me er overigens wel aan doet denken dat we dat binnenkort weer eens op het menu gaan zetten. LEkker met een gekookt eitje erbij 😉

    Iemand tikte al, bakken werkt therapeutisch en daar ben ik het helemaal mee eens. Je boosheid en woede afreageren op een bol brooddeeg om woest in te kneden. De afleiding die je hebt bij het mixen van beslag waarbij je heerlijk je gedachten kunt laten gaan en de voldoening die het geeft als je al dat lekkers proeft. Super toch 🙂

    Reactie door Barbara | oktober 24, 2009

  21. Wauw seg, wat een heerlijk logje. Je weet, ondanks de angsten, toch maar ferm de handen uit de mouwen te steken en je blijft niet bij de pakken zitten. Respect!

    Reactie door prutsen | oktober 25, 2009

  22. Repel, voor mij ben je een heel bijzonder iemand. Iemand die zo kan schrijven over de eigen angsten, iemand die zo over de eigen ongewisse toekomst kan praten en dan ineens overgaat tot de orde van de dag, drie schoentjes op een muffin.
    Ook het schrijven over je Tiet als een lichaamsdeel dat kennelijk gewoon haar eigen gang gaat, dat spreekt mij als tietloze man aan.
    Ik hoop dat het de komende weken heel goed met je zal gaan.

    Reactie door ollieherman | oktober 25, 2009


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: