Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Repelbos maakt meer goed dan een knobbeltje kapot kan maken…

Je moet wat, als je in het vagevuur verkeert.

De Repel kan er niet van slapen en verkent in plaats van haar matras de (on)mogelijkheden van haar iMac. En ‘Knobbel In Tiet’ (mijn KIT, vanaf heden) of niet: ze kan een slideshow op YouTube zetten! Ta-taaaa…

In het echie zijn de foto’s mooier, scherper, en meer zonovergoten;
Op deze wijze houdt Repel ‘Het Lange Wachten’ wel vol;
Bij deze is de term “Repelbos” een feit, gedeponeerd, patent pending, bij wijze;
De Pan van Persijn is voor altijd Repelbos;
Van mij en mijn alleen…noem het…Mijn Mordor…

MAESTRO! MUSICA PER FAVORE:

“REPELBOS IN DE HERFST”!

(je hebt begrepen dat je geluid aan moet zeten?)

oktober 17, 2009 Posted by | Beslommeringen, Repel | | 19 reacties

3 A.M.

Om drie uur ’s nachts lijkt de waarheid zo anders dan om acht uur ’s ochtends. De wereld is heel anders om drie uur ’s nachts. Angsten zijn groter, inschattingen zijn anders en doom-scenario’s lijken om drie uur ’s nachts veel reëler dan om acht uur ’s ochtends.

Om acht uur ’s ochtends houd ik mezelf voor dat het een verstopte klier kan zijn, of een vetbultje. Maar om drie uur ’s nachts lijkt het zomaar plausibel dat het een uitzaaiing is van een heel groot gezwel in mijn darmen of zo. Het slaat nergens op. En om drie uur ’s nachts kan je jezelf ook niet vertellen dat de wereld er de volgende ochtend een stuk zonniger uitziet, want om drie uur ’s nachts geloof je dat niet. Die zon komt waarschijnlijk niet eens op, dat is wat je om drie uur ’s nachts denkt.

Maar ook om acht uur ’s ochtends zit die knot in mijn maag. Ik heb de hele dag een gejaagd gevoel. Alsof er iets is. Maar er is natuurlijk ook iets. Ik heb onder normale omstandigheden al geen geduld, en nu al helemaal niet. Ik zit mezelf vreselijk in de weg.

Ik ben nu heel blij met mijn nieuwe fietsje. Gisteren ben ik tegen de storm in naar huis gefietst. Met het snot uit mijn neus over mijn wangen beuken tegen die wind. Die wind had het allemaal gedaan en ik zou hem krijgen ook. En ’s avonds was mijn pakje van de H&M gearriveerd. Het zat allemaal als gegoten. Chique de friemel, dat grijze kokerrokje met zwarte hoge hakken. De broek was ronduit sexy. Ik keek in de spiegel en voor het eerst in heel lange tijd was ik tevreden met mijn spiegelbeeld. Dat zijn deze dagen toch een beetje de krenten in de pap.

Maar die kick is weer weg en ik voel die put weer in mijn maag. En het is niet eens drie uur ’s nachts. Zometeen als Oudste met papa thuiskomt (hij heeft gescoord!) ga ik maar lopen. Tien kilometer rennen, tot ik buiten adem ben en mijn spieren kapot en mijn hoofd op standje blanco.

Drie uur vannacht is vroeg genoeg om me weer zorgen te maken………….

oktober 17, 2009 Posted by | Beslommeringen, Repel | | 23 reacties