Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

We hebben een nieuw jongetje!

Toen we enkele maanden geleden naar de kinderpsych gingen omdat er “iets” was met Middelste, vond ik hem naast dat “iets” ook zo ongelukkig. Ik verwoordde destijds naar de psych dat ik voor mijn gevoel tot zijn derde verjaardag een onbezorgd, stralend mannetje had gehad dat altijd in was voor een geintje en alleen maar wilde lachen. “Middelste, je stuitert weer!”, was de favoriete uitspraak van opa, waarop Middelste steevast zijn heerlijke giecheltje ging giechelen en nog harder ging springen…mijn eigen Teigetje. Maar na die verjaardag is dat mannetje langzaam afgegleden tot een veel stiller, teruggetrokken ventje. Hij zag voor mijn gevoel alles, maar hij was niet meer zo spontaan, en hij ging zo veel minder in op uitnodigingen om lol te maken, hij…nou ja, hij leek in mijn ogen zo ongelukkig.

Tel daar het poep-probleem bij op en…tel uit je winst verlies. Middelste ongelukkig, ouders ongerust.

Toen psych’s Grote Uitspraak kwam, begreep ik dat hij niet ongelukkig was geweest op de crèche dat laatste jaar, maar doodongelukkig. De psych had voorspeld dat hij op school weer helemaal zou gaan opbloeien. En als hij dat niet zou doen, dan zouden we moeten kijken of hij niet nog meer uitdaging nodig zou hebben dan groep 1. But we’d cross that bridge when we come to it.

Anno vandaag heeft Middelste er anderhalve week opzitten op school. En ik heb een ander kind teruggekregen uit school. Middelste stuitert weer! Hij gaat ook weer op alles in als er een lolletje aan vastzit. Het was Oma Opel ook sterk opgevallen: hij is weer gelukkig en onbevangen.

En zoals bij elk kind dat voor het eerst naar groep 1 gaat, zie je ineens zo’n sprongetje in de ontwikkeling. En bij Middelste zie ik daarbij een nieuw soort zelfvertrouwen en bewustzijn groeien. Er is een nieuwe blik in zijn ogen. Er is een vierjarig jongetje ontstaan dat ineens een stuk groter is, blij is, en dingen roept die hout snijden en weet dat het hout snijdt. Het ongelukkige jongetje waar “iets” mee was is er niet meer. Dat jongetje wil ik overigens ook nooit meer zien, als het effe kan.

Het voorbeeld klinkt als opscheppen, maar zo bedoel ik het niet: gisteren op woensdag had Middelste alle lachebekjes van die week al binnen. Ik ben hier zó blij mee! Want blijkbaar beleeft het kind school als een verademing en vindt hij alles zo leuk dat hij lachebekjes spaart. Het kind is gelukkig. Hij kan zijn ei kwijt, hij krijgt zijn uitdaging. Daarom ben ik zo blij: hij spaart lachebekjes. Het maakt mij in eerste instantie niet uit of hij de eerste of de laatste is die ze heeft: hij vindt het leuk om ze te sparen.

Feit is dan overigens wel in tweede instantie dat hij de eerste was van iedereen die ze had; hij was ook eerder dan alle groep 2’ers. En daarom ben ik zo blij dat hij in een groep 1/2 combi zit: er is uitdaging zát voor hem. En volgend jaar zit hij in een 2/3 combi en dat betekent dat hij dit jaar niet hoeft te “herhalen”. Ik kijk nu wel heel ver vooruit, maar ik kijk in tegenstelling tot mijn beren-op-de-weg-aard vooruit met een alles-komt-goed-blik. (Corine had dus al die tijd gelijk!)

Er is een enorme last van mijn schouders gevallen. Ik heb zó getobt over wat er met hem was. Ik ben zó ongerust geweest. Ik keek naar hem en zag dat er iets niet pluis was, maar ik wist niet wat er was. De woorden autisme en asperger zijn gevallen. Het woord ontwikkelingsachterstand is gevallen. Er is zelfs gesuggereerd dat het aan mijn gedrag van het laatste half jaar lag. En dan die zindelijkheid, ik was zo bang voor school. Kinderen kunnen namelijk zo wreed zijn. En in een regio als de onze loop je de kans om op je 13e bij iemand in de klas te zitten die nog heeft meegemaakt dat jij op de lagere school in je broek poepte.

Maar hebben dokter Ooievaar in ons team getrokken. En Middelste was binnen twee weken zindelijk. En wij hebben de kinderpsych aangekocht. (Met alle regels van de verzekering die wij niet zo goed snappen kan ik met recht de term aangekocht gebruiken.) Maar het maakt niet uit. Het dubbele zouden we ook hebben betaald. Waar het om gaat is dat we weten wat dat “iets” is. We snappen Middelste weer en we weten waar we dit seizoen op moeten letten. En nu is de transfermarkt dicht. We hebben contracten ontbonden en we hebben nieuwe spelers aangekocht en ik denk dat we er goed voor staan. Ons team gaat het wel goed doen dit seizoen.

Hè verdorie, komt die sockermom in mij toch weer bovendrijven in de staart van dit logje. Hardnekkig is ze.

september 3, 2009 Posted by | De Daltons | , | 23 reacties

Herfststemming

Ik ben ooit in het noorden van Amerika en in Canada geweest in de herfst. Daar heb ik de mooiste kleur rood gezien die er bestaat. Het rood van herfstbladeren. De bomen daar in de herfst zijn te mooi voor woorden. Allerlei tinten rood, oranje en geel. Hele warme kleuren in een prachtige herfstzon. Zo mooi worden de bomen hier niet, maar ook hier houd ik van herfstkleuren.
Note to self: als je tijd hebt binnenkort de kleuren van je log aanpassen aan de herfst.

Het moge duidelijk zijn: ik ben dol op de herfst. Het is mijn favoriete seizoen. De bladeren, de stormen, de regen. Het is hét seizoen om naar Repelbos te gaan en te schoppen door de herfstbladeren. Om de herfstgeuren op te snuiven. Om je helemaal nat te laten regenen en dan een kop warme chocolademelk te gaan drinken en lekker op te warmen bij de verwarming.

Vandaag is een echte herfstdag en ik voel me een beetje dubbel. Vandaag ga ik naar een begrafenis en op de een of andere manier is herfstweer dan ook weer meedogenloos triest.

september 3, 2009 Posted by | Repel | | 9 reacties