Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Een lachebekje voor mijn lachebekje

Mijn moeder zegt altijd dat als ik uit school kwam ik al drie straten voor ik thuis was begon te vertellen wat er allemaal was gebeurd. En blijkbaar lijkt Middelste niet alleen qua uiterlijk op zijn moeder. Dit trekje heeft hij ook van haar.

Het was niet zijn eerste dag in groep 1, hij had zowaar al een víer héle dágen voor de vakantie meegedraaid. Maar het is wel zijn eerste echte schooljaar. Wat een mijlpaal weer. Ook bij mijn tweede stond ik er weer een beetje met een dikke keel en tranen in mijn ogen bij. Mijn kleine grote man…
Toen ik hem na de lunch weer naar zijn klas bracht, keek hij naar het dagschema en zei hij mij: “we gaan in de kring en dan buiten spelen en dan een werkje doen en dan….hé….waarom is het nu anders? Eten-drinken staat er niet bij!” De juf moest glimlachen. “Zo”, dacht ik tevreden bij mezelf, ” de juf weet nu direct wat voor vlees ze in de kuip heeft. Het kind is snugger.”

En toen ik om kwart over drie klaarstond bij het schooltje liet Middelste zien dat hij ook qua karakter op mij lijkt. Het klasje kwam aan het touw naar buiten. De ouders van kleine kinderen onder ons kennen dat principe wel: de juf heeft een lang touw met handgrepen. Alle kindjes houden het touw vast en ze mogen het touw pas loslaten als ze tegen de juf hebben gezegd dat ze hun papa/mama/opa/oma hebben gezien. Deze juf checkt dat ook daadwerkelijk, we maakten even oogcontact. En vervolgens moeten ze eerst de juf een handje geven voor ze weg mogen hollen.

Middelste doet het à la Repel. Ze waren nog maar nauwelijks het gebouw uit aan het touw (ik stond op een meter of 15) en Middelste begon al te roepen/vertellen: ” Mama! Mama! Ik heb mijn eerste lachebekje gekregen! Mama! De juf heeft mij een lachebekje gegeven! Mama! Mijn eerste lachebekje!”

Ik dacht dat ik uit elkaar ging barsten van geluk en trots en liefde. En de tranen sprongen weer in mijn ogen. Ja sorry hoor jongens, ik ben een emotionele trut geworden sinds ik kinderen heb.

(En deze log krijgt wellicht een update waar de tranen van ook weer van in mijn ogen springen, want de juf heeft ook foto’s gemaakt die ze vanavond op de website van de school upload.)

augustus 24, 2009 - Posted by | De Daltons | ,

13 reacties »

  1. Wat een ontzettend goed idee, zo’n touw met handvaten. Op die manier blijft het lekker overzichtelijk voor de juf. Wat wat heeft ie een lekker bekkie, je zoon!

    Reactie door Madelief | augustus 24, 2009

  2. Nog nooit van gehoord van dat ‘aan het touw’, wel een heel goed systeem denk ik.
    Super dat de grote kleine man het zo goed gehad heeft op zijn eerste echte schooldag!

    Reactie door Toaske | augustus 24, 2009

  3. Goed idee dat touw. Zolang het maar niet om de nekjes vd kinderen is… Ik ben ook een jankerd hoor, was al blij dat ik het droog hield met de misical en ahet afscheid van jongste in juli. Ja Repel, voor je het weet gaan ze naar het voortgezet onderwijs. Ook om te janken…

    Reactie door Nicolette | augustus 24, 2009

  4. Misical= musical! Maar dat snapte je al, toch?

    Reactie door Nicolette | augustus 24, 2009

  5. hihi…ja hoor…ik snapte hem…

    Reactie door repel | augustus 24, 2009

  6. PPPPfff, je brengt me terug naar jaren geleden. En reken maar Miss Repel, de tranen stroomden bij alle drie net zo makkelijk. Dat went, gelukkig maar, dus nooit!!!

    Reactie door Joos | augustus 24, 2009

  7. Tjeetje, ik ben zeker een harde dan. Was blij dat Tessa naar school ging. Onze middelste was daar zeer aan toe en Mandy en ik ook. Ik hoefde niet te huilen, Tessa huilde ook niet.
    Zo’n touw doen ze bij ons niet. Handje geven aan de juf vind ik eigenlijk wat overdreven. Blijft dat zo tot in groep 8?

    Blijkbaar heeft Middelste het zeer naar zijn zin op school? Hij kan wel wat nieuwe uitdagingen gebruiken lijkt mij.

    Reactie door Wieke | augustus 25, 2009

  8. Dat touw komt me bekend voor, maar dan in andere vorm, toen Haba nog een heel klein Habaatje was, kwam de juf van de kleuterschool langs en die had een touw met knopen, elk kindje pakte een knoop en dan liepen we zo naar het schooltje toe, dus de juf wandelde een route waarop ze al haar kleutertjes thuis ophaalde. (heel erg vroeger hoor, iets van 1952/1953 ongeveer )

    Reactie door Haba | augustus 25, 2009

  9. Superrrr. De brok herken ik. En zo gaaf de reactie van je grote-kleine! Alweer een brokje zou ik zo denken…

    En je bent niet de enige, op ond schoolplein zijn de mama’s er nog drukker mee dan de kinderen zelf (ik voorop)

    Reactie door Mammalien | augustus 25, 2009

  10. Wow Haba: wat een ijzeren geheugen heb jij!

    Reactie door repel | augustus 25, 2009

  11. Een touw, nee dat ken ik niet, hier blijven alle kindertjes bij de juf tot ze hun papa/mama/opa/oma/oppas zien en gaan mee terug naar binnen als het schoolplein leeg is.

    Ik heb trouwens geen kleuters meer. Mijn middelste is in groep 3 begonnen en dat is ook een heel ding voor moeders en ja, ik is ook een jankert met dit soort dingen.

    Reactie door Barbara | augustus 26, 2009

  12. Ik had ook een brok bij de eerste dag en dat niet-niet-trillende lipje van mijn dochter deed daar geen goed aan. en wat fijn dat-ie het al zo goed doet! leuk leuk leuk!

    Reactie door Corine | augustus 26, 2009

  13. Wat handig zo’n touw! Hoe heet zo iets en waar zijn ze te krijgen??

    Reactie door Binny | november 3, 2009


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: