Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Mama hartje Courvoisier

Ik gaf in de auto onderweg antwoorden die niet van een geduldige mama getuigden op vragen als…

Hoe lang nog, zijn we er al bijna, wat gaan we doe-hoe-hoe-oen, ik verveel me, ik vind dit niet leuk…

Ik keek nog norser dan Posh Beckham op dieet en gaf antwoorden die ik pedagogisch nul had afgewogen (en ook niet wilde) en het kwam uit elke vezel van mijn lijf:

“Jongens, mama zit al dagen ’s middags alleen in het huisje als Jongste moet slapen terwijl jullie aan het lol maken zijn in het zwembad of bij het voetbal of Joost mag weten waar, dít uitje is voor mama en ik wil NUL geklaag horen!”

Ik zei het bijna zonder stemverheffen maar blijkbaar met genoeg duiding. Alle Daltons vielen stil op de achterbank. (De Dalton achter het stuur gelukkig niet want de weg was nogal bochtig.)

Repel wilde niet naar Hennessy of naar een willekeurige andere cognacboer in Cognac, Repel wilde naar Jarnac, want daar zit Courvoisier. Niet dat Courvoisier nu direct de beste ter wereld is, maar Repel is nostalgisch en Repel en Manlief hebben iets met hun gezamenlijke historie en Courvoisier. Dus Repel wilde naar Courvoisier.

Hier ging het allemaal om, hier wilde ik naar toe.

Het water loopt Repel in de mond bij de shop, maar we gaan eerst voor de rondleiding. En verdomd als het niet waar is, met nog niet eens zoveel kunst- en vliegwerk vinden de drie Daltons voldoende geduld in hun donder om ons de rondleiding te laten volgen.

Zo mooi: deze zijn echt van Napoleon. En kijk: drie missende knoopjes! Zie je die hand al gaan?

In het museum vond ik dit het leukste: allemaal samples van de verschillende stadia van rijping van de eau de vie. De chemicus in mij werd helemaal blij van dit verhaal. Eau de vie is het tweede destillaat van de wijn en na de eerste destillatie gaat het destillaat via de zwanenhals….nou ja, goed, technische gereutel terzijde…

…het mooie aan deze foto is de fles XO (zie verderop in logje) en hoe deze gemaakt wordt uit verschillende vaten door iemand met een gouden neus en gouden smaak zodanig dat hij elke keer weer hetzelfde smaakt….zie je de draadjes lopen hoe deze ene fles wordt gemaakt uit al die (samples uit) vaten?

Dit vat van 350 liter is ook daadwerkelijk gevuld met 350 liter (zie stempel: 350!) en de eau de vie komt van druiven uit het gebied Grande Champagne uit de Gognac. Het beste druivengebied van de zes gebieden in de Cognac. En Champagne staat niet voor de bubbly, maar voor de grondsoort. Iets met kalkgrond en vertaald in het latijn is  kalk iets met champagne en kalkgrond benne uitstekend voor druiven, of zo. (Een Franse dame die Engels praat is nu eenmaal lastig te verstaan.)

Deze foto is genomen in een ruimte bijna zonder licht. Ik heb het handmatig gedaan. Had ik al gezegd dat ik een nieuwe lens heb? Of wisten jullie dat nog niet? Nou kijk, ik heb dus een nieuwe lens…

******

Nou, en toen wilde ik achteraf heel graag die fles kopen die kwam in een soort van karaf, want die had ik in allerlei foldertjes gezien. Die fles leek me wel leuk voor thuis. Als souvenir. Had ik er meteen een mooie karaf bij! Hij was gewoon 75 dl, niet eens een liter. Maar toen zag ik het prijskaartje….en toen keek ik in mijn beurs…

en ik zag er geen 4500 euro (!?) in zitten.

Deze fles/karaf werd het dus niet…

Dus dan wilde ik de XO! Maar toen zag ik dat prijskaartje van 120 euro voor een flesje…

…dus dat werd ‘m ook niet.

Dus wij kozen voor 4 heuse officiele Courvoisier glazen en twee miniatuurtjes van de XO (en die gaan we zometeen, zodra dit logje klaar is, samen op de veranda opsnoepen).

Het is een beetje ons vloeibare goud.

En nog later, toen we weer bij ons huisje waren en gingen avondeten, ging ons dagelijks leven gewoon weer door en hielp iedereen weer op zijn eigen wijze mee met de tafel dekken…

augustus 18, 2009 Posted by | Party of Five | | 14 reacties