Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Daar is ze weer, en Repel is persoonlijk

Het is lastig uitrusten als je te ver bent gegaan. Tot het moment dat ik in de gaten had dat ik te ver was gegaan (tot mijn mini-meltdown) had ik namelijk niet echt het idee dat ik dat überhaupt aan het doen was. En je weet ook niet hoe ver de weg terug is. Net alsof je verdwaald bent en achterom kijkt en je het laatste punt van herkenning niet eens kan zien en je ook niet precies weet hoe ver je nou bent gelopen en hoe je hier nou in hemelsnaam terecht was gekomen.

Het is lastig uitrusten als je geen vrij kan nemen. Omdat je die ingeplande opleiding van een maand al een keer had weten te verplaatsen vanwege te drukke omstandigheden aan het thuisfront. En een tweede keer verplaatsen omdat je er een beetje doorheen zit, lijkt dan niet zo’n slimme carrière-move.

Het is lastig uitrusten als je niet 4 nachtjes in een hotel kan gaan slapen. Als je uit je werk gewoon naar je tweede baan gaat, naar je tweede werkdag thuis als moeder de vrouw en echtgenote.

Wat je wèl kan doen is nee zeggen. Even de boel laten aan Manlief en gewoon de Beaumonde lezen. Wat je ook kan doen is een keer om half negen naar bed gaan in plaats van elf uur. Dat compenseert dan weer een beetje voor de uren die je wakker ligt, voor de slaap die je mist omdat de kinderen je uit je slaap houden. Wat je ook kan doen is oorproppen in beide oren stoppen zodat je echt niks meer hoort. Wat je ook kan doen is denken “geen zin” en het aanrecht niet gaan boenen tot het steen glimt en ook niet gaan dweilen en de limovlekken laten voor wat ze zijn.

Je kan ook genieten van je cursus en daar energie uit putten op een andere manier. Je kan ook even toegeven en huilend tegen Manlief zeggen dat je het even niet ziet zitten in plaats van hem al doordraaiend de huid vol te schelden. Dat kan ook. En je kan kiezen voor de klusjes die je wèl aankan of wèl ziet zitten op dat moment.

Als ik in retraite zou gaan in een klooster midden in de Ardennen zou ik sneller weer aan mijn top staan, maar zo kom ik er ook.

Advertenties

juni 5, 2009 - Posted by | Beslommeringen, Repel | , ,

8 reacties »

  1. Je bent al een aardig eindje op weg. Ten eerste weet je hoe je het NIET moet doen, maar nog veel belangrijker, je weet ook wel aardig hoe je het WEL moet doen. Je moet het alleen kunnen toepassen, wat soms weer moeilijk is. Er mag dan geen weg terug meer zijn, maar in dat geval kun je er altijd aan de andere kant wel uitkomen.

    Reactie door Carla | juni 5, 2009

  2. Valt niet mee he, om de boel maar eens even de boel te laten. Maar het is idd het enige waar je nog een soort van vrij van kunt nemen.
    Ga je nog eens lekker een weekendje naar Landal alleen? Lijkt mij het summum van uitrusten… Vooral het “alleen” gedeelte. Je hoeft niets, alleen dat wat je zelf wilt en wanneer je het zelf wilt.
    Ik heb je logjes wel gemist hoor, blij dat je er weer een beetje bent!

    Reactie door Wieke | juni 5, 2009

  3. Ik zou de vloer gewoon laten dweilen door de kids. Dat kunnen ze best!

    Maar even serieus. Het is echt belangrijk om tijd voor jezelf te nemen. Anders hou je het gewoon allemaal niet vol. Dat herken ik echt. Als full-time werkende mama met een vaak reizende man. En ik heb maar één kind, en geen drie. Dus hou nog even vol, want het klinkt alsof je op de goede weg bent!

    Reactie door Cisca | juni 5, 2009

  4. Hoe heerlijk om me gesteund te voelen (en begrepen te voelen)!!

    Reactie door repel | juni 5, 2009

  5. Goed gedaan in alle drukte, en heel knap dat je zo je grenzen kan aangeven !
    Wel fijn dat je weer in blogland bent , welkom terug.

    Reactie door ilse | juni 5, 2009

  6. De dingen onderkennen is stap 1. Je bent op de goede weg hoor. Wees vooral lief voor jezelf, dan ben je meteen lief voor anderen. Echt!

    Reactie door Toaske | juni 5, 2009

  7. en nu weer niet in oude patronen vervallen he? Je weet iig hoe het beter kan en dat is al heel wat.
    Ik kan wel beamen wat Wieke zei: vanmiddag waren wij met z’n 2-tjes de stad in, even samen lunchen en de laatste vakantiedingetjes kopen. en waar we het meest van genoten was het feit dat we niet steeds in opperste staat van paraatheid rondliepen om te kijken of de kinderen geen gekke dingen deden.

    Reactie door corine | juni 5, 2009

  8. Pas je wel een beetje op Repeltje dat je niet te ver gaat.
    Gewoon even rustig aan voor zover mogelijk inderdaad.
    Off topic, de foto’s zijn inderdaad genomen in de buurt van Oud Ade en in Rijpwetering .

    Reactie door Leidse Glibber | juni 5, 2009


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: