Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Als ik denk dat ik het zwaar heb…

Manlief belt me elke dag. Eergisteren was een lastig telefoontje. Het was 48 graden in de schaduw en zij moeten werken in de zon. Er waren al twee collega’s onwel geworden en één hond hebben ze uit de oefening gehaald omdat het beest niet tegen de hitte kon. Manlief had niet geslapen van de hitte en hij voelde zich rot. Midden in de woestijn, een kilometer of twintig van Dubai vandaan. Alleen maar zand en hitte. Een dag later was het 51 graden in de schaduw en mocht je er in de zon een graad of 20 bij optellen.

Het enige wat ik kon doen was opgewekt klinken en hem verzekeren dat hier alles goed is. Alles is onder controle en alles gaat goed en ik vertel in het kort een leuke anekdote (deze, bijvoorbeeld). En dan lieg ik niet, ik vertel alleen niet dat mijn lontje soms gevaarlijk kort is…ik gedraag me soms als illegaal vuurwerk dat ontploft in je hand bij de geringste stimulans. En ik vertel niet dat de nachten hier ook zo slecht zijn dat ik op mijn tandvlees loop.

Oudste ontpopt zich als de man des huizes. Hij helpt me met klusjes en ik betrap hem erop dat hij zijn broertjes aan het opvoeden is. Dat had hij al in zich, maar nu is het anders dan anders, ik kan het niet goed uitleggen, maar hij doet het om mij te ontlasten. En verdomd, hij doet het nog hartstikke goed ook. En ik prijs hem en zeg dat ik er zo blij mee ben, maar zonder dat hij het al te veel merkt, probeer ik het te ontmoedigen want hij neemt een verantwoordelijkheid op zich die hij, op de schouders van een zeven jarige, nog lang niet hoeft te dragen.

Middelste zat vandaag in een dipje en wilde naar papa. Met zo’n trillipje. Ook dat ga ik Manlief niet vertellen als hij belt. Als hij belt…volgens de nieuwsbrief was het vandaag te warm om overdag te werken en beginnen ze pas (mijn tijd) om acht uur en hij heeft nog niet gebeld.

Nou ja, het einde is in zicht. Woensdag komt in zicht nu moet alleen dat vliegtuig nog in de lucht blijven en dan is hij weer thuis. En dan kan ik oprecht tegen hem zeggen dat het niet eenvoudig is, maar dat ik het wel kan, in mijn eentje, sole mio, een groot gezin met nog heel kleine kindjes en dito huishouden draaiende houden en zorgen dat er nog plezier is ook. Ik wist het van te voren niet zeker.

Advertenties

mei 24, 2009 - Posted by | Beslommeringen, De Daltons, Manlief, Repel | ,

12 reacties »

  1. Nog even volhouden meid! Heb je nog ergens hulptroepen?? Durf ze te vragen als het nodig is!

    Reactie door Wieke | mei 24, 2009

  2. Je hebt gelijk dat je dat niet meldt aan manlief. Het zou leuk kunnen klinken, zo in het zonnetje werken in Verweggistan, maar ik geloof direct dat hij het heel zwaar heeft.

    Reactie door Carla | mei 24, 2009

  3. Ik vind het goed dat je het niet uitspreekt, want hij kan er toch niets aan doen en voelt zichzelf dan wellicht nog rotter. Wat ik wel zou doen is straks heel erg overdrijven over alles wat tegenzat. Wie weet neemt hij je lekker mee uit eten (of zoiets). 😉

    Reactie door Toaske | mei 24, 2009

  4. nee, logisch dat je het niet meldt. Maar moeilijk is het wel; ik vond drie dagen al knap lastig en dan heb ik er nog één minder. Maar ook mijn lontje was gisteravond aan de korte kant. Wat mij nogal eens helpt is stevig stoeien met het gespuis; helpt redelijk tegen de frustratie

    Reactie door Corine | mei 24, 2009

  5. Valt niet mee in je eentje met jonge kinderen he? Ik vind 9 dagen dan ook best lang. Kun je je voorstellen dat er vrouwen zijn die een half jaar zonder hun echtgenoot moeten. Mijn zus heeft het ook jarenlang gehad, haar man was altijd van ma t/m vrij weg. Maar.. het is bijna zover! Goed gedaan hoor, Repel!!

    Reactie door Door | mei 24, 2009

  6. Nog een paar dagen en het is gelukkig voorbij.
    Kan me indenken dat je natuurlijk niet alles verteld, hij kan er daar toch niets mee en zou zich alleen maar zorgen maken.
    Pfffff wel heet voor hun daar hoor, volgende keer oefenen op de Noord Pool, alhoewel ook niet alles natuurlijk hahahah

    Reactie door Leidse Glibber | mei 24, 2009

  7. Gaat manlie niet even je log lezen in het hotel? Want dan zit ie nu te janken ws.
    Heeeeeeel normaal dat korte lontje hoor niet druk over maken. En dat vliegtuig moet echt landen dus niet wensen dat ie in de lucht blijt.

    Reactie door ilse | mei 25, 2009

  8. nog 2 nachtjes en dan is hij weer thuis
    de mijne is vanmorgen vertrokken 😦
    maar wat een temperaturen zeg
    ik wist niet eens dat dat bestond

    Reactie door ilse | mei 25, 2009

  9. Hij zit niet in een hotel, maar in een tentje. Het is geen pretje allemaal. En in al dat zand is hij zijn telefoontje kwijtgeraakt…

    Nog twee nachtjes maar…

    Reactie door repel | mei 25, 2009

  10. Tuurlijk kun je het!!!
    Nog even volhouden.

    Reactie door Cisca | mei 25, 2009

  11. Wat goed zeg, dat je niet alle ellende deelt met manlief. Ik geloof niet dat ik zelf zo onbaatzuchtig zou zijn. Of misschien ook wel. Toen hij drie weken in het ziekenhuis lag na een auto-ongeluk vertelde ik hem ook niet alles. Hij had al genoeg aan zijn hoofd!

    Reactie door Natasja | mei 26, 2009

  12. OMG 51 gr.C. Ben ik blij dat ik niet in zijn schoenen sta. pffffffff.

    1 ding, je hebt wel een lekker hapje als ie thuis komt. Als ie na 9 dagen woestijn nog niet gaar is……. 😉

    Reactie door Barbara | mei 26, 2009


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: