Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Iets te melden? Nee?

Nee, ik heb op zich niks te melden. Als je aan me vraagt hoe het gaat, dan zeg ik “goed” en dan meen ik dat. Ik heb op dit moment geen dingen die ik wil spuien, of juist niet maar toch doe.

Er is uiteraard in de Casa wel van alles en nog wat gebeurd, allemaal dingetjes en dingen die horen bij een groot gezin met veel huisdieren. Niets bijzonders. Niets nieuws en niets noemenswaardig. We hebben treinbanen gebouwd en we hebben boekjes voorgelezen. De Daltons hebben gevoetbald, veel gevoetbald. We hebben eten gekookt en we hebben boodschappen gehaald. We hebben afspraken gehad en bezoeken. We hebben financiële perikelen en we hebben mot. We hebben elkaar lief en we hebben lol. We hebben vrienden in de problemen en we hebben vrienden met lol. Ik voel een liedje van de Beatles opkomen: oh-bla-di-oh-bla-da live goes on. Maar zo is het wel. Een hele meivakantie lang.

Gelukkig hebben we de foto’s nog. En een bijschriftje her en der moet altijd wel lukken.

Vandaag kocht ik zomerschoenen voor Oudste. Mijn hemel, de discussie met hem in de winkel: “hier kan ik ècht niet mee voetballen!” Mijn zorg lag echter niet bij de atletische mogelijkheden van de schoen, maar meer bij de maat.
Dames en heren: MAATJE 36 heeft mijn zeven jarige.

36               ZESENDERTIG            ZESENDERTIG Oh mijn hemel….het is pas zeven…

Onze kinderen en de kinderen van de buren zijn joined at the hip. Schoolvakanties worden dan ook samen beleefd, door alle drie de generaties.

Buurvrouw en ik gingen op een mooie dag naar het strand. Twee vrouwen, zes kinderen. Het was de stranddoop voor mijn Jongste. Eentje moest achterblijven toen ze naar de vloedlijn wilden: er moest gelet worden op allerlei tassen en op Jongste, die in deze constellatie niet mee mocht. Hij kan lopen en haar jongste niet/nauwelijks.

Excuses voor de scheve horizon.

Ik zie ik zie wat jij niet ziet: drie kinderen van mij en twee van mijn buuv en een mooie vlieger van iemand die ik niet ken.

Poes is groot. Watson is nog geen vier maanden oud, maar al helemaal “kat” en al bijna net zo groot als zijn moeder. Hij en zijn broer zijn nog steeds alleen maar te onderscheiden door het al dan niet aanwezig zijn van een wit puntje aan de staart.

Jongste is hotel-de-botel van de Zwitsal zonnebrand-for-boys. Als hij de zon ziet, roept hij in een Pavlof-reactie “psht-psht” en wenst vervolgens van boven tot onder te worden onder gesprietst met zonnebrand. En dan nog een keer en dan nog een keer en dan nog een keer….

Er wordt deze vakantie ook heel veel gespeeld met de autootjes van Cars. En niet alleen door de kinderen…

Nee, ik heb niet zoveel te melden. Eigenlijk. Oh-bla-di-oh-bla-da, eigenlijk.

mei 5, 2009 Posted by | Beslommeringen, De Daltons, Levende Have, Manlief, Party of Five, Repel | , , | 9 reacties