Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Ik heb een goede daad verricht!!!!!!!

We fietsen met z’n vijfjes terug naar huis na een middagje bij opa en oma. Zoals altijd zit ik op de bakfiets met de drie jongens en papa fietst op mijn fiets.

Oudste vindt dat maar niks, want zo wint hij de wedstrijd nooit. Ooit heb ik me laten verleiden tot een discussie (what was I thinking): Nee, ik kan niet harder, ik ga zo hard als ik kan. Nee, ik ken geen stiekem sneller weggetje. Nee, papa gaat niet op de bakfiets met jullie want het zadel staat voor hem te laag en hij kan daar met zijn lange benen niet op fietsen. Nee, we gaan het zadel niet hoger zetten want dan kan ik er niet op als papa er niet is. Nee, ik kan het zadel zelf niet lager zetten als papa het strak geeft aangedraaid. Nee, nee, NEE, NEE!

Niet te winnen zo’n discussie. Daarbij was het op zich wel waar wat ik zei, maar ik liet me afleiden van de werkelijke reden: Het is geen wedstrijdje, we fietsen samen naar huis en ook al zou papa op de bakfiets zou zitten, dan nóg zouden we samen naar huis fietsen. Pfff! Oudste kent inmiddels het mantra utisgeenwestrijdjewefietsensamen goed genoeg om het (bijna) niet meer te proberen.

Enfin, ik ploeter me een weg omhoog de brug op als ik twee dames zie staan bij de stadsplattegrond. Ze hebben allebei hun wijsvinger geplakt tegen het glas en het ziet er hopeloos uit. Als on-richtingsgevoel-expert voel ik mij genoodzaakt de dames te hulp te schieten en ik roep: “Manlief: stop jij eens en ga die dames eens de weg wijzen! Jij bent brandweerman en kent de stad!”

Ik ploeter met een goed gevoel (ik heb een goede daad gedaan) verder de brug op. Oudste fluistert: “Mama, nu kunnen we winnen!”

Ik beloof Oudste zo hard te fietsen als ik maar kan, maar eigenlijk denk ik dat Manlief ons na twee straten al zal hebben ingehaald en dan kan ik mijn mantra weer opdreunen. Maar na vijf straten is hij er nog niet en na zeven straten nog niet. Ik zeg Oudste dat hij vast een stiekem sneller weggetje heeft gevonden en dat hij ons vast thuis zal opwachten met een zelfvoldane grijns op zijn hoofd. Middelste vindt het maar niks en blijft vragen waar papa is en hij blijft maar omkijken.

Dertien straten verder, eerlijk gezegd zijn we er al bijna, roept Oudste:  “Oh nee hè, daar is hij….hij gaat toch winnen!” Het laatste grote kruispunt voor thuiskomst is Manlief weer bij ons. Ik ben werkelijk met stomheid geslagen: hij is er nu pas? Hij is niet allang thuis via zijn geheime snellere weggetje? Ik kijk hem aan met een groot vraagteken. Zijn reactie:

“Ze waren Engels”

Ik schiet in de lach, maar inwendig voel ik me bijna schuldig dat ik hem tot stoppen heb verordeneerd. Bijna. Manlief kan namelijk een heleboel en kent een heleboel, maar Engels lullen uit de losse pols is niet direct his strong suit, zogezegd. Aan de andere kant wist ik dus ook direct dat ik met mijn actie (hem te laten stoppen) het complete Nederlandse volk in een goed daglicht heb gezet voor het complete Engelse volk!

Thank you, bla bla bla, So very kind of you, bla bla bla. Jaja, die Nederlandse mannen hier zijn top! Zo behulpzaam en zo vriendelijk en zo…

Heb ik me daar toch even een goede daad verricht!

Advertenties

april 25, 2009 - Posted by | Repel

6 reacties »

  1. En hebben jullie nu weer verloren? Tsss, das balen. Dan moeten jullie een nog moeilijkere hindernis bedenken voor de volgende keer…

    Reactie door Cisca | april 25, 2009

  2. maar toch had je harder moeten fietsen

    hihihihi

    Reactie door ilse | april 25, 2009

  3. leuk verhaal, ik zie het al helemaal voor me!

    Reactie door Noor | april 26, 2009

  4. ha ha, zo heeft iedereen wat; jij hebt geen richtingsgevoel en Edwin kan weinig Engels. HAdden jullie toch samen even moeten gaan; was het zo gepiept!

    Reactie door Corine | april 26, 2009

  5. Ik heb ook weinig of geen gevoel voor richting (heb ik al eens verteld dat ik na een koprol achterover mijn oriëntatie compleet kwijt ben?), maar kaart lezen kan ik heel goed (als ik maar niet tegelijkertijd hoef te rijden). Dus als ik iemand zie ploeteren bij een plattegrond bied ik altijd mijn hulp aan. Ik kan me nu trouwens ineens herinneren dat mijn moeder dat ook altijd deed/doet.

    Reactie door Carla | april 26, 2009

  6. Geweldig zoiets , zie het helemaal voor me.

    Reactie door Leidse Glibber | april 26, 2009


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: