Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

En wederom eindigt een dag op de spoedeisende hulp

Laat ik maar met de punchline beginnen voordat ik iedereen een hartverzakking bezorg: Middelste is okay.

Hij is uit deze boot gevallen. Op zijn hoofd. Mijn man is 1.90 meter, dus dan kan je je iets voorstellen bij de hoogte. Hij is van anderhalf à twee meter hoogte met zijn hoofd op een tegelvloer gevallen en dus zat ik aan het eind van de middag weer eens op de eerste hulp.  Vanwege het enorme paasei op zijn hoofd en de gigantische bloedneus. Dat en het feit dat niemand het heeft zien gebeuren en we voor de wat is er gebeurd af moesten gaan op de verklaring van twee jochies van nog geen 4. We denken zeker te weten dat hij niet het bewustzijn heeft verloren maar à la seconde heel hard is gaan huilen en ook lijkt Middelste alles nog te weten. ’s Avonds aten we van schrik MacDonalds (de puf om de gehaktballen te rollen voor de andijviestamp was nul) en omdat hij de frietjes met zoveel smaak at, maken we ons ook geen zorgen over het symptoom misselijkheid.

De dag begon heel leuk, en hij eindigt niet helemaal slecht (ik heb er een glaadje rood bij genomen) maar ik ben in één dag wel 20 jaar ouder geworden, da’s nog ouder dan mijn Wii-fit leeftijd, kan je nagaan.

Wat was het geval: Manlief had vandaag dienst en ik zou met de ex van zijn neef en haar oudste (je-weet-wel, de uitgerekende datumgenoot van Middelste) naar de brandweer gaan en dan mochten ze in de autospuit zitten met de sirene aan en dan mochten ze ook nog spuiten en zo. De autoladder werd ook naar buiten gereden en iedereen mocht naar 30 meter. Er was toevallig nog een moeder met haar kindje langsgekomen dus het werd een heel kinderfestijn. En juist op het moment dat er heel veel ogen zijn om op iedereen te letten gaat het mis. Middelste valt uit de boot. En even later zit ik alleen met drie kinderen op de eerste hulp.  Jongste heeft totaal geen omgevingsensitiviteit (uiteraard, hij is anderhalf) en ik heb mijn handen bijna nog voller aan hem dan aan mijn huilende Middelste die af en toe wil gaan slapen, hetgeen mij gezien zijn ongelukje niet zo’n denderend idee lijkt.
De dokter is leuk en lief. Hij bekijkt nauwkeurig de zwarte handen van alle drie mijn kinderen en zegt: “die hebben lol gehad vandaag!” Hij lijkt alleen maar een lol-opa, maar bij alles wat hij zegt en doet kijken zijn haviksogen heel nauwlettend naar Middelste. Naar zijn ogen en naar zijn reacties op alles. De conclusie is dat Middelste okay is. Ik hoef hem niet eens te wekken vannacht. Wat ik uiteraard toch een keer ga doen, je bent Repel of je bent het niet!

Ik probeer (inmiddels aan mijn tweede glas) de leuke momenten weer terug te laten komen en mijn organen te vertellen dat ze hun eigen plek in mijn torso weer mogen opzoeken.  Ik ben zelden zo geschrokken. Maar goed, de leuke dingen van vandaag. Het weer, de kinderen, hun plezier…

Papa spuit met de hoge druk de auto nat en mijn Daltons spelen graag een spelletje met de waterstraal!

Mijn lekkere ding! Wat issie stoer he!

Op weg naar 30 meter!

Doe je wel voorzichtig met mijn bril van 7,95? (Let op de weerspiegeling in de deuren, dat vind ik nou mooi!)

Zelfs gezien vanaf 30 meter hoogte is Oudste een mooi kind.

Maar vanaf de grond blijft hij de mooiste!

’s Avonds heeft Middelste alweer praatjes voor 10. Het komt goed met hem. Hij is okay. Mijn gevoel is alleen nog niet zover. Mijn gevoel doet iets langer over het stadium ongerustheid loslaten

’s Avonds in bed zeg ik hem: sorry dat je bent gevallen.
Zijn letterlijke reactie: je was te laat bij mij te halen.

Fijn. Heel fijn. De avond eindigt een ietsje slechter dan ik dacht.

Advertenties

april 11, 2009 - Posted by | Beslommeringen, De Daltons, Repel | ,

12 reacties »

  1. Prachtige photographische opnames, Vrouwe Repel,
    Maar ik schrok toch wel behoorlijk van dat ‘paasei’. Zelden zo’n groot exemplaar gezien. En een mens denkt dan natuurlijk meteen aan de schade die achter dat paasei kan zitten: achter dat paasei zit namelijk des mensen centrale kepjoeter! Toch? Gelukkig heeft de evolutie evoor gezorgd dat onze pc verscholen zit achter en onder een schier ondoordringbaar pantser.
    Zo, uw mannetje is bij de brandweer. Uw man en ik hebben niet hetzelfde beroep, maar laat ons zeggen dat wij meestal erg nauw met elkaar samenwerken, als U begrijpt wat ik bedoel.
    Met vriendelijke groeten,
    De Drs.

    Reactie door Drs. Johan Arendt Happolati | april 11, 2009

  2. Bloody hell! Ik heb Arnold er even bijgehaald om hem te laten schrikken. Ik kan me helemaal voorstellen dat je een ‘beetje’ van je a-propos was; ik heb plaatsvervangende hoofdpijn als ik het zie. Heb je trouwens al een eigen stoel bij de SEH? Wel fijn dat die arts zo goed was; geeft toch een geruststellend gevoel.
    uiteraard wakker maken, dat mannetje, zou ik ook doen.

    Reactie door Corine | april 11, 2009

  3. Krijgen jullie al kwantumkorting in het ziekenhuis??
    Jemig, ik hoop niet dat dat ook ons voorland is. Maar wij hebben 1 jongen en 2 meiden, misschien scheelt het.

    Middelste gaat wel in stijl de paasdagen is, het ei wordt straks vast prachtig gekleurd.

    Reactie door Wieke | april 12, 2009

  4. aaah wat ziet hij er gehavend uit! echt zielig zoiets
    maar gelukkig gaat het goed met hem en hebben de kinderen ook nog leuke momenten gehad

    Reactie door ilse | april 12, 2009

  5. Oh, wat erg zeg. Doet me denken aan drie jaar geleden toen jongste van de trap viel (http://toaske.web-log.nl/toaske/2006/04/klein_drama.html) en het schuldgevoel dat ik daar van had. En idd, hoe mijn lijf zeer deed van schrik.
    Die bult ziet er imposant uit zeg. Arm kereltje. De arts deed het idd erg goed zo te lezen.
    Leuke foto’s van de kinderen en sjemig, wat is 30 meter hoog!

    Reactie door Toaske | april 12, 2009

  6. 1 ei is geen ei
    2 ei is een half ei
    3 ei is een paasei

    maar dit is echt het über-ei. Arme Middelste en arme mama.

    Brrrrr vind 3 meter al hoog dus 3 keer raden van ik van 30 meter vind…… Wel mooie foto’s 😀

    Reactie door Barbara | april 12, 2009

  7. Je kunt je er niets bij voorstellen nu, maar het gaat over. Op een dag realiseer jij je dat het alweer 3 maanden geleden is dat er iemand naar het ziekenhuis geracet moest worden. Op een dag realiseer jij je dat je al 2 vakanties zonder ziekenhuis hebt gehad. Op een dag besef je dat die adrenaline-stoten minder frequent komen en dat doet je lijf goed.

    Bij mij ging het zo, hoewel je weet dat het hier met 4 tieners ook nog weleens mis kan zijn he.
    Maar dan anders. Gebroken polsen komen na een reis van 2 uur zelf thuis en verzwikte enkels komen ook zelfstandig naar huis gehinkeld. Dat scheelt al zoveel!!

    Weet je waar ik enorm van schrok………??
    Die ene foto waar je op 30 meter hoogte naar beneden kijkt. Lila crocs en een héél klein zoontje beneden………gruwel – daar krijg ik nu pijn in mijn buik van.
    En respect voor je man die nog levensgevaarlijk werk op die hoogte doet ook!!

    Hoop dat jullie een fijne pasen hebben gevierd vandaag, morgen nog een keertje en dan is het alweer voorbij. Jammer.

    xx Marleen xx

    Reactie door Marleen | april 12, 2009

  8. Onze jongste heeft nu ook zo’n ei!! Ook helemaal in stijl voor deze dagen.
    Ze viel zojuist uit haar bedje (das dan maar 1 meter hoog, maar zij is pas 80 cm lang..)
    Gauw de bodem lager gezet!

    Reactie door Wieke | april 12, 2009

  9. Ach gossie, wat zielig. Wel stoere foto’s verder. Maar ik krijg de kriebels van foto’s die ‘uit de hoogte’ zijn genomen. Ik heb zelfs hoogtevrees als ik er al naar kijk!
    Rustige tweede paasdag gewenst!

    Reactie door Door | april 12, 2009

  10. Brrr, de rillingen lopen over mijn lijf!
    Wat een indrukwekkend paasei. Hopelijk is hij morgen net zo vrolijk en alert als vandaag.

    Reactie door Cisca | april 13, 2009

  11. Middelste is opgeknapt. Hij heeft nog wel pijn aan de bult en hij is wat moe (hele lichte hersenschudding?) maar zijn huneur is helemaal terug!

    Reactie door Repel | april 13, 2009

  12. Ik schrok (net als Marleen) nog het meeste van die 30-meter-hoog-foto. Brrrrr, en dan heb ik nog niet eens écht hoogtevrees!
    Gelukkig valt het achteraf mee, en niet andersom, dat je niet naar de 1e hulp gaat en jezelf later wel voor de kop kan slaan dat je dat niet gedaan hebt.

    Reactie door Carla | april 14, 2009


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: