Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Stairway to Heaven

Heus, de titel wordt uitgelegd in dit logje. Maar eerst komt het onderwerp richtingsgevoel aan bod. Dat wat ik niet heb, sterker nog: ik lijk nog minder te hebben dan gèèn richtingsgevoel. Ik vind mijn weg door keuzes van links en rechts op gezette punten die ik ken. Maar dat wil niet zeggen dat ik weet waar iets ligt. Ik weet slechts hoe ik er met een reeks van link- en rechtskeuzes kan komen. Als ik de weg niet ken, leer ik de route van een kaart. Ik kijk naar de beslispunten op de kaart voor links, rechts of rechtdoor. Als ik ergens rijd, kan ik dat volgen op een kaart en ik kan iemand op die wijze leiden met behulp van een kaart. Maar ik kan nu niet de kaart van Thuisdorp pakken en met mijn vinger mijn dagelijkse fietsroute naar het OV volgen. Dat kan ik alleen als ik Google Earth erbij pak en regelmatig schakel tussen de kaart en satelliet modus in diverse gradaties van in- en uitzoomen. Ik kan kaartlezen, maar dan als wiskundige en ik weet hoe ik ergens kan komen maar niet waar iets ligt. Ik kan vanaf hier niet aanwijzen in welke richting de snelweg ligt, of in welke richting mijn werk is.

Tot zover de essentiële achtergrondinformatie. Dan gaan we nu richting Stairway to Heaven.

Vandaag ging ik met mijn uurtje ouderschapsverlof heerlijk om 4 uur weg. Om eerlijk te zijn was ik met Leuke Collega al om 3 uur richting terras getogen, maar om 4 uur ging ik dan echt weg. Ik zou rechtstreeks naar peutergym fietsen waar ik de de andere 80% van mijn gezin zou treffen en vanwaar we samen naar huis zouden gaan en veel te laat voor het eten zouden arriveren. En de Slow Cooker stond niet eens aan, kan je nagaan. Heerlijk niet effectief, maar wel gezellig. Ik stapte uit het OV, stapte op de fiets, ….en realiseerde me dat ik geen flauw idee had hoe ik in vredesnaam bij de peutergym moest komen. Ik nam gewoon de Richtinghuisstraat en belde Manlief. Hij wist me vanaf daar vast wel te leiden naar peutergym, je bent brandweerman of niet!

ik: Hoe moet ik fietsen?
hij: Je moet de Richtingcentrumstraat af.
ik: Ja maar ik fiets in de Richtinghuisstraat, hoe moet ik vanaf hier?
hij: Keren, naar de Richtingcentrumstraat.
(Inwendig: shit.)
ik: En dan?
hij: Voorbij het station, naar het postkantoor.
(In werkelijkheid kostte deze stap hem 10 uitlegstappen.)
ik: Huh? Echt? En dan?
hij: Bij de VVV het fietspad omhoog.
ik: Ik weet niet waar de VVV is.
hij: DE VVV!!
ik: Waar is de VVV dan? Die ken ik niet!
hij: DE TÉÉ EN TÉÉ, HET POSTKANTOOR!
ik: ooooh, de TNT! Okay, maar welk fietspad?
hij: bel me maar terug als je daar bent.
(Hij was mij het een beetje beu, geloof ik.)

Ik begin te fietsen en vraag me af wat ik bij het postkantoor moet. Wat mij betreft kan ik de weg naar peutergym net zo min vanaf het potkantoor vinden als vanwaar ik op de fiets stapte. Laat staan dat ik weet wat een fietspad naar boven is. Een fietspad naar boven?

Onwillekeurig schiet het liedje van Led Zeppelin in mijn auditieve cortex.

Enigszins geïrriteerd fiets ik richting het postkantoor. Daar aangekomen hangt het nummer van Led Zeppelin me inmiddels de keel uit. Daarbij zie ik geen fietspad, laat staan eentje die naar boven loopt  en ik bel Manlief. Hij leidt me telefonisch langs het postkantoor naar het fietspad dat schuin omhoog langs het taluut van het spoor loopt richting Peutergymwijk. Eenmaal aangekomen bij de sporthal wacht een grijnzende Manlief me op. Hij en Oudste en Jongste. Middelste is natuurlijk aan het gymen. De moeder van een gymgenootje (ze is 11 uur ouder dan Middelste, lief hè?) zit er ook met haar Jongste (3 maanden ouder dan Jongste). We kennen elkaar redelijk, want elke vrijdag vermaken wij elkaar en onze kinderen in de kantine van de sporthal gedurende de drie kwartier dat we moeten wachten terwijl we niet mogen kijken bij de peutergym. En met kinderen in dezelfde leeftijd hebben we altijd gespreksstof.

De moeder van gymgenootje hoort mij roepen: WAT in godsnaam, is een fietspad omhoog????
Ze zegt: Oh, je bedoelt dat pad dat van het station richting Peutergymwijk loopt?

Ik geef het op. Ik geef het helemaal op. Ik heb geen richtingsgevoel, ik heb geen inwendige kompas. Je moet tegen mij zeggen dat ik bij die ene MacDonalds iets moet doen en bij de schoenenwinkel het volgende. En als ik dan kom bij die brug met die benzinepomp moet ik weer iets doen. En dan snap ik je helemaal!

Advertenties

april 3, 2009 - Posted by | Repel | ,

5 reacties »

  1. Best wel duidelijk en volgens mij weet ik nu ook waar die peutergym.

    Reactie door Claudia | april 4, 2009

  2. Ha ha geweldig! In je eerste alinea beschrijf je precies, maar dan ook echt precíes, hoe mijn (geen) gevoel voor richting in elkaar zit. Want hoewel ik prima kan kaartlezen voor een ander, heb ik totaal geen richtingsgevoel. Als ik een koprol achterover zou maken, moet ik me daarna opnieuw oriënteren. Nu maak ik normaal gesproken geen koprol achterover, dus dat scheelt ;-).

    Reactie door Carla | april 4, 2009

  3. Sorry hier kan ik me echt niets bij voorstellen.
    Gelukkig ben ik wel gezegend met richtingsgevoel.
    Mag ik vragen of je wel eens een boswandeling maakt zonder gebruik te maken van de gekleurde paaltjes??

    Reactie door Wieke | april 4, 2009

  4. Nee, ik heb nog nooit een boswandeling gemaakt zonder gebruik te maken van gekleurde paaltjes! HELP!! Ze zouden de hulptroepen moeten sturen want ik zou het bos nooit meer uitkomen!

    Reactie door repel | april 5, 2009

  5. Volgende keer een mobieltje met een Tom???

    Reactie door Barbara | april 11, 2009


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: