Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Me gelukkig voelen

Tickets ophalen, presentatie op CD-rom zetten, koffers pakken, telefoontjes plegen, …Repel voelde zich gestressed vandaag. Morgen gaat het vliegtuig en moeten mijn Daltons en de poezels weer even zonder mij overleven. En daar heb ik het moeilijker mee dan zij. Ik moet nog strijken om straks strak in het pak mijn presentatie te kunnen geven, maar ik moet eerst naar het 10 minuten gesprek naar aanleiding van het tweede rapport van Oudste.

Hij had een schitterend rapport met allemaal mooie en lovende commentaren tussendoor. Als belangrijkste opmerking stond er: “Je hebt een rapport om trots op te zijn!” Nu weet ik van andere ouders niet wat er bij hun kinderen stond, maar Oudste was de rotste niet om met mij te delen dat er in het rapport van een ander jongetje had gestaan “probeer met andere kinderen samen te spelen” en bij nog een ander kindje stond er “probeer niet te liegen”. En bij mijn zoon stond je hebt een rapport om trots op te zijn. Echt wel, dat ik trots ben op mijn zoon en zijn rapport!

Terwijl ik naar school loop, bedenk ik me dat ik vaak naar een 10 minuten gesprek ben gelopen met een zwaar gemoed. Vanwege de faalangst van Oudste, of omdat hij werd gepest. Maar dit keer niet. De juf en ik hebben een kort maar blij gesprek. Ons beeld van Oudste komt overeen met haar beeld. Uiteraard gaat het met de inhoudelijke voortgang nog steeds goed, maar belangrijker is dat zijn zelfvertrouwen is gegroeid. Zijn faalangst is aan het verdampen en hij zit steeds lekkerder in zijn vel.  De judo werpt zijn vruchten af want met gym gaat het met onze Voorheen De Stuntelaar ook heel goed. Meneer de-ik-sla-de-oranje-slip-over-en-krijg-meteen-de-groene begint een mooie jongeman met zelfvertrouwen te worden.

Als ik naar huis loop kan ik niet wachten en bel alvast naar huis:

Hij: met Manlief
Ik: met mij, mag ik onze oudste zoon even?
Oudste: hoi mama
Ik: hé, met mama
Oudste: ja dat zei ik al
Ik: oh
op de achtergrond hoor ik het geluid van het pokerprogramma op de computer
Oudste: wat zei de juf?
Ik: dat het helemaal niks is en dat je terug moet naar de crèche van Middelste
Oudste: ècht niet!
Ik: nee lief, het was allemaal helemaal goed
Oudste: en wat zei ze nog meer?
ik grijns inwendig en antwoord naar waarheid
Ik: dat ze het heerlijk vindt om je in de klas te hebben

Met lichte tred, zoals dat heet, loop ik langs de dorpsvijver terug naar huis. Het is zomertijd-licht buiten en de eendjes zijn druk aan het doen in dat water. Er staan vliegtuigstrepen in de lucht (morgen maakt mijn vliegtuig er ook zo eentje) en er lopen mensen met hondjes. Ik ben gelukkig.

Als ik in de straat sta kijk ik door het keukenraam en zie ik Manlief en Oudste samen pokeren achter de compu. Ze doen even net alsof ze me niet binnen willen laten. Ik hou van ze.

Ik trek mijn jas uit en vertel Oudste al het goede nieuws en zie dan pas Lewis op de tv-meubel staan. Miss Marple en haar koters zijn ook in de kamer. Lewis is voor het eerst beneden. Sinds vorige week vrijdag. Er wordt niet gegromd en niet geblazen. Ik haal Lewis aan. Alles gaat goed komen.

Advertenties

maart 30, 2009 - Posted by | Beslommeringen, De Daltons, Repel | ,

5 reacties »

  1. fijn, fijn, fijn, fijn, fijn! en ik zie je zus in Oudste!

    Reactie door Corine | maart 30, 2009

  2. Jeetje-mineetje Corine…nu je het zegt. Ik zie het nu pas, maar je hebt potdrie gelijk. Ik herhaal: jeetje-mineetje…ik kan er niet over uit…

    Reactie door repel | maart 30, 2009

  3. JE hebt een mooie zoon (‘k heb nog een dochter van 6 😉 )

    Fijn toch dat je met zo’n gelukkig gevoel kunt thuis komen. Waar gaat de reis heen en hoeveel dagen ben je van het thuisfront verwijderd??

    Reactie door Barbara | maart 31, 2009

  4. Wat een heerlijk happy logje! Ik word er plaatsvervangend blij van zo vroeg op de morgen(en dat komt vandaag even heel goed uit).
    Veel plezier in waar-je-dan-ook-naartoe- gaat!

    Reactie door Wieke | april 1, 2009

  5. Hij heeft een rapport om trots op te zijn, en jij hebt een zoon om trots op te zijn! Heerlijk hè!
    De rapporten van onze oudste zijn tot nu toe altijd goed, de 10-minuten gesprekken zijn altijd binnen 5 minuten voorbij. Het is bijna vanzelfsprekend eigenlijk. Maar niet zo vanzelfsprekend dat ik niet meer zeg dat ik vreselijk trots op hem ben ;-).

    Reactie door Carla | april 4, 2009


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: