Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Stress rond etenstijd: déjà vu all over again deel II

Ik zit op werk als mijn privé-mobiel gaat. Het is Manlief die me op een enigszins geïrriteerde toon verteld dat ik zijn bankpas nog in mijn portemonnee heb. Hij kan dus geen boodschappen halen èn zijn broer komt eten.

Inwendig sla ik mezelf voor mijn kop. Oh ja, da’s waar ook. Ik had de financiën gedaan en was vergeten zijn pas terug te geven. Ik trek ter plekke het boetekleed aan en besluit een uurtje vrij te nemen: ik ga wel boodschappen halen.

Mea Culpa zeggend tegen mijn collega’s vertrek ik een uur eerder van werk. Ik loop het pand uit en sta even later bij het openbaar vervoer als mijn mobiel weer gaat. En wederom is het Manlief. Hij brengt me op uiterst beheerste en ingehouden toon de volgende boodschap:

ambulance“Verandering van de plannen. Jij komt nu direct naar huis. Ik ga nu met Oudste naar het ziekenhuis: hij heeft een bal tegen zijn hand gehad. Er zit een rare bobbel. Buuv zit bij de jongste twee maar ze moet op tijd naar zwemles. Hoe laat ben jij thuis?”

Ik zag niet in een flits mijn leven voorbijtrekken, maar ik zie in een flits mei 2007 voorbijtrekken. Toen Oudste zijn arm had gebroken (rond dezelfde tijd van de dag en in dezelfde speeltuin) en ook toen met papa met spoed naar de eerste hulp ging. Déjà vu. Ik vroeg me af of dit onze (zijn) tweede botbreuk binnen twee jaar zou worden. Ik schudde de herinnering aan de operatie met de pennen in zijn arm heel snel van me af. Zo ver waren we nog lang niet. Ik belde mijn zwager om af te bellen: geen idee hoe laat ze thuis zouden komen en de boodschappen zouden uiteraard niet gehaald worden.

Het OV deed er te lang over en met de fiets had ik windje tegen en ik kwam met paarse konen thuis. Buuv spoedde op haar beurt de deur uit op weg naar haar eigen haastklus.

Na lang wachten kwam uiteindelijk het verlossende telefoontje: de banden waren verrekt en de duim was gekneusd. Maar er was niks uit de kom en alle botten waren nog heel.

Ze hadden dezelfde arts gehad die op de eerste hulp destijds zijn arm, zonder verdoving, had gezet. Déjà vu all over again! Maar, zei Oudste, deze keer deed hij veel voorzichtiger. Da’s maar goed ook voor hem, want als hij mijn zoon nog een keer zoveel pijn zou hebben gedaan zou ik hem persoonlijk, zonder verdoving, met een roestig bot mesje hebben gecastreerd.

Advertenties

maart 17, 2009 - Posted by | Beslommeringen, De Daltons | ,

8 reacties »

  1. Oei wat ben jij gevaarlijk als je boos bent!
    Maar ik herken dat wel, kom niet aan mijn kinderen!
    Blij dat het toch nog redelijk goed afliep met oudste. Heeft ie er veel pijn aan?
    Is ie zo ruig of is dit een normaal aantal blessures voor een jongen van die leeftijd? Dan kan ik mij ook vast voorbereiden…

    Reactie door Wieke | maart 17, 2009

  2. Pieuwwwww gelukkig is het hem niet weer gelukt wat te breken maar het zal goed zeer doen. Beterscap voor het handje

    Reactie door Barbara | maart 17, 2009

  3. Pfoe: gelukkig viel het mee. en je bloeddruk weer op normale waarden? Kan me voorstellen dat je je wezenloos geschrokken bent!

    Reactie door Corine | maart 17, 2009

  4. Tja, samen Daltons bakken kan niet ongestraft blijven….Dat was dus samen lijden vandaag.
    Gelukkig is het vonnis minder erg dan de vorige keer!
    Ik hoop dat jullie vanavond tegen elkaar zeiden: Biertje schat, op de goede afloop?
    Veel liefs, o.o.

    Reactie door o.o. | maart 17, 2009

  5. Ik zie en hoor het al. Niet veel beter dan bij ons. Herlijk als de stuipen je op het lijf worden gejaagd en telefoontjes die je compleet over de rooie krijgen mar dan van angst. Hopelijk kert de rust ook snel bij jullie terug. Hebben we qua wer eens geen stormachtige lente dan zorgen andere dingen er wel wel voor dat de wind blijft razen door het gezin. Veel sterkte ermee en we spreken elkaar snel!

    Reactie door Claudia | maart 18, 2009

  6. het gaat ook maar door bij jullie he
    gelukkig viel het dit keer mee, hopelijk is het snel over

    de 5,5 duurt nog 5,5 week
    tussendoor ga ik zelf een week op cursus, kijk ik plan dat gewoon als hij er ook niet is
    haha

    Reactie door ilse | maart 18, 2009

  7. Gelukkig viel het dit keer mee. Sterkte met zijn arm!

    Reactie door saar | maart 18, 2009

  8. Het gaat hier best goed mensen. De duim is nog dik en hij heeft nog pijn, maar dat heeft hem er niet van weerhouden te gaan voetballen in de speeltuin, noch te Wii’en.

    Ik geloof eigenlijk dat ik hem net zo steor vind als hij zichzelf.

    Reactie door Repel | maart 18, 2009


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: