Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Stress rond etenstijd: déjà vu all over again deel II

Ik zit op werk als mijn privé-mobiel gaat. Het is Manlief die me op een enigszins geïrriteerde toon verteld dat ik zijn bankpas nog in mijn portemonnee heb. Hij kan dus geen boodschappen halen èn zijn broer komt eten.

Inwendig sla ik mezelf voor mijn kop. Oh ja, da’s waar ook. Ik had de financiën gedaan en was vergeten zijn pas terug te geven. Ik trek ter plekke het boetekleed aan en besluit een uurtje vrij te nemen: ik ga wel boodschappen halen.

Mea Culpa zeggend tegen mijn collega’s vertrek ik een uur eerder van werk. Ik loop het pand uit en sta even later bij het openbaar vervoer als mijn mobiel weer gaat. En wederom is het Manlief. Hij brengt me op uiterst beheerste en ingehouden toon de volgende boodschap:

ambulance“Verandering van de plannen. Jij komt nu direct naar huis. Ik ga nu met Oudste naar het ziekenhuis: hij heeft een bal tegen zijn hand gehad. Er zit een rare bobbel. Buuv zit bij de jongste twee maar ze moet op tijd naar zwemles. Hoe laat ben jij thuis?”

Ik zag niet in een flits mijn leven voorbijtrekken, maar ik zie in een flits mei 2007 voorbijtrekken. Toen Oudste zijn arm had gebroken (rond dezelfde tijd van de dag en in dezelfde speeltuin) en ook toen met papa met spoed naar de eerste hulp ging. Déjà vu. Ik vroeg me af of dit onze (zijn) tweede botbreuk binnen twee jaar zou worden. Ik schudde de herinnering aan de operatie met de pennen in zijn arm heel snel van me af. Zo ver waren we nog lang niet. Ik belde mijn zwager om af te bellen: geen idee hoe laat ze thuis zouden komen en de boodschappen zouden uiteraard niet gehaald worden.

Het OV deed er te lang over en met de fiets had ik windje tegen en ik kwam met paarse konen thuis. Buuv spoedde op haar beurt de deur uit op weg naar haar eigen haastklus.

Na lang wachten kwam uiteindelijk het verlossende telefoontje: de banden waren verrekt en de duim was gekneusd. Maar er was niks uit de kom en alle botten waren nog heel.

Ze hadden dezelfde arts gehad die op de eerste hulp destijds zijn arm, zonder verdoving, had gezet. Déjà vu all over again! Maar, zei Oudste, deze keer deed hij veel voorzichtiger. Da’s maar goed ook voor hem, want als hij mijn zoon nog een keer zoveel pijn zou hebben gedaan zou ik hem persoonlijk, zonder verdoving, met een roestig bot mesje hebben gecastreerd.

maart 17, 2009 Posted by | Beslommeringen, De Daltons | , | 8 reacties

Verhuizen

Manlief was heel stellig: Mijn oma komt uit Groningen, dus ik wil terug naar Groningen.

Dat zijn oma helemaal niet uit Groningen komt hield me niet zo bezig. Ik was binnen een tel overtuigd, dus ik laadde mijn spulletjes op de buggy om te verhuizen.

We gingen het hele stuk door Omadorp (waar we blijkbaar woonden) lopen.

Na een poos kwam vriendin C aangefietst: door de crisis gaat het geld op de bank verdampen en gaat peutergym nooit meer door!

Precies op dat moment kwam Manlief aan, hij had geld gepind want het was pindag. Ik was laaiend: hoe had hij dat nou kunnen doen? Zometeen verdampt het! Het waren ook hele rare briefjes, en in zwart-wit.

Op dat moment word ik wakker omdat Middelste roept dat hij moet plassen. Ik kijk op de wekker, het is 6:13.

Met een raar gevoel sta ik op. Groningen, of all places.

maart 17, 2009 Posted by | Beslommeringen, Repel | | 8 reacties