Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Déjà vu all over again

Exact 3 jaar later lopen we weer met een klein jongetje het ziekenhuis in. Het is een ander jongetje dan toen, maar het is hetzelfde ziekenhuis in Omadorp en we komen voor dezelfde ingreep. We worden naar dezelfde zaal als toen geleid en we worden verwelkomd door dezelfde verpleegkundige als toen. En verdomd als het niet waar is zijn zelfs de bejaarde vrijwilligsters dezelfde als toen. In het wachtkamertje staan nog dezelfde kindermeubeltjes en dezelfde incomplete puzzels. En net als toen begeleid ik een dapper klein jongetje de narcose in en laat ik achteraf mijn tranen eventjes de vrije loop.

Net als toen is het lopende band werk. Een zaal vol kindjes die voor oor en/of neus en/of keel komen, en de hele zaal wordt binnen een uur geholpen. Ze komen een voor een luid huilend de zaal weer in. En net als toen zijn het de neusjes die het snelst opknappen. De oortjes volgen meestal wat later, die zijn wat zieliger. En de keeltjes zijn de bloedspugers. De combi-kindjes hebben sowieso prijs. Wij waren de neus-keel combinatie. Die neus zal mijn kleine jongetje worst wezen. Het is de narcose en de keel die hem nekt. Slikken doet pijn, de hoeveelheid bloed in het maagje maakt hem misselijk en het huilen maakt het er allemaal niet beter op. Maar al lijken de keeltjes van de zaal er in eerste instantie het langste over te doen om op te knappen, de ervaring leert dat de keel uiteindelijk wel sneller opknapt dan, zeg, de oortjes.

Achteraf maakt de arts dezelfde grap als bij ons andere kleine jongetje drie jaar geleden. De keelamandelen waren zo groot dat ze voor de operateur heel makkelijk te pakken en weg te snijden waren. Ha ha. Ja, geestig ja. Ik durf er vergif op in te nemen dat we er over, pakweg, drie jaar weer zullen zitten met een klein jongetje.

Advertenties

maart 11, 2009 - Posted by | Beslommeringen, De Daltons | , ,

9 reacties »

  1. Wij zijn maandag met Izzy geweest voor de neusafdeling.De oren zouden in eerste instantie ook gaan maar het ene buisje was foetsie en de perforatie te groot dus kon er geen buisje geplaatst worden en het andere oor was op misterieuze wijze spontaan goed gaan doen. Nou ja, het buisje dan. Ze was flink overstuur van de narcose en haar keel deed zeer. Verder was ze binnen een dag weer geheel de oude op de vieze narcoseluiers na dan. Die zijn me toch ranzig!
    Succes met de jongeman. Veel ijsjes eten en lekker knuffelen.

    Reactie door Claudia | maart 11, 2009

  2. Ach gossie. Ik krijg gewoon een brok in mijn keel. Wat zielig!!
    Gelukkig is dat onze kinderen (zover) bespaard gebleven, al hebben we er wel eens eentje in allerijl naar het ziekenhuis gebracht voor een hondebeet bij het oogje toen ie net een jaar was. Dat was ook erg, maar we hebben er iig niet van te voren al tegenaan hoeven hikken.
    Wanneer verwacht je dat ie weer opgeknapt is?

    Reactie door Wieke | maart 11, 2009

  3. Ah,wat sneu zeg. Lijkt me helemaal niks om dat als moeder mee te maken.
    Hopelijk knapt hij snel weer op!

    Een ander dingetje. Want ik moet zo lachen om die trui.
    Ik heb toch niet tijdens mijn afwezigheid gemist dat de verjaardag van Sinterklaas verplaatst is toch?

    Reactie door Cisca | maart 11, 2009

  4. achgossie, arm ventje.; kindjes horen niet in een ziekenhuis, hoe goed het ook voor ze is. heb overigens wel wat geleerd, wat dat de keeltjes eerder beter zijn dan de oortjes wisiknie. Toevallig mijn zus nog tegen het lijf gelopen in het ziekenhuis in omadorp?

    Reactie door Corine | maart 11, 2009

  5. Opknappen duurt lang als je kind categorisch ijsjes en slokjes koud drinken weigert en je het moet hebben van injectiespuitjes in zijn mondje leegspuiten 😦

    Het duurt bij hem langer denk ik dan bij Oudste. Hij is vandaag nog helemaal niet pluis.

    @Cisca: toen ik gisteren in de OK zo’n kapje over mijn haar moest doen riep hij heel hard dat ik Zwarte Piet was! Of het nu maart is of december, Sint is het hele jaar door HOT en als je zelf mag kiezen welke pyjama je naar het ziekenhuis aan wilt dan kies je je Sinterklaaspyjama uiteraard!.

    Reactie door Repel | maart 12, 2009

  6. Oh ik leef heel erg met je mee, ik vond het zo erg bij onze oudste. Vooral dat huilend de kamer in komen, brrr. Bij onze jongste zijn de amandelen minstens net zo groot als ze bij de oudste waren, maar hij lijkt er (tot nu toe) nog geen last van te hebben. Maar ja, als het nu niet gebeurt en het moet dan over 15 jaar alsnog, dan is hij ook helemaal niet blij.

    Reactie door Carla | maart 12, 2009

  7. Ahhhhhhhhh ik krijg weer een herinnering in mijn maag gesplitst, Die zaaltjes heb ik met mijn Oudste ook regelmatig bekeken 😦 Buisjes zijn niet zo erg, beetje vervelend maar overkomelijk maar die amandelen, brrrrr zoooooo zo zielig. Beterschap voor hem.

    Reactie door Barbara | maart 12, 2009

  8. wat ben je machteloos he, als je je kindje over moet geven aan een chirurg
    helaas ken ik het, toen dyon geopereerd werd
    hoe het net nu met hem?

    Reactie door ilse | maart 12, 2009

  9. Klen hoopje leed….
    Heel veel kusjes!

    Reactie door o.o. | maart 12, 2009


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: