Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

De Memmenpletter: de mammografie

Deze log schrijf ik met name zo expliciet omdat het ons allemaal aangaat. De kans dat we ermee worden geconfronteerd vanwege onszelf of een partner of een familielid is gewoon groot. Soms moet je er even bij stilstaan.

Zoals ik eerder blogde heb ik de gezegende leeftijd bereikt dat ik jaarlijks een mammo “mag”. Dit omdat ik familiair belast ben. Had ik woord eufemisme ook al eerder in de mond genomen? Nou ja, bij deze dan. Familiair belast dus. Vandaag mocht ik mijn borsten weer in De Memmenpletter leggen. Ik had het genoegen al meerdere keren gehad kennis te mogen maken met het apparaat omdat ik bekend ben met het verschijnsel knobbel ontwaren op de plekken waar je geen knobbels wilt ontwaren. Het moment dat je een knobbel voelt is zo’n bodem-zakt-onder-je-voeten-weg moment. Dat je je voelt alsof je in vrije val van dertig hoog valt. In mijn geval kreeg ik tot twee keer toe de verlossende boodschap goedaardig. Haal het eruit en leef vrolijk door. Maar goedaardig is op zich ook maar relatief. Op plaatsen waar je het niet weg kan snijden, is het verre van goedaardig.

De Memmenpletter had me aardig te grazen vandaag. Ik was het bijna vergeten. Toen de assistente na de foto’s zei dat “ze waren gelukt maar dat ze even moest overleggen of er extra foto’s nodig waren of een echo” was weer zo’n bodem-zakt-onder-je-voeten-weg moment. Een beetje panisch heb ik een magazine over zeiljachten doorgebladerd. Of misschien was het de Playboy of de Belastingalmanak, ik heb werkelijk geen idee wat er op de pagina’s stond die ik door mijn vingers liet gaan. Het waren de 5 (5000?) langste minuten van mijn leven.

Het werd een echo. Was ik ooit nog gecontroleerd na de laatste operatie? Nee. Wist ik waarom niet? Nee, dat wist ik eigenlijk niet. Wist ik dat er clips zaten op de plek van de operatie? Nee, dat wist ik ook niet. (Wist ik eigenlijk wel iets over die operatie, vroeg ik me ineens af.) Vanwege de operaties was het weefsel wat afwijkend en ze hadden “iets” gezien op de foto en ze wilden graag zekerheid, zei de radiologe terwijl ze in een adem vervolgde “maar het is een lymfeklier, niks aan de hand”.

Gek genoeg was ik niet meteen opgelucht. Eigenlijk had ik zin om haar heel erg hard te meppen en heel hard te gaan huilen: hoe durf je me zo bang te maken!

Maar neus op de feiten: het had gekund. Het kan je zomaar overkomen. Ik ben met ‘schone’ borsten weer naar huis gegaan. Maar er zijn zat vrouwen die zomaar een knobbeltje blijken te hebben.

En deze borsten zijn uiteraard niet mijn borsten, deze foto heb ik van het internet geplukt. Ik en mijn borsten gaan niet op de foto.

Advertenties

maart 3, 2009 - Posted by | Beslommeringen, Repel |

11 reacties »

  1. 1 keer een “memmempletter” en ik zou er haast aan tenonder gaan. Mèn wat deed dat zeer, zwart werd het voor m’n ogen maar ook die van mij waren schoon maar dat was jaaaren terug. Leg ze er nu onder en je hebt gelijk een milk-shake 😛

    Eigenlijk `hè, vind ik dat ze jou wel een hele grote slagroomtaart moeten aanbieden. Wat zeg in 1, 2 natuurlijk. 1 voor de schrik, de ander voor de goede afloop.

    Reactie door Barbara | maart 3, 2009

  2. Lekker dan, zo’n uitslag! Gelukkig dat het niets ernstigs is. wanneer heb je die echo? en ik geloof dat ik niet heel erg uitzie naar de ‘memenpletter’: brrr!

    Reactie door Corine | maart 3, 2009

  3. Oh sorry, die echo volgde meteen, toen zag die dame dat het niks was.
    Naar he, dat ding, en helaas moeten we er allemaal aan, vroeger of later.

    Reactie door repel | maart 3, 2009

  4. Gelukkig dat je met de schrik vrij bent gekomen. Het gebeurt maar al te vaak dat het foute boel is. Ook bij mensen die vinden dat ze daar nog te jong voor zijn. Maar ook dan kan het uiteindelijk nog goed aflopen.

    Reactie door Carla | maart 4, 2009

  5. ik heb het gelukkig nog niet mee hoeven maken, al zal dat ook niet lang meer duren
    en dan komt er van mij ook geen foto met mijn borsten op het net, no way
    maar wat een trut zeg, ik zou ook 7 kleuren sch**ten van angst, en dan blijkt het slechts om een lymfeklier te gaan

    Reactie door ilse | maart 4, 2009

  6. Memory’s are made of this (is een mooi liedje, zoek maar op internet, wel hardstikke oud).
    En toen ik jouw verhaal gelezen had deed dat me meer dan ik had gedacht….het onderbewuste speelde z’n spel en pikte m’n nachtrust….vandaag dus a little bit broken……
    Ik moest wel grinniken om dat willen meppen en heel hard huilen: zo herkenbaar!

    Van de weeromstuit dus maar lekker nuttig bezig geweest.
    Liefs, je weet wel van wie.

    Reactie door o.o. | maart 4, 2009

  7. Ik vond het nogal mee vallen hoor, die mammografie.
    Vooral goed ontspannen, dat helpt, dan doet het lang zo’n pijn niet.
    Maar het is vooral de pijn in je hart en je hoofd, van angst…Want ja, je weet het niet he, wat er uit komt.
    Maar goed, jij bent weer goed door de APK gekomen. Dat is al heel wat!

    Reactie door Wieke | maart 5, 2009

  8. […] keer is bezocht. (En dat is dan zonder mijn eigen 600 bezoekjes mee te tellen he!) Dat logje heet de memmenpletter; de mammografie. Het is eigenlijk een heel serieuze log over borstkanker, maar met het woord memmenpletter lijkt […]

    Pingback door De memmenpletter revisited « Repel’s Blog | juni 16, 2009

  9. Ik heb in augustus een mammografie gehad. Vooral omdat ik steeds zo’n pijn in mijn borstkas heb en pijnscheuten in mijn borsten. Deels dus om angst weg te nemen. Aan de andere kant, mijn beide oma’s hebben borstkanker gehad, dus op zich fijn dat het een keer gebeurde. Heftig, jouw verhaal.

    Reactie door Toaske | juni 17, 2009

  10. Ik vond het wel te doen, de mammografie. Luchtig blijven en aan iets anders denken, oooohhh, aaaahh roepen en gekke gezichten trekken hielp wel. Ik ben intussen genezen van borstkanker.

    Reactie door Francien | januari 14, 2010

  11. Het doet pijn, ja, én ik vraag me af of het wel zinvol is, omdat je wat er niet is ook niet zult ontdekken. Mijn ervaringen in die bus zijn niet prettig,en ik voelde mij erg ongemakkelijk vanwege de benauwde bus, de mensen die rondrennen, het open gaan van deuren, en niet te vergeten de onaardige,en snibbige mensen. Zoiets kost érg veel geld, en het zou beter kunnen worden besteed voor de mensen die zeker weten dat ze behandeling nodig hebben.

    Reactie door Maria | februari 26, 2015


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: