Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Windje tegen

De Repel laat het hoofd een beetje hangen. Het wil maar niet lukken dit jaar. In theorie zou het een mooi jaar moeten worden met allerlei hoogtepunten en hoogtepuntjes: Middelste gaat naar school, wij vieren ons 10 jarig jubileum,  we gaan twee weken naar Frankrijk omdat we de tombola hebben gewonnen, en op werkgebied beloofd er voor beiden ook van alles in het vat te zitten. Van promoties en schalen, en zo.

Maar tot nu toe laat 2009 het een beetje afweten. En alsof 2008 dat aan voelde komen eindigde 2008 in de sfeer waar 2009 mee begon.

Ik vind van mezelf dat ik een hoop kan hebben. Ik word vaak beschuldigd van stresserigheid terwijl ik me niet zo voel; de wereld moet gewoon nog altijd een beetje wennen aan mijn Truus de Mier aard, denk ik dan. It’s just how I am! Ik vind ook van mezelf dat ik redelijk goed kan relativeren. En ik vind van mezelf dat ik het glas toch vaak half-vol zie in plaats van half leeg.

Wat ik doe is hardop reageren. Als iets tegenzit, knal ik en roep ik en huil ik en schop ik. Maar wat ik ook doe is niet reageren op de echt erge dingen. Die laat ik niet zien. Als ik vervolgens met een hamer op mijn vinger sla gooi ik het eruit en vertel ik iedereen hoe oneerlijk het is van die hamer en dat mijn nagel kapot is. Dan heb ik meteen mijn gevoelens geuit over de erge dingen die er achter zitten waar ik niets over had verteld. Men zal wellicht een wenkbrauw optillen: waarom doet ze zo heftig, het viel toch wel mee?

En ondertussen denkt de hele wereld dat ik zo extravert ben en dat ik alles maar dan ook alles vertel. It works for me. Meestal.

2009 is tot nu toe gevuld met narigheid. Allemaal zaken waar ik het niet over wil hebben. En het toeval wil dat er ook een heleboel zaken loos zijn in 2009 waar ik hardop tegen kan tieren. Ik tier alleen wel heel erg hard. En de emmer begint een beetje over te stromen. Ik begin mijn relativeringsvermogen een beetje kwijt te raken en ik zie het glas steeds vaker half leeg. Nou ja, eigenlijk zie ik alleen maar een bodempje.

En nu moet ik deze week weg voor zaken. En Jongste is weer ziek. Erg ziek. Het zou zomaar kunnen dat we op onze derde antibiotica kuur afstevenen binnen 2 maanden. Mijn bonk dynamiet van 11 kilo is blijkbaar toch erg fragiel. En als hij ziek wordt, is het meteen tobben en ongerustheid. Ik als moederdier kan er slecht tegen. Heel slecht tegen. En omdat er nu zoveel speelt en er zoveel is waar ik me zorgen over maak, kan ik dit even geen plekje geven.

Dus, voor diegenen onder jullie die mij ook in het dagelijks leven zien: het zou zomaar kunnen dat ik binnenkort heel erg hard moet huilen omdat ik een nagel heb gescheurd, of omdat de hagelslag op is.

februari 15, 2009 Posted by | Beslommeringen, De Daltons | , | 6 reacties