Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Vanuit het tranendal

Twee dagen na zijn overlijden blijkt de wereld een stukje grauwer zonder Morse.

Vanaf zijn overlijden maandagmiddag totdat ik in slaap viel gisteravond, heb ik volcontinu gehuild. Ik kreeg het niet voor elkaar te stoppen. Vandaag lukte dat wel. Sterker nog, ik ben de hele middag met droge ogen doorgekomen. Maar nu is het weer mis. De tranen stromen weer ongeremd.

Gisteren omarmde mijn moeder me zodra ze me zag en zei: “Toen jij zo oud was als Oudste hield je al meer van poezen dan van mensen. En misschien is dat nog steeds wel zo.”

Tja, moeders kennen hun kinderen.

Ik heb er begrip voor dat er mensen zullen zijn die dit niet begrijpen. Maar mijn huisdieren zijn voor mij nu eenmaal gezinsleden en ik ben een lid van mijn gezin verloren. En dan moet ik zeggen, als ik eerlijk ben, dat Morse daarbij wel een héél speciaal plekje in mijn hart had veroverd.

Manlief was top. Hij heeft Morse in een doosje gelegd in zijn karakteristieke slaaphouding zodat ik hem zo terug zou zien en niet in die nare dood-houding liggend in zijn eigen urine zoals Oudste hem aantrof. Ook heeft hij Lewis bij Morse gehaald zodat ze kon snuffelen en doen om hem heen voordat we hem wegbrachten. Lewis weet het.

Ik kan ook bijna niet geloven hoe lief mijn collega’s zijn. Zelfs de grootste kattenhater kan zich nog enigszins iets bij mijn verdriet voorstellen, maar ze hebben allemaal het grootste begrip voor het verdriet van Oudste die Morse heeft gevonden.

Zijn eerste ervaring met de dood op een leeftijd dat het besef en het begrip ervan in zijn volledigheid aanwezig is. Ik kan het niet beter maken, ik kan het niet minder maken en ik kan het ook niet goed maken. En dat weten we allebei. Wel kan ik eerlijk zijn. En ik kan hem laten zien dat ik ook heel verdrietig ben en net zo machteloos in mijn verdriet als hij. Als het gaat om “dood” kan je niks anders doen dan verdriet hebben voordat het een plek gaat innemen.

Ik heb moeten uitleggen waarom we dode Morse niet thuis konden bewaren. Zijn wanhopige vragen maakten dat ik in vrij veel detail moest treden waarom niet.

Oudste gelooft in de hemel. Ik niet. Maar we weten het geen van beiden zeker, dat moest ik al pratend toegeven. Ik heb hem gezegd dat als er een hemel is, ik er geen sikkepit van geloof dat er een aparte kattenhemel is omdat ik denk dat katten na hun dood ook graag op een schoot willen zitten en gekroeld willen worden. Als er iets is, dan is er een grote hemel voor iedereen. Daar was hij het mee eens.

Morse zou wat mij betreft dus nu op schoot zitten bij mijn tante. Wat zullen ze allebei gelukkig zijn!

Advertenties

januari 14, 2009 - Posted by | Beslommeringen, Levende Have | ,

5 reacties »

  1. Ik ben zeker geen kattenhater, maar ook allerminst een dierenliefhebber. Toch leef ik zoveel met je mee als ik maar kan. En ik vind dat je het (zoals tot nu toe altijd) heel goed behandelt met je oudste. Dat je toch een stukje mee kunt gaan in iets dat hij wel gelooft en jij niet. Een mooie gedachte dat er geen aparte hemel zal zijn voor katten of andere dieren. Op aarde leven ze tussen de mensen, dat mag overal zo zijn.

    Reactie door Carla | januari 15, 2009

  2. Het is moeilijk hoor om het goed uit te leggen aan een kind.
    Je hebt het goed gedaan. Vind het een mooie gedachten van je dat er geen aparte dierenhemel is. Zo heb ik het nog nooit bekeken hoewel ik wel altijd zeg dat er een familielid op onze cavia’s en katten let.

    Bij ons kwam de dierenarts aan huis om onze Ferrero in te laten slapen.
    Boos was hij op de dierenarts. Het was beter voor Ferrero en dat begreep hij ook wel. Ferrero ligt in de tuin begraven. Regelmatig is hij er nog mee bezig.

    Liefs
    Sas
    (forum)

    Reactie door Sas | januari 15, 2009

  3. Dat is een mooie gedachte, dat ie bij je tante op schoot zit en dat ze elkaar gezelschap kunnen houden. Hier ook hoor, de beide ouwe oma’s zijn bij de hond en het konijn en samen hebben ze het er fijn, zijn ze niet meer ziek en is er geen pijn meer.

    Hier komen ze automatisch meer met leven en dood in aanraking dan een gemiddeld kind maar er is een heel duidelijk verschil tussen koeien en de hond/konijn/vis etc. Dat ie ziet dat jij ook verdriet hebt, is alleen maar goed zolang hij zich maar niet groot houd om jou te ontzien. Jullie hebben allemaal verdriet en jullie zullen ook samen dit verdriet een plekje gaan geven. Als de meeste tranen gedroogt zijn zal er langzaam maar zeker een plekje in je hart komen waar alle mooie herinneringen extra speciaal opgeslagen zullen worden zodat je over een poosje zonder traan kunt terug denken. Tot die tijd, laat ze maar stromen die tranen, da’s beter dan ze te verstoppen.

    Lieve groetjes
    Barbara

    Reactie door Barbara | januari 15, 2009

  4. Bij ons heerst ook de gedachte dat overleden huisdieren bij overleden familieleden zijn. Geeft een hele geruststelling. Heel veel sterkte in deze periode.
    groetjes
    Noor en Ruud

    Reactie door Noor | januari 15, 2009

  5. wat heb ik met jullie te doen
    het idee om je huisdier zo te vinden.. ik moet er niet aan denken.. laat staan dat een kind zoiets moet meemaken..
    samen praten helpt

    Reactie door ilse | januari 16, 2009


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: