Repel's Blog

De onnavolgbare Repel en haar vier Daltons

Vanuit het tranendal

Twee dagen na zijn overlijden blijkt de wereld een stukje grauwer zonder Morse.

Vanaf zijn overlijden maandagmiddag totdat ik in slaap viel gisteravond, heb ik volcontinu gehuild. Ik kreeg het niet voor elkaar te stoppen. Vandaag lukte dat wel. Sterker nog, ik ben de hele middag met droge ogen doorgekomen. Maar nu is het weer mis. De tranen stromen weer ongeremd.

Gisteren omarmde mijn moeder me zodra ze me zag en zei: “Toen jij zo oud was als Oudste hield je al meer van poezen dan van mensen. En misschien is dat nog steeds wel zo.”

Tja, moeders kennen hun kinderen.

Ik heb er begrip voor dat er mensen zullen zijn die dit niet begrijpen. Maar mijn huisdieren zijn voor mij nu eenmaal gezinsleden en ik ben een lid van mijn gezin verloren. En dan moet ik zeggen, als ik eerlijk ben, dat Morse daarbij wel een héél speciaal plekje in mijn hart had veroverd.

Manlief was top. Hij heeft Morse in een doosje gelegd in zijn karakteristieke slaaphouding zodat ik hem zo terug zou zien en niet in die nare dood-houding liggend in zijn eigen urine zoals Oudste hem aantrof. Ook heeft hij Lewis bij Morse gehaald zodat ze kon snuffelen en doen om hem heen voordat we hem wegbrachten. Lewis weet het.

Ik kan ook bijna niet geloven hoe lief mijn collega’s zijn. Zelfs de grootste kattenhater kan zich nog enigszins iets bij mijn verdriet voorstellen, maar ze hebben allemaal het grootste begrip voor het verdriet van Oudste die Morse heeft gevonden.

Zijn eerste ervaring met de dood op een leeftijd dat het besef en het begrip ervan in zijn volledigheid aanwezig is. Ik kan het niet beter maken, ik kan het niet minder maken en ik kan het ook niet goed maken. En dat weten we allebei. Wel kan ik eerlijk zijn. En ik kan hem laten zien dat ik ook heel verdrietig ben en net zo machteloos in mijn verdriet als hij. Als het gaat om “dood” kan je niks anders doen dan verdriet hebben voordat het een plek gaat innemen.

Ik heb moeten uitleggen waarom we dode Morse niet thuis konden bewaren. Zijn wanhopige vragen maakten dat ik in vrij veel detail moest treden waarom niet.

Oudste gelooft in de hemel. Ik niet. Maar we weten het geen van beiden zeker, dat moest ik al pratend toegeven. Ik heb hem gezegd dat als er een hemel is, ik er geen sikkepit van geloof dat er een aparte kattenhemel is omdat ik denk dat katten na hun dood ook graag op een schoot willen zitten en gekroeld willen worden. Als er iets is, dan is er een grote hemel voor iedereen. Daar was hij het mee eens.

Morse zou wat mij betreft dus nu op schoot zitten bij mijn tante. Wat zullen ze allebei gelukkig zijn!

januari 14, 2009 Posted by | Beslommeringen, Levende Have | , | 5 reacties